‫دلسوزانه تو را از نیمه‌ی ‫تاریک شیلر بیم می‌دهم
رسانه اینترنتی برتر موویز bartarMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫- هیچ خوابیدی؟ ‫- تو پوست خودم نمی‌گنجم
‫بگیر بخواب
‫کالسکه خیلی تکون‌تکون می‌خوره, ‫مگه می‌شه خوابید!
‫برام نامه بنویس
‫نلی، مرغ‌ها رو ببر تو آلونک
‫یالا
‫لولو
‫چه سفر دشواری
‫ به وایمار که برسم خوشحال می‌‌‌‌‌شم
‫خواهران محبوب
‫خانم‌ها عیبی نداره من یک نخ سیگار دود کنم؟
‫نه، من خودم هم دوست دارم دود کنم
‫در پاییز 1787 شارلت فن لنگفلدِ جوان
‫به خدمت مادرخوانده خود ‫رسید
‫او به مرکز دوک‌نشین ‫ساکسونی-وایمار فرستاده شد
‫به این امید که عمه‌اش، شارلت ‫آلبرتاین ارنشتاین فن اشتاین
‫از او ندیمه‌ای بسازد
‫- بفرمایید؟ ‫- شارلت فن لنگفلد, دعوت داشتم
‫برو به سمت ورودی کناری
‫مارشتالشتراز
بار و بنه‌اش هم هست
‫مُراد قلبی مادرش ‫این بود که او,,,
‫جوانی نجیب‌زاده و ‫ثروت‌مند را برای خود بیابد
‫شارلت را دختری می‌دانند مطیع
‫که فقط آنچه را می‌گوید و به کار می‌بنند ‫که از او خواسته شده
‫- پیراموس! ‫- اون پیراموسه!
‫همون شیری که پرده خون‌آلود به دهن گرفته؟
‫فراو فن اشتاین، ستاره‌ای درخشان ‫در عمارت دوک کارل آگست
‫که از عزیمت سال گذشته‌ی,,,
‫دوست خود، که شاعری نامدار بود، به ایتالیا ‫سخت بی‌تابی می‌کرد
‫مدئا، داره بچه‌هاش رو می‌کُشه!
‫مدئا بچه‌هاش رو می‌کشه
‫نخست با فرزندخوانده‌ش سردی می‌نمود
‫شارلت تمامی زمستان را به یادگیری ‫آداب برخورد با,,,
‫جامعه ادبا، موسیقی، و جشن‌های ‫عمارت گذارند
‫بهار که رسید، دعوت‌نامه‌های بسیاری داشت، ‫بیشترشان را پذیرفت
‫بسیار رقصید و در گفتگوهایی لطیف ‫حضور یافت
‫اما زندگی او را به کجا ‫و به سوی که می‌بُرد
‫روز اولی که این‌جا آمده بود ‫دلش قرص‌تر از حالا بود
‫لحن نامه‌هایش تغییر کرد
‫احترام او نسبت به جامعه اشراف به خوارشماری، ‫و ملاحضه‌کاری‌اش به تنهایی بدل شد
‫در بهار 1788
‫تنها یک کاپتان مجرد اسکاتلندی مانده بود ‫که محبت خود را از هر سو نثار او می‌کرد
‫کارلین عزیز و دلبندم
‫باید حادثه‌ی خاکسپاری دروغین ‫فراو فن ورتهازن را برایت گزارش کنم
‫همسر جوان آقای فن ورتهازن پیر، ‫عصرگاهی در جشنی، حال خوشی داشت
ظهر روز بعد، خبر فوت ناگهانی او به گوش ‫همسرش رسید
‫پیرمرد شتابان به خانه رفت و همسرش را، ‫از قرار، برای جلوگیری سرایت بیماری
‫پیشاپیش در تابوت یافت
‫گریست، او را در همان تابوت بسته به ‫ معرض تماشا گذاشت
‫و سه روز بعد دفنش کرد
‫اما خواهر او متوجه شد ‫که مارکی فن برنباخ-نامی,,,
‫که در این چند هفته آخر با فراو فن ورتهازن ‫بسیار عیاق می‌نمود
‫به یکباره ناپدید گشته است، همانطور ‫که نیمی از جامه‌های زن جوان!
‫وقتی که فرار این زوج فاش گشت ‫و گور را گشودند
‫به جای زن، عروسکی بزرگ
‫در آن یافت شد
‫این حادثه در پشت پرده ستایش شده
‫ذوقی بین المللی را به نمایش می‌گذارد
‫افزون بر این‌ها، همچون ‫گنج بادآورده‌ای از ابتکارات است
‫که به وقت ضرورت راه فرار از ازدواجی ‫ملالت‌بار را پیش پای انسان می‌گذارد
‫متوجه شدید؟
‫کسی راه رو بلده؟
‫کسی صدام رو می‌‍شنوه؟
‫من گم شدم, شما می‌دونید میدان بازار کجاست؟
‫البته
‫انتهای خیابان، بپیچید به چپ
‫از کوچه‌ی تاریکی که به ‫سمت کلیساهای قدیمی می‌ره,,,
‫چطور ممکنه؟
‫من از این‌ راه اومدم
‫و حالا این‌جا ام
‫نه، اون‌طرف
‫- کجا؟ ‫- اون طرف
‫نه، کنارش, اون‌جا,
‫یعنی خانم‌ها هم بلدند نقشه بخونند؟
‫یعنی به درک استراتژیک و اراده خلاقه‌ی ‫یک مرد نیازی نیست؟
‫شبیه به اون چیزی برای جنگ به پا کردن لازمه؟
‫درسته
‫اشتباه می‌کنید، ‫ما این‌جا نیستیم
‫شما هم اشتباه می‌کنید، ‫وگرنه گم نمی‌شدید
‫درسته, تسلیم می‌شم و گوش می‌کنم
‫اگر اشتباه کردید، ‫شما رو مقصر می‌دونم
‫البته اگر تونستید راه برگشت رو پیدا کنید!
‫بانو امر کردند که خانمِ فرزند‌خوانده ‫فورا در سالن حاضر بشن
‫اگرچه به دلیل نَبودِ عمارتی ‫باغ‌دارِ اجاره‌ای در این شهر
‫کل فصل رو در کنار یک دارالمجانین ‫به سر خواهیم برد
‫فرزند عزیزم، باز هم دلیل نمی‌شه ‫طوری رفتار بکنی
‫که رهگذرها خانه‌ی ما رو با ‫اون مرکز [دیوانگان] اشتباه بگیرند
‫و البته که اگر بانوی بلند-مرتبه‌ای مثل تو ‫باهاشون مثل کلفت آشپزخونه حرف بزنه
‫چنین اشتباهی هم خواهند کرد
‫مهم‌تر از همه، لولو
‫تا وقتی که مردی جلوی خانه ایستاده، هیچوقت با مردی که پشت خونه ایستاده لاس نزن
‫به کاپتان بگو تشریف بیارند
‫امکانش هست که فراولین فن لنگفلد رو ‫برای گردشی در,,,
‫بیشه‌ی "گُلز" بیرون ببریم؟
‫"گْهُلز" کاپتان
‫- گِهولز؟ ‫- گْهلز
‫بهار 1788، رودل‌اشتات
‫به لطف لولوی عزیز، بابت رهنمودش ‫در باب صحنه‌سازی مرگ
‫برای گُریز از ازدواجی ناخواسته
‫اما زندگی با بلویتز آن‌قدرها هم ‫بد نیست
‫دست‌کم، این آزادی را به من می‌دهد تا به ‫زودی برای دیدن تو راهی وایمار شوم
‫به سوگند پنهانی‌مان خیلی فکر کردم، لولو
‫همان سوگندی که پنج سال پیش در میان ‫همهمه‌ی آبشار شاف‌هاوزن بر زبان راندیم
‫کارلین فن بلویتز (نام خانوادگی شوهر) ‫با زادنامِ فن لنگفلد
‫به خواهرش نوشت که چطور ‫پنج سال قبل، یعنی در می 1783،
‫و فقط بدین منظور که شارلت بشنود
‫نقشه‌ی زندگی آینده‌اش را بر بالای آب‌ها ‫فریاد کرده است
‫بله، او به ازدواج با ‫فردریش فن بلویتز تن می‌دهد
‫تا شارلت و مادرش را از نظر ‫اقتصادی در حاشیه امنی قرار دهد
‫اما همچنان بنای آن دارد که تحت یوغ ‫ازدواج اجباری زندگی مستقلی را پی بگیرد
‫جشن‌هایی را ترتیب دهد و پذیرای ‫هنرمندان و شاعران بزرگ باشد
‫مهم‌تر از همه اینکه، خواهرش هرگز ‫نباید او را تنها بگذارد
‫به روح آب خروشان قسم بخور!
‫قسم می‌خورم! به روح آب خروشان سوگند!
‫فقط تو می‌دانی که بلویتز ‫را تنها با وجود تو در قلبم
‫به عوان خواهر و مونس، پذیرا خواهم شد
‫چنین کردم، اما از آن هنگام روح ‫من از فردوسِ عشق بیرون افتاده
‫دلتنگ تو ام، هرروز و هرروز دلتنگ تو ام
‫و مشتاق ام تا تو و مرد ‫انگلیسی سرخ‌پوش را ببینم
‫پی‌نوشت:
‫ببخشید, می‌دانم که مردی اسکاتلندی‌ست
‫اما هنگامی که کارلین در وایمار به دیدار ‫خواهرش رفت، فاجعه پیشاپیش رخ نموده بود
‫کمی پُرس و جو کردم
‫آقای هِرُن دیروز به برلین رفته
‫می‌خواد به هند بره و زندگی قهرمانه‌اش رو ‫به مثابه یک سرباز پی بگیره
‫در نامه خداحافظیش همه‌چیز رو ‫با طول و تفضیل توضیح داده بود
‫- آدم باورش نمی‌شه! ‫- باید باورش بشه
‫اگر باور نکنه، اون‌وقت باید ‫به دیگر حدسیات میدون بده
‫لولو، حقیقت اینه که، جناب آقای اسکاتلندی ‫شما رو قال گذاشته
‫شاید برات شعرهای انگلیسی قشنگ‌قشنگ ‫نوشته باشه
‫یا بخواهد موقعی که برگشت ‫باهات دیدار بکنه، اما,,,
‫کجا می‌ری، فرزندم؟
‫پوزش می‌خوام, اجازه بدید برم، عمه جان
‫باید دمی با خودم خلوت کنم، لین
‫شارلت هنوز هم قدر خودش رو نمی‌دونه
‫در دلبری از جامعه و عموم ‫هیچ بلندپرواز نیست
‫این امر تحسین‌برانگیزیه، ‫اما خیلی نویدبخش نیست
‫شاید لازم باشه که یک نفر تشویقش کنه
‫آره
‫این دختر حرف‌های زیادی برای گفتن داره
‫درسته، سخنور چنان قابلی نیست
‫بذله‌گویی برگ برنده‌ش نیست
‫اما کردارش,,, خودش رو دست کم می‌گیره
‫شماها اشتباه فکر می‌کنید, ‫من به خاطر کاپتان ناراحت نیستم
‫- پس چی؟ ‫- فقط خیلی خجل شدم
‫مامان من رو فرستاد این‌جا، ‫اون‌همه لباس برای من خریدید
‫شوهرت هم خرید، مثلا قرار بود ‫یک شوهر سرسنگین پیدا کنم
‫اما حالا از پس نگه‌ داشتن ‫یک سرباز انگلیسی هم برنمی‌آم
‫- یعنی او رو دوست نداشتی؟ ‫- نه
‫به خداوندی خدا، نه
‫اما خب، زنش می‌شدم
‫اگر رایم رو می‌زدید که «باهاش ازدواج ‫کن، بهتر از این نصیبت نمی‌شه» راضی می‌شدم
‫ما هیچوقت همچین کاری نمی‌کنیم
‫باید یکی رو بیابی که دوستش داری, ‫یک کسی که خوشحالت کنه
‫- گمون نکنم من جنم عشق ورزیدن رو داشته باشم ‫- چرا؟
‫فقط دعا می‌کنم شوهری نصیبم شه ‫که کمی شبیه پدرمون باشه
‫عزیز من
‫پدرمون مردی بود مستمند و علیل, ‫زمین‌گیر بود
‫[عوضش] مهربون بود و قشنگ حرف می‌زد,,, ‫درباره همه‌چیز
‫مردم، طبیعت,,,
‫نه مثل آدم‌های شرور دادگاه
‫که همه‌چیز رو قضاوت می‌کنند ‫و هر کلمه رو می‌سنجند
‫تا حالا در وایمار مرد مجردی رو ندیدی که ‫ازش خوشت بیاد؟
‫در روز بازگشت به خانه
‫کارلین نامه‌ای را روی میز خواهرش یافت ‫مربوط به دو هفته‌ی پیش
‫از طرف آقای فردریش شیلر-نامی
‫که به شارلت گفته بود، پس از ‫دیدار نخستین‌شان پای پنجره
‫چند مرتبه‌ای سراغ او را گرفته، ‫و می‌داند که او کی‌ست
‫و برای دیدار دوباره ‫چشم‌به‌راه گوشه‌ی چشمی است
‫کارلین بدون درنگ پاسخی ‫برای او نوشت
‫آقای فردریش شیلر، وایمار، آم فرانپلن
اقای شیلر عزیز، شما مرا نمی‌شناسید
‫اما من یادداشتی را که برای خواهرم فرستادید ‫روی میز یافتم
‫و به خود اجازه دادم تا آن را بخوانم
‫به نظر من هر دوی شما با هم خواهید ساخت
‫اندکی نگران خواهر کوچکم هستم
‫می‌توانی کمی از او مراقب کنی؟
‫فراو فن اشتاین، ‫رخصت می‌خواهم,,,
‫تا فراولین لنگفند را، همراه دختران جوان، ‫و البته در موافقت با شروط شما
‫به گردش عصرگاهی ببرم
‫به او نگو که من برایت نامه‌ای نوشتم
‫اما اگر خواستی می‌توانی در رودل‌اشتات ‫با ما دیدار کنی
‫مادرمان، که کنار من ‫و شوهرم زندگی می‌کند
‫از دیدن شاعری نامی چون شما، ‫که نمایشنامه‌ی "دزدان"ش
‫او را اندکی نیز بدنام ساخته، مشعوف خواهد شد
‫رودل‌اشتات به فاصله سفری یک روزه ‫در جنوب این ناحیه واقع شده است
‫و دوک‌نشینی کوچک و باصفاست
‫می‌توانید به آن‌‍جا بیایید و ‫باخود شور و حالی بیاورید
‫منبت‌کاریه،چاپ برجسته
‫اجازه می‌ده کنتراست بیشتر ‫و فضاهای تیره‌ بزرگ‌تر بشن
‫شارلت، به این حروف ‫نگاه کن، دیدوئه، مال فرانسه‌ست
‫خیلی شفافه
‫نگاه کن
‫انقلابی به پا کرد, شفافیتش ‫باعث می‌شه راحت‌تر خونده بشه
‫بعد از چاپ این‌شکلی می‌شه
‫خیال کن یک روز همه سواددار می‌شدند، ‫می‌فهمیدند و کتاب می‌خریدند
‫و دست‌شون به کتاب می‌رسید
‫اون روز که بیاد کتاب‌ها در دسترس ‫همه قرار می‌گیرند
‫ایده‌ها همگانی می‌شدن
‫حتی فکرش رو هم که ‫می‌کنم از خود بی‌خود می‌شم!
‫به گمونم بشریت از طریق دانش و ‫سیاحت در زیبایی راستین متحول خواهد شد!
‫ما، شارلت، من و تو، در طی ‫عمرمون شاهد دنیای جدیدی خواهیم بود
‫کُتت پاره شده، این‌جاش هم هست
‫بده‌ش به من تا رفوش کنم
‫دفعه دیگه می‌آرمش
‫بدرود
‫- خانم کارتون دارن ‫- چی شده؟
‫یک نامه از ایتالیا رسیده، از طرف گُته
‫"آقای فن گُته"
‫- کی؟ ‫- امروز بعد از ظهر که بیرون بودید
‫دیگه برنمی‌گرده
‫دیگه برنمی‌گرده پیش من
‫بیرون, بیرون!
‫شاید همین تجارب بود ‫که این احساس را در شارلت به وجود آورد
‫که ایثار و دل‌شکستگی ‫در بزرگ‌ترین دلدادگی‌ها گنجیده اند
‫و اینکه عشقی ناکام، فرد دل‌شکسته ‫را با هاله‌ای از زیبایی می‌آراید
‫او همیشه مادرخوانده‌اش را دوست نمی‌داشت
‫اما او را بابت مشقاتی که از برای دوست ‫برجسته‌ش، گته، به جان خریده بود می‌ستود
‫اینک موسیقی تراژدی را می‌شنید
‫این است تراژدی عشق، تراژدی ازدواج
‫که انگار به او می‌گفت
‫تو برای احساسات شگرفی از این ‫دست ساخته نشده ای، شارلت فن لنگفلد کوچک
‫تابستان 1788، رودل‌اشتات
‫کِی می‌رسه؟
‫فردا بعد از ظهر، اگر کالسکه ‫وقت‌شناس باشه
‫- کجا ساکن می‌شه؟ ‫- لولو یک اتاق در ولکشدت براش کرایه کرده
‫وقتی که به دیدنمون بیاد، ‫هرروز آمدنش رو از اون دوردورها می‌بینیم
‫چه گردش دلپذیری
‫هرچقدر که دست‌مون تنگ‌تر می‌شه
‫اسم و رسم‌مون بیشتر گل می‌کنه
‫عزیزم، درباره موضوع شیلر ‫چیز جدیدی به خاطرت رسیده؟
‫آره
‫به واسطه‌ی نمایشنامه انقلابی ‫معروفش درباره "دزدان" شورشی
‫آوازه‌ش از خودش جلو زده، ‫اون هم به ناحق
‫ناحق؟
‫یک مرد جوانه با تب و تاب فزاینده، درست
‫اما جای نگرانی نیست، ‫شاعره و بسیار هم متشخص
‫روزی دو مرتبه بندازیدش تو [رود] زاله ‫تا از تب و تاب بیفته
‫و حواس‌تون باشه چرخ [بحث] تاریخی-سیاسی رو ‫به چرخش نندازه
‫که اون‌موقع دیگه هیچکس جلودارمون نیست
‫اما در عوض خوش‌رفتارترین عزیزکرده‌ی ‫دخترانته
‫چی شده؟
‫ممکنه توقع زیادی از ما داشته باشه, ‫اگه حوصله‌ش سررفت چی؟
‫نگران نباش, بگذارید برسه تا ببینیم چی می‌شه
‫به‌ش می‌آد صبح به صبح برامون نامه بنویسه ‫و بگه کی منتظرش باشیم
‫می‌خواد تا ظهر کار کنه
‫پس باید اوایل بعد از ظهر منتظرش ‫باشیم و راه رفتنش رو کنار رودخانه بپاییم
‫ببینیم چقدر طول می‌کشه ‫از دم پل تا این‌جا بیاد
‫از حالا شروع شد
‫خیلی کُنده, ‫شیلر یک‌جور دیگه راه می‌ره
‫خیلی خوب، یک قدری از زمان ‫می‌کاهیم
‫همچین که دیدیم داره می‌‌آد ‫چند تا کتاب جدید می‌گذاریم روی میز
‫و اون‌طرف
‫هرروز کتاب‌های متفاوت
‫اگر هوا خوب بود، ‫می‌نشینیم تو باغ و می‌نوشیم
‫مامان گفته بریم جلوی خونه پیشوازش
‫- چرا؟ ‫- آخه از خونه خود‌ش خجالت می‌کشه
‫خونه‌ی ما بوی شوهرم رو می‌ده
‫نگاه کن، الان باید کنار پل باشه
‫کلی وقت داری تا کلاه‌گیس بگذاری
‫- من که اصلا کلاه‌گیس نمی‌گذارم ‫- یا گونه‌های سرخت رو نیشگون بگیری
‫اون‌وقت الان باید کجا باشه؟
‫- کنار نیمکت ‫- می‌تونه ببیندمون
‫از پای پنجره برو کنار
‫- نباید بفهمه منتظر بودیم! ‫- نه
‫نهایتا پشتت رو بکن سمتش, از دیدنش ‫خوشحال ایم، اما قرار نیست بال‌بال بزنیم
‫زن‌ها نباید مثل شیر ترشیده خودشون ‫رو به کسی عرضه کنند، خب؟
‫لاته؟
‫ببخشید، شما رو با کسی اشتباه گرفتم
‫این‌قدر ترش‌رو نباشید، آقای شیلر
‫تشریف آورد
‫اما لولو این‌جاست، نه لاته
‫- یک روز زود تشریف آوردید! ‫- می‌دونم
‫این‌قدر بدعنق نباش
‫ممنون
‫اتاق ولکشدت چطوره؟ خوبه؟
‫بله, گرچه یک روز زود آمدم
‫آدم‌های نازنینی ان، قهوه هم نوشیدم
‫عجیبه که تاریخ‌ها رو اشتباه کردم
‫بله، عجیبه
‫حالا باید شما رو به مادرمون معرفی کنیم
‫مخصوصا که دقت رنگ‌ها فوق العاده‌ست
‫این اولین جلد از,,,
‫نوشته‌های جنگل‌پروری ‫مرحوم هر فن لنگفلده
‫فی الحال پیش-نسخه‌اش چاپ شده
‫نمونه چاپی رو اصلاح کردیم
‫و کار مقابله با دست‌نوشته‌های اصلی هم ‫صورت گرفت
‫این دست‌خط پدرتونه؟
‫بسیار پُرشوره!
‫نیمی از تن همسرم بعد از سکته ‫فلج شد
‫بعد از اون به ناچار با دست چپ می‌نوشت
‫این شورمندی از اون‌جا می‌آد
‫گاهی نمی‌شه این خرچنگ‌قورباغه‌ها رو خواند
‫عزیزم، مسئله خانوادگیه, خواهش می‌کنم
‫شما در خونه روبرویی ساکنید، خانم؟
‫نه, اما در منزل دامادم ‫پذیرای مهمانان هستم
‫او این‌جا نیست, برلینه
‫از بعد از فوت همسرم، یعنی بیش ‫از ده سال پیش
‫میانه‌روی راه خودش رو ‫به زندگی ما گشود
‫آقای فن بلویتز ثروت‌منده؟
‫از خانواده ثروت‌مندی می‌آد
‫و الان هم به عنوان خزانه‌دار شاهزاده ‫شوارزبورگ از موقعیت خوبی برخورداره
‫و به همین زودی‌ها عضو ‫هیئت رایزنان سلطنتی می‌شه
‫و بله، از اون‌جایی که ممکنه ‫ظنِّی به دل راه بدید
‫نمی‌شه گفت که موقعیت فوق‌العاده‌ی ایشون، ‫در ازدواج او و دخترم خللی به وجود آورده
‫بله، بسیار شفیقه، اما ‫نه سلیقه داره و نه پول
‫مثل گداهاست
‫لولو، من نفرستادمت عمارت وایمار ‫که برای خودت یک شاعر آسمون‌جل پیدا کنی
‫- یه کم از خواهرت یاد بگیر ‫- لازم نکرده
‫مردک آس و پاسه
‫شاید دندون طمعش رو تیز کرده که ‫این‌جا چیزی به‌ش بماسه
‫نکنه عمدا همچین خیالی ‫به سرش انداختی، شارلت؟
‫من نیازی ندارم دروغ ببافم تا ‫طعمه دندون‌گیری بشم، مامان
‫دیگه عالم و آدم می‌دونن که ما ‫از تو بشقاب طلا غذا نمی‌خوریم
‫شفقت آقای شیلر، که من اجازه دارم ‫ازش بهره‌مند بشم، حسابگرانه نیست [و دِلیه]
‫او شاعر بزرگیه و من افتخار می‌کنم ‫که پیش‌مون می‌مونه
‫و به چشم دوست نگاهش می‌کنم
‫ببخشید، عزیزم
‫فراموش کردم زخم روحت چقدر تازه‌ست
‫- مامان، ایشون فرانسوی حرف می‌زنه ‫- بله، فرانسوی حرف می‌زنم
‫چرا که فرانسوی,,,
‫زبانِ [عصر] روشنگریه
‫«نور با به دنیا بیاور» ‫حرف دوران نوین همینه
‫بزرگ‌ترین دستاورد روشنگری
بهره‌برداری رایگان طبیعت و منابع حیات‌بخش اونه
‫از این منظر، همسر شما، به عنوان ‫جنگل‌بانِ شاهزاده
‫مشعل این فرایند به حساب می‌آن
‫او با چشمانی شُسته، به مواهب طبیعت نگریست
‫شهرت کُنت فن لنگفلد با ‫پادشاه پروس پهلو می‌زنه
‫همسر من کُنت نبود و نیازی هم ‫به چرب‌زبانی نیست
‫دوست دارم آینده دخترم رو ‫بس درخشان ببینم، آقای شیلر
‫بله، قابل درکه
‫وقتی که همسرم مُرد
‫شارلت هرروز ازم می‌پرسید، هشت سالش هم ‫بیشتر نبود
‫که «مامان، الان دیگه فقیر شدیم؟»
‫من هم می‌گفتم «یعنی بین قفر یک آدم ‫معمولی و خودمون فرقی نمی‌گذاری؟»
‫هروقت فقط یکی از دوازده دست سرویس نهارخوری ‫26-تکه‌مون باقی مونده بود یعنی فقیر شدیم
‫هروقت که مجبور شدیم ‫تو خونه‌ای زندگی کنیم که هرکدوم‌مون
‫فقط یک اتاق داشتیم و تنها ‫سه خدمت‌کار، یعنی فقیر شدیم»
‫همچین حرفی به‌ش زدم
‫حالا چطور؟
‫حالا چی برامون مونده؟
‫خانه‌ی پشتی
‫آقای شیلر، دخترهای من لایق ‫یک زندگی آسوده ان
‫ایتالیا
‫بله
‫اون‌جاست
‫من که اون‌جا نخواهم رفت
‫داره برمی‌گرده
‫وقتی که فراو فن اشتاین رو در وایمار ‫ترک کردم، آخرین نامه او از مِران رسیده بود
‫هرروز بعدازظهر دو خواهر، من رو تا ‫بیرون شهر، بالای پلِ روی رود زاله، می‌بردند
‫و بعد از اون هم، برای باقی عصر، به منزل‌شون
‫و به دو ایزدبانوی رود می‌مانستند,,,
‫در آستانه‌ی دروازه بهشتی که ‫روزی به سوی من نیز گشوده می‌شد
‫روی خودمون اسم‌های رمزی گذاشتیم، ‫به قول فرانسوی‌ها، اسامی جنگی
‫شارلت "خرد" بود و کارلین هم "سوز"
‫ببحشید، ویلهلم، می‌دونم که به‌ت قول دادم ‫اگر برام یک زن با جهاز 12000 تالری پیدا کنی
‫یک تراژدی و چند تا شعر پیش من داری
‫اما حالا شادمان ام و گیج
‫این دو خواهر نیز پولی ندارند
‫اما همچنان، تابستان و این رودخانه,,,
‫اگر بدون شاهکار [هنری]، ‫اما با دو شعله درون قلبم بازگردم
‫مرا خواهی بخشید؟
‫هاپو!
‫- کمک! کمک! ‫- داره غرق می‌شه!
‫- کمک! ‫- خدایا، داره غرق می‌شه
‫- کجا؟ ‫- کمک!
‫داره غرق می‌شه
‫- شنا بلده؟ ‫- کمک
‫شنا بلدی؟
‫نه
‫یالا
‫بیا این‌جا، بیا پیش من
‫- شیلر! ‫- ایدا!
‫بچه!
‫دارمت!
‫- از این‌ور! ‫- بچه رو بگیر!
‫- بگیرش! ‫- دستش رو بگیر!
‫فریتز، من اینجا ام!
‫فریتز!
‫گرفتمت!
‫ادامه بده!
‫ایدا!
‫ایدا ماری!
‫می‌بریمت خونه، جفت‌مون باهم
‫باید لباس‌هات رو دربیاری
‫- من خوب ام ‫- باید گرم بشی
‫مسخره‌بازی درنیار، خودت رو به کشتن می‌دی
‫گرم نگه‌ش دار
‫"//" یعنی شیلر
‫از اجرای خیرخواهانه "مثلث"، که تو باشی، قدردانی می‌کنه
‫و "دایره"، تو هستی
‫درسته, "در 27م ماه گذشته"
‫که یعنی دیروز, تمام تاریخ‌ها، به اضافه یک ماه و منهای دو روز، هستند
‫امروز 30مه
‫و او از اجرای خیرخواهانه ‫ما قدردانی می‌کنه
‫- دوباره دو ممیز (//) ‫- یعنی او
‫امید به تکرار این اجرا داره,
‫اما هنرمندان تور هنری را ‫به بعد موکول کرده اند
‫و به نظر می‌رسد که ‫نمایش مجدد نیاز به شکیبایی دارد,
‫دایره‌ها، مثلث‌ها
‫رمزیه
‫برای رمزگشایی به نامه‌های بیشتری ‫نیاز داریم
‫مشکلی نیست, روزی دو تا از این‌ها ‫به دست‌شون می‌رسه
‫سعی می‌کنم نمادها رو به یاد بسپرم ‫تا نامه بعدی برسه
‫شاید دخترهات تا اون‌‌موقع رمز رو تغییر بدند
‫این مزخرفات چیه؟ ‫نکنه همه دیوانه شدند؟
‫حرارت، خانم، مراقب باشید
‫- مزخرفات ‫- نباید بو ببرند
‫"// عزیز,,,
‫اجرا در آن وقت,,,"
‫یعنی امروز
‫"به بعد موکول شده,,,
‫چرا که قشون به سنگرها بازگشته بودند
‫بازیگران,,," ‫یک دایره و یک مثلث بکش,,,
‫که یعنی ما دو تا
‫"برای اجرای مجدد مجبور ‫به یافتن مکانی تازه شدند"
‫این هم از ما
‫اکنون هر سه آن‌ها یکی می‌شدند
‫و همانگونه که مادلن دو سکودری وصف ‫کرد، سه شیوه‌ی دستیابی را مرور می‌کردند
‫اون‌قدری جون داری که با جفت ما کنار بیایی؟
‫مزاحمت که نیستیم؟
‫ما که تازه رسیدیم، چطور مزاحمش شدیم؟
‫نخست: آیرونی
‫دوم: بازشناسی احساسات واقعی
‫سوم: صداقت پایان‌ناپذیر
‫مظنون، پس از نجات جان یک نفر، لرز سختی داره
‫یک
‫عجب فرصت مناسبی
‫سرجوخه، بازش کن
‫متهم باید دست به دعا بشه
‫تا این‌جا به چیزی ورای از متون فاضلانه، ‫مثلا نامه‌های عاشقانه معطر
‫دست پیدا نکنیم
‫شورش هلند
‫بعد از اینکه برگشتی به باغ، ‫این رو هم برامون می‌خونی؟
‫حتما
‫این‌جا هوا خفه‌ست, ‫بگذار پنجره رو باز کنم
‫این چی چیه؟ ‫مادام فن کالب؟
‫دو
‫مگه او متاهل نیست؟ ‫اشتباه می‌کنم؟
‫- متاهله ‫- زن آقای فن کالبه دیگه؟
‫که این‌طور
‫"ارباب ارجنمد جواب,,,"
‫لولا، بیا، تو این‌یکی رو بخون
‫در نگاه اول که نشانی ‫از سبک‌سری نیست
‫درباره ادبیاته
‫مال تو چطور؟
‫بریم سراغ بعدی
‫این خوبه؟
‫لولو
‫مادام فن کالب به نامه‌ای استناد کرده
‫که تو، آقای شیلر، از قرار معلوم ‫به دوستت کُرنر نوشتی
‫در ادامه نقل قولی کرده:
‫«تو زنی می‌خواهی وظیفه‌شناس,,,»
‫و بعد «در پیوند ابدی نباید ‫هیچ اشتیاقی را دخیل کرد»
‫کُرنر بچه‌ی خوبیه, ‫مرتب به من انگ سستی می‌زد
‫می‌خواستم خیالش رو راحت کنم
‫فراو فن کالب از کجا خبردار شده؟
‫وقتی که این نامه رو برای کُرنر می‌نوشتم، ‫او هم حاضر بود
‫- حاضر بود؟ ‫- حسابی به‌م متلک گفت
‫دقیقا چه جنس رابطه‌ای با فراو فن کالب داری؟
‫انگ؟ یالا ببینم
‫- شوهرش از من به نیکی یاد می‌کنه ‫- به خاطر روی هم ریختن با زنش؟
‫دوست داره زنش رو در انجمن‌های ‫برجسته ببینه
‫درسته
‫در دادگاه می‌گن که هر فن کالب بر ‫دوستی همسرش با شیلر صحه می‌گذاره
‫دوستی؟
‫اما این تاییدیه ضمنی در دردگاه ‫از سنگینی این بی‌نزاکتی کم نمی‌کنه
‫من هم بخشودگی نخواستم
‫و به دادگاه وایمار هم اهمیتی نمی‌دم, ‫از دنیای من به دوره
‫آیرونی، دلبری، ‫من برای این کارها زیادی ساده ام
‫ساده نیستی, روراستی, این‌ها با هم فرق دارن
‫سوم
‫لولو، من که باور نمی‌کنم تو هوای رقیق ‫وایمار رو دوست داشته باشی
‫حتی اگر اون‌جا آشنا شده باشیم
‫یعنی می‌گی هر اونچه به جانِ ‫ما، به طبع و طبیعت ما می‌نشینه
‫مثل یک ملودی زیبا نیست؟
‫و این نیاز مادی نیست که ما رو ‫به دنیای نُت‌های فالش می‌کشونه؟
‫دروغ‌ها، نقش بازی کردن ‫غیرطبیعی در دادگاه,,,
‫آدم در چنین جامعه‌ای خفه می‌شه
‫طولی نمی‌کشه تا دیگه نفهمیم چه احساسی داریم ‫و چه می‌خواهیم
‫آثار پشیمانی درش بروز کرد!
‫آدمی مثل من، حداقل انتظاراتش ‫رو از زندگی برآورده می‌کنه
‫کارلین، شارلت، ‫من هر دوی شما رو دوست دارم
‫و نمی‌تونم ترک کردن شما رو ‫متصور بشم
‫ببخشید
‫بفرمایید
‫عصر به خیر
‫کارلین
‫مامان
‫باید حرف بزنیم, همین حالا
‫تو همین‌جا بمون, بعدا حرف می‌زنیم, ‫بجنب، کارلین
‫حالا دیگه مردی که پله‌هاش رو چنان ‫روشن می‌کنه که استخوان‌های آدم بشکنه هم,,,
‫برای من نامه می‌نویسه
‫بس کن، درد می‌گیره
‫چی شده؟ ‫چه اتفاقی افتاده؟
‫- خانم افتادند؟ ‫- آره, اما نیازی به تو نیست, بیرون، بیرون
‫تو برلین به گوشش رسیده، ‫خدا می‌دونه راسته یا نه
‫اما خیالی نیست، آقای شیلر خونه‌ی ما مهمونه
‫و حالا هم که او نیست، حال و هوای این‌جا ‫خوشه
‫از من خواسته تا به‌ت یادآوری کنم
‫که حواست هم به تاهل و هم به آبروت باشه
‫- چرا به خودم ننوشته؟ ‫- فرانسوی حرف بزن، کارلین
‫دلم نمی‌خواد این حرف‌ها بیفته تو دهن ‫خدمت‌کارها!
‫پنجره رو ببند
‫چه بازی‌های بچگانه‌ای که درنمی‌آری!
‫نامه‌های رمزی، ‫و اون نمایش مسخره با روبنده,,,
‫که دو روز پیش در خونه‌ی ‫موسیو شیلر در ولکشدت به‌ پا کردید
‫فضاحت عمومیی که هفته پیش ‫سر اون بچه‌ و رودخانه راه انداختید
‫که به گوش هر کس و ناکسی در ‫رودل‌اشتات رسید، حتی خانواده‌ی شاهزاده
‫چه کار باید می‌کردیم؟ ‫می‌گذاشتیم بچه غرق بشه؟
‫- موسیو شیلر! ‫- موسیو شیلر!
‫این موسیو شیلر خیلی,,,
‫بله؟
‫کارلین، ازدواج تو با فردریش فن بلویتز بود ‫که ما رو نجات داد
‫ما، یعنی من و خواهرت، هیچوقت ‫فراموش نمی‌کنیم, می‌دونم به‌ت سخت گذشته
‫چون این ازدواج نه از سر ‫عشق، که از سر نیاز مادی بود
‫من خودم دختر جوان خوشبختی بودم
‫چون اجازه داشتم از سر ‫عشق با پدرت ازدواج کنم
‫من هیچی از پول سرم نمی‌شه
‫اما می‌گن یکسری از ازدواج‌های مادی
‫از ازدواج‌های ‫عاشقانه هم بهتر درآمدند
‫البته درباره‌ی تو، شوربختانه این‌طور نشد
‫من و خواهرت تا ابد مدیون تو هستیم
‫نه، من,,,
‫اگه بخوای کف تالارتون رو با زانوی لخت ‫می‌شوریم و می‌سابیم
‫به‌ت بدهکاریم! ‫اما ازدواجت رو به خطر ننداز
‫وگرنه هر سه نفرمون به گدایی می‌افتیم!
‫نه
‫می‌دونم از این ازدواج دلخوری
‫شوهرت یک فیل اهریمنیه
‫و مطلقا از زن‌ها چیزی نمی‌دونه
‫افزون بر این، یک دو جین بچه هم می‌خواد
‫اما همه‌ش به خاطر اینه که در غیر این صورت ‫از ارث پدری محروم می‌شه
‫هم بله هم نه
‫فقط این نیست، ‫من رو به ستوه می‌آره
‫اما طلاق
‫اگر که به‌ش فکر کرده باشی، ‫مطلقا جای چک و چونه نداره
‫خواهرت در وایمار سخت خوار و خفیف شد
‫دوباره کار دستش نده, ‫نگذار به شیلر نزدیک‌ بشه
‫به هنگام عاشقی، چیره گشتن بر مشکلات ‫اهمیت زیادی دارد
‫دو خواهر و آن مرد جوان، به مانند ‫سه ضلع یک مثلث بودند
‫فرستادن نامه‌های رمزی را ‫ادامه دادند
‫و روز به روز بیشتر به خراب‌کارها ‫شباهت یافتند
‫نزد ایشان، آقای فن بلویتزِ غایب، حکم دشمنی ‫نامرئی را داشت
‫که سر و کله‌اش به زودی پیدا می‌شد
‫شیلر که روزی دو نامه برای خواهران می‌فرستاد ‫مسرورانه هر دو دستش را به کار می‌گرفت
‫او که از ایجاد هرگونه رقابت میان آن‌ها ‫جلوگیری می‌کرد
‫همان خطوط را برای هر دو می‌فرستاد
‫می‌نوشت که آن‌ها موجودی را ‫برگزیده اند
‫که سلامتی‌اش هر بهار و پاییز با خطر ‫جدی روبرو می‌شود
‫و اینکه حالا از لحاظ طبی، از آب، ‫یعنی عنصر ایزدبانوان رودخانه، پرهیز دارد
‫و همان‌طور که مستحضر اند، نمی‌تواند شنا کند
‫و اینکه ظرف دو روز بهبود می‌یابد و در ‫همان توطئه‌سرا، چشم‌انتظار آن دو خواهد بود
‫بیایید
شارلت، وایمار که بودیم اون ‫طرح حروف دیدو رو یادته؟
‫این حروف بدترکیب آلمانی رو ببین
‫چاپ فرانسوی خیلی پیشرفته‌تره
‫ما هنوز تو دوران جنگ سی‌ساله موندیم!
‫اخباری رسید
‫احتمال آن می‌رفت که دو خواهر ‫و مادرشان وارث ارثیه چشمگیر,,,
‫یک تاجر بسیار متمول باتاویایی شوند ‫که از دنیا رفته بود
‫مردی که نه تنها یک تاجر بسیار کامیاب
‫که از متخصصان برجسته ‫مطالعات درباره میمون‌های جنگل بود
‫کارلین و شارلت برای ‫پول مد نظر نقشه‌ها کشیدند
‫و بنا را بر یک زندگی خوش سه نفر ‫به همراهی شیلر گذاشتند
‫یک روز من هم یک کتاب می‌نویسم، ‫درباره عشقی که میون ما سه نفر بود
‫و اسمش رو می‌گذارم "زیر آبشار"
‫لولو، باید یک نقشه بکشیم
‫ارثیه باتاویا رو به مادر می‌سپریم
‫به شرطی که ازش برای ساختن یک ‫خونه جدید استفاده کنه
‫وایمار بهترین جاست, ‫خودش هم دوست داره همه‌ش اون‌جا باشه
‫- تنهایی؟ ‫- شاید همراه کنبل
‫آخه از او خوشش نمی‌آد
‫اما فقط به خاطر اینکه او,,,
‫الان اون‌جا چخبره؟ ‫یعنی چه؟
‫نظرش با این عوض می‌شه
‫تا وقتی که [مادر] خونه‌ی پشتی ‫رو خالی کنه
‫بعد تو می‌آیی پیش من و ‫شیلر هم هروقت که بخواد پیش‌مونه
‫وضعیت من با فراو فن اشتاین چی؟
‫گته ممکنه هروقتی برگرده
‫جوری تکون خوردم و متاثر شدم ‫که به عمرم نشده بودم
‫دوستش دارم، همون‌جور که تو داری
‫بغلم کن، نگذار برم، ‫از وایمار بیزارم
‫چطور جمع-شدن-هامون رو ‫توجیه کنیم؟
‫شوهرت با یک آزاداندیش، یا یک رقابت ‫مردانه کنار نمی‌آد
‫باید بلویتز رو قانع کنیم ‫که [شیلر] رقیبش نیست
‫و اینکه شیلر یکی از ما رو برگزیده
‫من از هیچ کاری دریغ نمی‌کنم
‫شما دو نفر ازدواج کنید تا عشق سه نفرمون ‫رو نجات بدید
‫مامان همچین اجازه‌ای می‌ده؟
‫جالبه، اما,,,
‫بیا
‫- تیزه ‫- آره، اما بوی خوبی داره
‫خانم، به خودتون مسلط باشید
‫ما این‌جا بزرگ شدیم, ‫پدرم که مُرد مجبور شدیم بفروشیم
‫چند سال پیش مالک جدید ورشکسته شد ‫و رفت
‫بهار بود که خانه خاکستر شد
‫خبرش رو شنیدیم، ‫اما به چشم ندیده بودیم
‫مامان، با ارثیه باتاویایی می‌تونی ‫این‌جا رو بخری و بازسازی کنی
‫- اون‌وقت کی توش زندگی کنه؟ ‫- خودت
‫من؟ تنهایی؟
‫اون‌جا
‫بیایید، بیایید این‌جا
‫فایده نداره, پُر از بوته‌ست
‫برگردید, برمی‌گردیم اون‌جا,
‫همین‌جا خوبه
‫من راستی راستی دلبسته‌ی کنبل ام, ‫اما اصلا احساسات نداره
‫یعنی اگر بخوام به زور 10 تا گیلاس شراب ‫به بستر خودم بیارمش یاد همین می‌افتم
‫مادام، ببخشید ها، اما ایشون ‫برای شما زیادی پیره
‫شوهرم هم خیلی از خودم بزرگ‌تر بود
‫اما خب به قول معروف مرد خیلی خوبی بودند, ‫باهوش و بامزه
‫پیانو اون‌جا بود
‫تابلوی پاپا این‌جا
‫اتاق ما طبقه بالا بود
‫میز نهارخوری این‌‍جا نبود؟
‫شیلر، تو هم فکر می‌کنی خانم‌ها مایل اند ‫پشت به خانه بنشینند؟
‫بله، قطعا پشت به خانه
‫می‌دونم چه نقشه‌ای دارید
‫می‌خواهید از شر من و ارثیه ‫راحت بشید
‫ Motschekiebchen, ‫[پینه‌دوز]
‫ببخشید؟
‫Motschekiebchen, ‫این‌جا این‌جوری صداشون می‌کنند
‫- Motschekiebchen, ‫- پینه‌دوز
‫هوا که این‌جوری می‌شد مامانم همیشه ‫می‌گفت که «سوئدی‌ها دارن می‌آن»
‫«سوئدی‌ها دارن می‌آن»
‫جالبه
‫مردم گرفتار همچین چیزی بودن
‫سوئدی‌ها و یورش‌هاشون ‫که با آتش سنگین شروع می‌شد
‫چه دورانی بود، جنگ سی‌ساله
‫بعد از "شورش در هلند" ‫درباره‌ش می‌نویسم
‫اما خیلی تنبل شدم، ‫حالا حالا کار داره
‫تنبل نبودی، حواست جای دیگه بود
‫و خب بیمار هم بود
‫اون‌قدر بیمار که باید روزی دو تا نامه ‫برای هرکدوم‌تون می‌نوشت
‫حالا بگو ببینم، جناب شیلر، ‫کی قراره برای ما,,,
‫معنای دو ممیز و مثلث و ‫دایره رو روشنگری بکنی؟
‫اسامی؟ کسانی که می‌شناسیم؟ ‫با دلواپسی منتظر راه چاره ایم
‫کنبل، ما خبرچین‌های دادگاه نیستیم ‫که نقشه بچینیم و قایم-باشک بازی کنیم
‫در خانواده ما دل و زبان همه یکیه ‫و چیزی از کسی پوشیده نیست
‫فقط باید یاد گرفت که چطور ‫از دل هم باخبر بشیم
‫حالا داریم دَمی در کنار خانه قدیمی‌مون ‫خوش می‌گذرونیم
‫اگرچه غم‌انگیزه، اما همین نزدیکی به کودکی ‫و پدرمون دلگرم‌کننده‌ست
‫لطفا مهربان باشید و این عیش رو ‫ضایع نکنید
‫آه، شباهنگام چه احساس خوبی دارم
‫شباهنگام
‫- وقتی که ناقوس‌ها زنگ آسودگی می‌زنند ‫- آه، شباهنگام چه احساس خوبی دارم
‫یادته؟ اون بالا اتاق بازی‌مون بود
‫یک دایه هم داشتیم, ‫مامان، اسمش چی بود؟
‫- فردریش ‫- درسته
‫انداختیمش تو گنجه و فراموشش کردیم
‫شما خونه خوبی داشتید، شیلر؟
‫کوچک بود
‫اون‌قدری فرصت برات نمی‌گذاشت ‫که بخوای به فکر خوشحالی بیفتی
‫نگاه که می‌کنم، اون‌وقت‌ها احساس می‌کردم ‫که جای خوبیه
‫عجبیه، نگاه که می‌کنم، ‫قدیم‌ها انگار همه چی خوب بود
‫انگار که آدم برای استعداد عجیبی ‫در گول زدن خودش داره
‫گاهی مغلوب این میل می‌شم ‫که برگردم وورتمبرگ
‫از منعی که دوک علیه‌م گذاشته ‫خیلی می‌گذره
‫دقیقا چند وقت شده؟
‫شش سال پیش مجبور شدم ‫از زادگاهم فرار کنم
‫بابت سوالم پوزش می‌خوام، ‫عجب بی‌ملاحظه ام
‫بوی آشفتگی می‌آد
‫آره، تابستون داره رخت برمی‌بنده ‫و به ما می‌گه
‫«از من به خوبی یاد کنید»
‫شارلت؟ شارلت فن لنگفلد؟
‫بله؟
‫یک پیام از میلادی براتون رسیده
‫من فورا می‌رم کُخبرگ، تا به فراو فن اشتاین ‫بپیوندم
‫گُته برگشته و گفته که ‫فردا می‌رسه
‫گته برگشته؟
‫- اصرار کن تا اواخر آگست برگرده ‫- پس تکلیف کلاه‌ها چی می‌شه؟
‫- اواخر تابستون بهترین موقعه ‫- کلاه‌ها و چمدون قرمز به دست‌تون رسیده؟
‫هدیه رو برای مادم فن ‫اشتاین بسته‌بندی کردید؟
‫بسته‌بندی کردید؟
‫و لباس‌های مجلسی، لباس‌های مجلسی شارلت,,,
‫- شْونکه، مطمئنی؟ ‫- بله، خانم، مطمئن ام
‫من رو ببخش
‫- بسته‌بندی کردی؟ ‫- بله خانم، کلاه‌ها رو بسته‌بندی کردم
‫به‌م اعتماد کن، همه‌چی ‫طبق نقشه‌مون از کار درمی‌آد
‫- خانم ‫- آدم ممکنه فراموش بکنه,,,
‫- ای پدر ما که در آسمان‌هایی ‫- به همسرت سلام برسون
‫- کی‌ می‌رسه؟ ‫- فردا بعد از ظهر
‫آماده که شدی، شمع‌ها رو خاموش کن و ‫برو بخواب
‫چشم خانم
‫تو هم همین‌طور, شب خوش
‫برو بخواب، ویلهلم, ‫کاری باهات ندارم
‫شمع رو هم با خودت ببر
‫شب خوش
‫- برم خونه؟ ‫- الان دیگه خیلی دیره
‫لطفا چیزی رو که گذاشتم روی میز بخون
‫مقدمه‌ی رمان خودمه
‫دوست دارم رک باشی و راست
‫کمی نوشیدنی درست می‌کنم ‫تا راست‌تر هم بشی
‫دستورش مال مادرمه، ‫که اون هم از مادرش به ارث برده و الی آخر,,,
‫هرکس از این بنوشه، راستی رو بدون لکنت ‫بیان می‌کنه
‫ابتدا مادرم می‌خواست دستور ‫رو در وصیت‌نامه‌ش بنویسه
‫اما طی یک چُرت عصرگاهی از دهنش پرید، ‫و من هم نوشتمش
‫هیچ چیز خاصی هم درش نیست، ‫فقط بحث اندازه‌ست
‫تو با این راز چه خواهی کرد؟
‫- می‌سپاریش به بچه‌هات؟ ‫- من بچه‌ای نخواهم داشت، خودم حس می‌کنم
‫اما اگر قرار بود تو داشته باشی، ‫فریتز، می‌سپردم‌شون به اون‌ها
‫- البته اگه بچه‌های خوبی باشن ‫- بچه‌ها,,,
‫تا حالا به‌شون فکر نکردم
‫دوست دارم فریتز صدات کنم
‫اسم شوهرم فردریشه، ‫امشب دوست ندارم اسم او رو به زبون بیارم
‫حالا بگو ببینم به نظرت چطوره؟
‫شگفت‌آوره، ‫ساده اما عمیق
‫تنها ایرادات، یکسری جزئیات ریزه که ‫با خط ناخوانا یادداشت کردم
‫نثر محشری داری، کارلین, ‫همکاران مردت رو شگفت‌زده خواهی کرد
‫رُک و راست
‫نباید خیلی به این تعریف و تمجید فکر کنم
‫برو وایمار پیش شارلت, ‫ازش خواستگاری کن، این‌جوری خوشبخت می‌شی
‫پس مثلث‌مون چی می‌شه؟
‫به لولو گفتم خواهرم رو از دست نمی‌دم، ‫و یک برادر هم به دست می‌آرم
‫پس خودمون چی؟
‫من از تو دست نمی‌کشم
‫و به قدردانی از تعریف و تمجدیدت
‫امشب می‌خوام به دوستیمون ژرفای بیشتری ‫ببخشم
‫اما,,,
‫لباسم رو درنمی‌آرم, ‫شوهرم هر آن ممکنه سربرسه
‫اگر گفته که بعد از ظهر این‌جاست، ‫حتما صبح می‌رسه
‫همیشه کارش همینه
‫خیلی خوب, بله؟
‫بجنبید، خانم, مادرتون امروز ‫همسرتون رو در کالسکه-سرا دیده
‫این رو پنهانی برای من فرستاده
‫- یعنی به چیزی مشکوک شده؟ ‫- مادرتون گفتند که کدر به نظر می‌رسید
‫نه
‫کدر؟ ‫آخه این کلمه رو از کجاش درآورده!
‫نگاه کن, نگاه کن,,,
ماییم
‫- دارم دردت می‌آرم؟ ‫- نه، نه
‫خیلی کیف می‌ده
‫ولش کن، می‌گذره
‫عشق من، حالا رهام کن ‫تا بتونی برگردی
‫کِی؟
‫- همسرم کجاست؟ ‫- خوابیدند
‫صبر کن، می‌رم پهلوش
‫در خانه پشتی در اتاق خواهرشون خوابیدند
‫یعنی این‌قدر دلتنگ شارلته؟
‫«دیشب، و یا امروز صبح، ‫رشته امور بیرون از دستان من بود
‫و عصر امروز به یک نهار دیرهنگام ‫دعوت شده ام، از طرف رنگمان
‫که این‌جا به مداوای من می‌پرداخت
‫اما بعد، دزدانه سوی تو می‌آیم
‫نه، التماست می‌کنم که امروز و چند روز دیگر ‫از خانه‌ی ما دور بمانی
‫اما یکشنبه بعد این‌جا دعوتی، چون آن‌موقع
‫اگر همه‌ی نشانه‌ها را درست بخوانم، ‫با مردی دیدار خواهی کرد
‫که تا الان از تو کناره می‌گرفت»
‫- گمونم گفت «دنیا» ‫- نه، گفت «پهنا»
‫باید یک لب‌خوان استخدام کنی
‫شیلر طوری فراک می‌پوشه ‫انگار از رو یک تپه کود پیداش کرده
‫- گرچه ارزون هم نبود ‫- اما دست-دوم بود
‫یعنی یک‌دونه جدید براش بخرم؟
‫شعرا، هر لباسی هم که تن‌شون کنی، ‫باز هم شبیه گداهان
‫سر کیسه رو کمی شل کن, ‫هرچی نباشه، نابغه ان
‫شاهزاده!
‫این دو نفر از برجسته‌ترین ‫افراد دوران ما اند
‫آن هنگام که دو شاعر ‫برای نخستین بار دیدار کردند
‫آفتاب نمناک اواخر تابستان ‫روی رود زاله می‌درخشید
‫شیلر اگرچه می‌لرزید
‫و گوته پُرگویی می‌کرد تا ‫یخی را که میان‌شان بود آب کند
‫او که جوان‌تر بود می‌انگشات که ‫مقابل چهره‌ای سنگی ایستاده
‫شارلت، که همراه با فراو فن اشتاین ‫برای یک روز به رودل‌اشتات آمده بود
‫خواهرش را با گفتن «بهترین روز عمرش هم نبود» ‫ترک کرد
‫بعد از این، باید مراقبش باشیم و ‫وقتی که تنهاست دستش رو بگیریم
‫کارلین موافقت کرد
‫همان بعد از ظهر ‫گُته به دلیل امر مهمی
‫به همراهی ‫کنبل و مادام اشتاین راهی وایمار شد
‫پس حال و هوایی به جا ماند
‫که احساس طردشدگی و عدم-طردشدگی را ‫در شیلر نهادینه می‌کرد
‫گستاخی دادگاه‌های تفتیش عقاید
‫تنها از نامردمی‌های هنگام ‫اجرای احکام عقب می‌ماند
‫با درآمیختن امر دهشتناک و مضحک، دلرحمی را ‫زیر ریشخندگیری و خوارشماری مدفون کردند
‫مجرم تحت اصول خاصی به سوی اعدام‌گاه خود ‫هدایت می‌شد
‫و درفشی سرخ راه را به او می‌نمایاند
‫در تمام این فرایند، زنگ ‫ناقوس‌ها به گوش می‌رسید
‫نخست، کشیش با لباده‌اش می‌آمد
‫و به دنبال او، گناهکار در جامه‌ای ‫زرد که به دیوهای سیاه منقش گشته بود
‫و بر سرش نیز کلاهی کاغذی داشت
‫پُشت به قربانی: ‫شمایل عیسی بر صلیب
‫و او دیگر انتظار رستگاری نداشت
‫جسم فانی او در آتش [هیزم‌ها] ‫و روح جاودانش در آتش دوزخ می‌سوخت
‫در حالی که گویچه‌ای ‫دهانش را بسته بود
‫آدم می‌انگشات جنازه‌ای‌ست ‫که راه به گور می‌برد
‫اما مردی بود زنده که شکنجیدنش به نحوی ‫تکان‌دهنده اسباب سرگرمی مردمان می‌شد»
‫پوزش می‌خوام، همین‌جا می‌‍ایستم
‫حالا ما رو با شرح جزئیات این اعدام ‫در دوران تفتیش عقاید میخکوب می‌کنید؟
‫نه، از محضرتون عذر می‌خوام
‫سخت متاثر شدم
‫زبان شما نیرومنده و روشن
‫کتاب رو از کجا باید سفارش داد؟
‫پوزش می‌خوام
‫کتاب پاییز در وایمار درمی‌آد
‫چرا در ینا یا برلین مشغول تدریس نمی‌شید؟
‫هیچکس در آلمان وصف ‫تاریخ رو مثل شما نمی‌گه
‫دست‌کم، من که تا به حال چنین چیزی نخوندم
‫مو به مو درسته
‫راستش در ینا درخواست دادم
‫این کتاب، یا تا حدی پژوهش درباره‌ش، ‫پایه و اساس نمایشنامه "دُن کارلُس" من بود
‫هنرش حتی غول وایماریِ ما رو هم می‌ترسونه, ‫برای همین چنین شتابان از این‌جا رفت
‫آقای وُلزُگِن عزیزم، ‫نمی‌خواد این‌قدر برای دوستت بازارگرمی کنی
‫[پیشاپیش] من رو افسون کرده
‫پوزش من رو می‌پذیرید؟ ‫امروز زبانم از سخن گفتن قاصره
‫دلم نمی‌خواد اسباب رنجش شما بشم
‫خب، ادب سرش نمی‌شه
‫- یعنی من این‌قدر ملال‌آورم؟ ‫- نه, بقیه‌مون ملال‌آوریم
‫شما مراتب تحسین خودتون رو ‫نثار ایشون کردی,
‫ممنون
‫اما من واقعا مفتون نوشته‌ش شدم
‫برم ببینم مبادا دندون‌درد دوست‌مون ‫سبب سقوطش از پله‌ها شده باشه
‫فردریش
‫متاسفم
‫«فراموش نکنی به "مثلث" ‫در وایمار پیشنهاد بدهی»
‫«سباسگزار ابدی، "دایره"»
‫شیلر، با بازگشت به ‫زندگی شاعرانه‌اش در وایمار
‫آماج سرزنش دوستان دلواپسش شد
‫به ویژه، کرنر وفادار
‫اندرز من اینه که رابطه‌ت ‫رو با مادام فن کالب تمام نکنی
‫می‌خوام رو دو پای خودم ‫بایستم و این‌قدر داد و قال نکنم
‫چیزی که نیاز داری وقت ‫آزاده، خالی از نگرانی
‫و فن کالب هم دقیقا همین ‫رو برات تامین می‌کنه
‫مشخصه که نمی‌تونم این اندرز رو اساس ‫تصمیماتم برای چگونه رفتار کردن قرار بدم
‫تو هیچوقت اون دو خواهر رو ندیدی
‫تمام تلخی زندگی من در یک دلیل خلاصه شده: ‫تنها بودنم
‫خیال می‌کردم برای عشق و عاشقی نازیبنده ام
‫اما این تابستون برای اولین ‫بار به این نازیبندگی شک کردم
‫چرا که خوشحال بودم
‫بیا این‌جا
‫برای همین تنها و در پیشگاه خدا ازت می‌پرسم
‫که برای درآمدن به همسری من ‫کوچک‌ترین تمایلی داری؟
‫بله
‫نه
‫چی شده؟
‫دوستم می‌داری؟
‫مگه همین رو نگفتم؟
‫شارلت، بله، حقیقت داره
‫اما از عشق اینهمه می‌رنجی؟
‫- موضوع ارثیه‌ای‌ست که از باتاویا رسیده ‫- چطور مگه؟
‫مانع ابراز عشق من به تو می‌شه
‫چرا؟
‫چون مرتب می‌شنوم که نقشه‌های تازه‌ای ‫درباره‌ش کشیده می‌شه
‫و به اون گدای درونم، احساس ‫شکارچی میراث دست می‌ده
‫عشق من به تو، بی‌اختیار و واقعیه
‫می‌تونی به من تکیه کنی، همچون ‫درختی که هرروز قوی و سبز به چشم می‌آد
‫برای توئه
‫هیچوقت خیال نکن که به من آسیب می‌زنی
‫کنار من باش و آزاد
‫کنار من باش هرجور که دوست داری
‫شارلت من, باز شروع شد:
‫فروتنی و خِرد
‫- به همراهی خودمان، و گواهی خداوند,,, ‫- بله؟
‫[اینک] ما نامزد هستیم
‫این راز ماست, به‌ت اطمینان می‌دم ‫که مواقت مادرم رو جلب کنم
‫من هم به هیچکس نمی‌گم، حتی به دوستان
‫اما یک نفر هست که باید بدونه
‫«لین عزیزم، ما تنهای تنها بودیم»
‫اطمینان حاصل کردم که هیچ خدمت‌کاری ‫غافلگیرمان نکند
‫مادام همچنان در کُخبرگ بود، ‫و هیچکس به راز ما پی نبرد
‫تو، لین عزیز من، ‫تنها کسی هستی که خبر دارد
‫با افتخار به تو می‌گویم که ‫هیچ‌گونه لودگی از ما سر نزد
‫اما دیدن مردی بر-زانو-نشسته ‫عجیب است
‫باید به او می‌پیوستم، ‫تا مبادا مضحک جلوه کند
‫بسیار خوشحال ام، به زودی می‌آیم و سپس ‫جشنی سه-نفره خواهیم گرفت
‫اما فعلا راز را مسکوت بدار تا چیزی درز نکند ‫و لقلقه‌ی زبان هر کس و ناکسی نشود
‫«می‌خواهی با مامان درباره ‫ازدواجمان حرف بزنی؟»
‫کی با مامان حرف می‌زنی؟
‫از وقتی که از وایمار برگشته ‫هنوز نتونستم باهاش حرف بزنم
‫چشم‌هاش درد می‌کرد و اوقاتش تلخ بود
‫می‌خواست با کنبل بره
‫اما راه‌ها آب‌گرفته بودند ‫و هیچ کالسکه‌ای نبود
‫برای همین رنجید
‫من و فریتز هرروز همدیگر رو می‌بینیم، ‫و خیلی به هم محبت داریم
‫کی با مامان حرف می‌زنی؟ ‫کی می‌آیی؟
‫لولو، سوگند ما برای در میون ‫گذاشتن همه‌چیز باهم هنوز سر جاشه؟
‫- من با تو در میون می‌گذارم و تو با من؟ ‫- سوگند ما کنار آبشار راین همین بود
‫اما به قوتِ خودش باقیه؟ ‫سوگند که نمی‌شکنی؟
‫به گمانت فریتز برای مامان قابل قبوله؟
‫استادی قریب الوقوعش در ینا ‫حالا آشکارا مورد بحث قرار گرفته
‫ممکن است که این اندک امنیت اقتصادی ‫او رو در چشم مادر شایسته جلوه دهد؟
‫فعلا به‌ش نمی‌گم, چون که هنوز در ینا ‫صاحب شغل رسمی نشده
‫داستان ارثیه باتاویا رو هم که می‌دونی
‫برای وُکلا بیشتر صرف می‌کنه تا خودش
‫آرام
‫عجب فضاحتی
‫کارُلین
‫خوشبختی
‫فریتز
‫عشق
‫بگو ببینم، فریتز، بین ما چه اتفاقی افتاد؟
‫یک چیزی هست، می‌تونم احساسش کنم
‫من تابِ تحملِ ابرهای درهم‌پیچیده رو ندارم
‫میان ما فقط آسمان آبی باید,
‫کارُلین عزیز، بابت شارلت خوشحال شدم
‫اما خواهان آنم که زودتر، دوباره ‫با تو دیدار کنم، حرف بزنم و بخندم
‫محمدیان به هنگام نماز رو به مکه می‌ایستند
‫من هم میز جدیدی خواهم خرید تا رو به ‫رودل‌اشتات باشم، قبله‌ی ایمان و پیامبر من
‫اما تا جایی که به تابستان بعد مربوط است
‫به عنوان استاد که ینا برم، ‫دیگر اختیار اوقات خودم رو نخواهم داشت
‫بعد به سراغ تو می‌آیم
‫اگر خدا بخواهد، با هردوی شمایم، ‫و خودم را میان آغوشتان می‌افکنم
‫برای تابستان بعد، بچه نمی‌خوای؟
‫«دیگر پاسخ ندادی، لین
‫به گمانت شیلر در چشم مامان شایسته است؟
‫اینک آشکار است که او به ینا می‌رود, ‫در این باره برای تو نوشته است
‫ممکن است که این اندک امنیت اقتصادی ‫او را در چشم مادر شایسته جلوه دهد؟
‫کسی که از نامزدی ما خبردار نشده است؟
‫پاسخ بده، عزیزترینم، پاسخ بده
‫الآنه نمی‌توانم به مادر بگویم, ‫درد چشمش وخیم‌تر شده است,
‫صرف از نظر از آفتاب [بی‌رمق] پاییز، ‫کرکره‌هایش را می‌بندد
‫و هرگاه که کنبل نباشد، پریشان می‌شود
‫فی الحال نمی‌توانم از او بپرسم
‫احساس می‌کنم که آبستن ام، بلویتز, ‫دارم دیوانه می‌شم
‫شارلت عزیز، به چی فکر می‌کنی؟
‫یه اولین بار که شیلر از پای پنجره‌م گذشت,
‫- زمانی که درختان هنوز سبز بودند ‫- بله
‫و ژندگی کُت او از پشت پیدا بود
‫ما پنهانی نامزد کردیم
‫- از کِی؟ ‫- سپتامبر
‫وقتی که شما کُخبرگ بودید ‫و من جلوتر برگشتم
‫در تالار دیدار کردیم و ابراز عشق
‫با او ازدواج خواهم کرد
‫خدایا! این آسمان‌جل و تو!
‫دیگه نمی‌خواهی داستان رو مسکوت نگه داری؟
‫چرا
‫پس چرا به من گفتی؟
‫حالا که بری خانه، ‫اون‌جا دیدار می‌کنید؟
‫او هم می‌آد؟
‫نه، در ینا دیدار می‌کنیم، ‫هروقت که خودش رو معرفی کرد
‫که این‌طور, ‫پس بالاخره داره به مقام استادی می‌رسه
‫خب، پس کی قراره شما رو از مادر عزیز ‫خواستگاری کنه؟
‫قرار بود خواهرم او رو بپزه، اما,,,
‫ظاهرا همه‌چیز رفته روی هوا، هان؟
‫خواهرت به نظر کمی دمدمی می‌آد
‫از دمدمی‌مزاج بودنش گفته بود
‫من خواهرم رو دوست دارم, تحسینش,,,
‫موسیو چطور؟
‫شخص شیلر؟
‫گمونم حق با تو باشه، لولو
‫دیگه رازی در کار نیست
‫یا گُربه رو دم حجله بُکش ‫و ماجرا رو علنی کن
‫یا اینکه سنگِ روی یَخت ‫می‌کنه، همین جناب شیلر!
‫ذهن‌های برجسته [شیره] جان آدم رو می‌مکند
‫فرزند عزیزم، این مرد از ‫عوام الناسه و آه در بساط نداره
‫مامان هم همین رو می‌گه، ‫اما پس عشق چی میشه؟
‫معنای عشق؟ ‫برای یک هنرمند؟ یعنی یک بانوی مذکر؟
‫تا جایی که من می‌دونم، خانم‌های ‫دیگری هم در این شهر هستند که,,,
‫ادعا کنند شیرینی‌خورده‌ی شیلر ‫اند و این ادعا رو علنی هم می‌کنند
‫[انگشتان من] به قدر کافی ‫نرم و لطیف نبودند؟
‫باید بِبُرمشون؟
‫- کار دست خودت نده، تاب ندارم ‫- اما همه‌چیز تموم شده، این‌همه سال,,,
‫کسی نمی‌تونه پیوند چند ساله‌ی ما رو ‫خراب کنه, این گنجیه که باید ازش بهره ببریم!
‫فریتز!
‫چرا به من نگفتی نامزد کردی تا من ‫پیش از بقیه بدونم؟
‫- توهین‌آمیزه! ‫- خب راز بود
‫راز؟
‫- شوخیه دیگه؟ ‫- از قرار معلوم، در وایمار، بله
‫هرجور که می‌تونی من رو خوار و خفیف کن, ‫بابتش یک مستمری مادام العمر به‌ت می‌دم
‫شوهرم هم حسادت‌های کوچولو و ‫چاپلوسی‌هاش رو فراموش می‌کنه
‫این‌همه سال باهم بودن
‫نباید تمام بشه, ‫اول در مانهایم، حالا هم این‌جا
‫به خاطر من بود که این‌جا آمدی، ‫فراموش نکن
‫من آمدم این‌جا چون تبعید شده بودم ‫و نمی‌دونستم کجا برم
‫فایده نداره, ازدواج تو، وابستگی من، ‫نمی‌شه ادامه پیدا کنه
‫می‌شه!
‫یک سال دیگه هم با من بمون، ‫بعدش خودم رو می‌کُشم
‫تعهد می‌کنم! بعدش آزاد می‌شی ‫و میراث من هم به تو می‌رسه
‫جدی که نمی‌گی!
‫مکتوبش می‌کنیم
‫فقط یادت باشه که شاعر چی می‌گه
‫خاکروبه می‌گوید «من نیز انسان ام»
‫جهان می‌گوید «من هم روح ام»
‫«دلسوزانه تو را از نیمه‌ی ‫تاریک شیلر بیم می‌دهم
‫او سست‌پیمان است ‫و در خانه‌های بدنام سرک می‌کشد
‫او پول مردم را بدون حقشناسی می‌گیرد
‫او البسه‌ی شوهر معشوقه‌ی خود را بیرون ‫از خانه می‌پوشد و حتی گرو می‌گذارد
‫البته نمی‌گویم که [لباس‌ها را] می‌دزدد
‫در کنار نبوغش که جان انسان را ‫متاثر می‌کند، و در کنار شکنندگی‌اش
‫دچار نوعی ولنگاری اساسی است ‫که آدمی را بیزار می‌کند
‫شارلت؟
‫دست‌هات می‌لرزند
‫چرا نمی‌آیی بالا؟ ‫هوای این‌جا وحشتناکه
‫نه، نمی‌تونم بیام اتاقت, ‫خطرناکه
‫نامه‌ای به دستم رسید
‫«یک دوست»
‫فورا رسیدگی می‌کنم
‫دلسوزانه تو را از نیمه‌ی ‫تاریک شیلر بیم می‌دهم
‫او سست‌پیمان است ‫و در خانه‌های بدنام سرک می‌کشد
‫از مردم بدون حق‌شناسی پول می‌ستاند
‫او البسه‌ی شوهر معشوقه‌ی خود را ‫بیرون از خانه می‌پوشد و حتی گرو می‌گذارد
‫البته نمی‌گویم که [لباس‌ها را] می‌دزدد
‫در کنار نبوغش که جان انسان را ‫متاثر می‌کند، و در کنار شکنندگی‌اش
‫دچار نوعی ولنگاری اساسی است ‫که آدمی را بیزار می‌کن
‫این رو تو نوشتی؟
‫دانش و شناخت تو از سبک نوشتاری من ‫باید به‌ت گواهی بده که کار من نیست
‫"ولنگاری" واژه‌ای نیست که من ازش استفاده ‫کنم, می‌باید چنین اسمی روی خودم بگذارم
‫به هر حال، طی رابطه‌مون، ‫معارف اخلاقی زیادی رو زیر پا گذاشتم
‫جسما و احساسا
‫پس احمقانه‌ست که برای قضاوت ‫کسی از واژه "ولنگاری" استفاده کنم
‫اما باید اقرار کنم که نویسنده، خوب ‫از این رابطه به ضرر من استفاده کرده
‫تو می‌خواهی باور کنی که من نوشتم، ‫پس می‌تونی پیوند دوستی‌مون رو بشکنی
‫اصلا برای سر و سامون دادن به زندگیت ‫باید هم چنین باوری داشته باشی
‫حتی اگه به قیمت نابود شدن زندگی من تموم بشه
‫می‌خوام نامه‌هات رو پس بدم
‫و می‌دونم که بابت کسب مقام استادی ‫باید قدردان چه کسی باشم
‫تو روی نفوذ من بیش از اندازه حساب کردی
‫خیلی‌های دیگه هم در این امر دخیل بودند
‫دالبرگ، فرماندار ارفورت و ماینز
‫او رو از قبل می‌شناسی
‫و حتی شخص رایزن سلطنتی، ‫که در رودل‌اشتات
‫و آخر از همه، جناب دوک
‫کار نیک شما بر آخرین گام من به سوی ‫یک زندگی مستقل رو,,,
‫به عنوان یک نویسنده و ‫شخصیت علمی استوار می‌کنه
‫تا آخر دنیا مدیون این لطف شما خواهم بود
‫«لین، از دست خودم یکه خوردم
‫چطور تونستم به چنین نمایش خفت‌باری تن بدم؟
‫دایم فکر می‌کنم به خاطر تو هم بوده ‫که مرتکب این کار شدم
‫احساس پلیدی می‌کنم, ‫همه‌چیز را برایت می‌گویم,
‫لین؟
‫و آبستن هم نیستم، شکر خدا
‫خوش آمدید
‫«بعد از تمام گفتگوها و دیدارها در ینا,,,
‫می‌توانم بگویم که
‫سال آینده، فروتنانه و مفتخرانه به ‫کسوت استادی تاریخ خواهم رسید
‫اولین خطابه‌ام را از ساعت 11 صبح امروز ‫در سر مرور می‌کنم
‫و پیوسته به عصرگاهمان در خانه‌ی لنگفلد ‫می‌اندیشم
‫که، گُرگ و میش را تماشاکنان، به من گفتی ‫«سوئدی‌ها دارن می‌آن»
‫من گفتم ها
‫نه، راست می‌گی, تو گفتی
‫- به چی لبخند می‌زنی؟ ‫- لبخند زدم؟
‫- کل امروز لبخند به لب داشتی ‫- شرمنده ام، تمامش می‌کنم
‫«سلام گرم مرا به مادر عزیز برسان
‫او را نشسته در سالن، و با عینکی تیره‌ ‫پیش چشم می‌آورم
‫که او را از نور زمستانی محافظت می‌کند، و ‫به تو که این نامه را می‌خوانی گوش سپرده است
‫و هنگامی که این را می‌شنود، ‫از او می‌خواهم که یک بار سر تکان دهد
‫خودش خواهد دانست که چرا، و چه ‫چیز را متبرک خواهد کرد، درست می‌گویم؟
‫سپس همه‌چیز درست می‌شود، ‫لولوی خرد من»
‫یوهان کریستف فردریش شیلر
‫آیا می‌پذیری که شارلت آنتوانت فن لنگفلد
‫از امروز و تا روزی که مرگ جدایتان کند
‫به همسری‌ات درآید؟
‫سپس جواب بده «بله، به یاری خداوند»
‫بله، به یاری خداوند
‫شارلت آنتوانت فن لنگفلد
‫آیا می‌پذیری که یوهان کریستف فردریش شیلر
‫از امروز و تا روزی که مرگ جدایتان کند
‫به همسری‌ات درآید؟
‫بله
‫بله، به یاری خداوند
‫باشد که آدمی، آنچه را که ‫خداوند به هم پیوسته، نگُسَلد
‫از آنجایی که ‫یوهان کریستف فردریش شیلر
‫و شارلت آنتوانت فن لنگفلد
‫به زندگی دائمی، در کنار هم، ‫و در قالب ازدواج رضایت داده اند
‫و در پیشگاه این همراه، بر این امر ‫گواهی داده اند
‫ایشان را زن و شوهر اعلام می‌کنم
‫به نام پدر، پسر و روح القدس
‫آمین
‫هورا!
‫بهار 1789، ینا
‫بخش میانی رو دوباره انجام بده
‫- دیشب چقدر خوابیدی؟ ‫- پنج ساعت
‫- چقدر کم! ‫- اما عمیق!
‫راست می‌گه، مگه می‌تونستم بیدارش کنم
‫نشانه‌ی رایجیه: خواب عمیق پیش از سپیده‌دم
‫دهنت رو باز کن، زبان بیرون
‫هنوز روبراه نشدی، مرد
‫- یادم نمی‌آدم هیچوقت روبراه بوده باشم ‫- دوباره دم و بازدم
‫پس عوضش کن
‫شلوارت رو دربیار
‫سرفه کن
‫بیا بریم این‌جا, می‌آیی؟
‫- برنمی‌گردیم؟ ‫- یالا
‫- ورود خانم‌های زیر 50 سال ممنوع ‫- به همین خیال باش!
‫حتما خانم‌ها اطلاع دارند که ورود زنان ‫در تمامی ساختمان‌های دانشگاهی قدغنه؟
‫چی؟ می‌خواهی این‌جا هم ‫چنین رسمی بگذاری؟
‫این‌جا یک مهمانخانه آبرومنده, فقط ‫زوج‌های متاهل حق اقامت در این‌جا رو دارند
‫- آقا برهنه تشریف دارند ‫- بله
‫مستحضر باشید: ما برای ممنوعیت ‫حضور بانوان در حین خطابه کاملا آماده ایم!
‫شیلر، خبردار شدی که هفته‌ی پیش، ‫روزنامه‌ی برلین خبر مرگت رو داده؟
‫بفرما
‫مگه این‌جوری حالش خوب بشه
‫ینا, عزیزِ تمامی الهگان آلمانی، عضو ‫شورای سلطنتی، جناب شیلر، در این‌جا مُرد»
‫کمی ناخوش بودم
‫دکتر حسابی به زحمت افتاد
‫ممنون
‫ممنون که استاد ما رو نجات دادید
‫خواهر زن عزیز
‫به همین خاطر، یک انجمن شعر دانمارکی می‌خواد ‫یک مقرری سالیانه برای من در نظر بگیره
‫نامه‌ش روی میزه
‫- مقرری؟ چقدری هست؟ ‫- یادم نمی‌آد
‫اما همینه که مهمه
‫حالا لطفا ما رو تنها بگذارید
‫بفرمایید, یک ساعت بیشتر نمونده
‫بله، بفرمایید, ‫فرار که نمی‌کنم
‫- برو ردیف جلو بنشین ‫- زود روبراه شو، خب؟
‫یالا
‫از دست بلویتز فرار کردم
‫می‌خواست تو برج رودل‌اشتات زندانی‌م کنه
‫اما لحظه‌ی آخر فرار کردم
‫تبریک می‌گم
‫دنبال چه می‌گردی؟
‫خطابه‌ی نخستین شیلر «تاریخ ‫جهان و ضرورت مطالعه‌ی آن»
‫به طبقه دوم منتقل شد, ‫یک سالن سخنرانی دیگه اون‌جا هست
‫تاریخ جهانی چیست و ‫چرا باید آن را مطالعه کرد؟
‫مایه شادمانی و لذت ‫است، کاوش در رشته‌ای که
‫اندیشمندان بینا را از ‫سرفصل‌های مطالعاتی بسیار
‫مردان کوشا را از ‫نمونه‌های شگفت‌انگیز عالم
‫فیلسوفان را از مفاهیم درخور
‫و همگان را از سرچشمه‌های غنی شریف‌ترین لذات ‫برخوردار می‌کند
‫سراسرِ رشته‌ی تاریخ عمومی
‫و جلوه‌ی جوانان شایسته‌ی بسیاری که
‫عطش شرافتمندانه‌شان برای دانش، ‫ایشان را در این محفل گرد هم آورده
‫آن‌ها هم در حالی که جمعی از نوابغ ‫عصر پیش رو را در میان خود دارند
‫این امر خطیر را نزد من ‫به لذتی بدل می‌کند
‫گوش کنید! گوش کنید!
‫این هدیه‌ای‌ست پُربها، ‫که پیشکش شما خواهم کرد
‫آیا هدیه‌ای ارزشمندتر از حقیقت یافت می‌شود؟
‫پهنه‌ی تاریخ وسیع و حاصل‌خیز است
‫و قلمرو آن تمام دنیای اخلاقیات را ‫در بر می‌گیرد
‫تاریخ پیوسته با آدمی سخن می‌گوید
‫«سوئدی‌ها در راه اند»
مردم عوام تا نسل‌ها ‫غروب خورشید را بدین سان خوش‌آمد گفته اند
‫آنگاه که ربان سرخ زیبایش ‫را بر پهنه افق می‌گسترانید
‫«سوئدی‌ها در راه اند» ‫تصویری مخوف
‫چون شیاری، وحشت تاریخ را، ‫این بار در باب جنگ سی ساله،
‫در خاطر بشر، رویاهایش، و ‫زبانش، دانسته یا نادانسه، داغ زده است
‫اما تمام اعصار گذشته در پی به ‫بار آوردن عصری انسانی‌تر، چون عصر ما بودند
‫بی آن که خود بدانند، ‫یا به آن دست یافته باشند
‫عصر ما گنجینه‌ای‌ست که ‫ذهن و نبوغ، استدلال و عمل
‫آن را پس از گذشت زمانی ‫بس دراز، به ثمر آورده اند
‫و تنها تاریخ است که قدردانی از ‫این ارزش‌ها را به ما تعلیم می‌دهد
‫عادت و تسخیرشدگی به سادگی می‌توانند ‫ما را از این قدرشناسی محروم کنند
‫ارزش‌هایی نفیس، آلوده به ‫خون بهترین و شریف‌ترین‌ افراد
‫که به قیمت رنج و مشقت ‫نسل‌های بسیار، به دست آمده اند
‫موقعیت‌ یکایک ما، در جامعه مدنی، ‫هرقدر هم متفاوت باشد
‫قدم نهادن در راه خدمت است ‫که راه به جاودانگی می‌برد
‫جاودانگی راستین، یعنی همانجا که ‫کردارها به حیات خود ادامه می‌دهند
‫اگرچه بر روی نام بانی‌ آن‌ها ‫غبار فراموشی نشسته باشد
‫پوزش می‌خوام
‫بجنب، کلاهت رو بگذار سرت، پیرمرد
‫لولو، بیا با ما برقص
‫چرا نمی‌رقصید؟
‫می‌دونی همین حالا به همسرم چی گفتم؟
‫«دیدن زوجی به خوشبختی شما واقعا عجیبه»
‫ممنون
‫14 جولای 1789، ‫1,000 کیلومتر دورتر از توبینگن، در پاریس
‫باستیل دچار توفان شد
‫میراث بشریت، خواستِ حقیقت، اخلاقیات و آزادی
‫که شیلر از آن سخن می‌گفت
‫در این روز صحفه‌ای ‫نو و قهرمانانه را گشود
‫اما برای انجام چنین کاری، نخست ‫دنیای کهن می‌بایست معدوم می‌شد
‫دامنم، دامنم
‫برو بالا
‫- ای وای، کلاهم ‫- این هم از مال من
‫این هم مال من
‫ممنونم، آقایون!
‫یکی‌مون دزدکی بره سراغش
‫یکی‌مون بره سراغش، متوجه نمی‌شه
‫و فردا به‌ش می‌گیم که چه کسی ‫شب رو پهلوی او بوده
‫چی شده؟
‫هر دومون منتظرت بودیم، هرکدوم ‫به شیوه خودمون
‫من می‌خواستم پُلی بین شما باشم
‫جفت‌مون در یک خانه زندگی می‌کنیم، ‫اما نه در حکم زن و شوهر
‫بلکه مثل خواهر و برادر زندگی می‌کنیم
‫چرا؟
‫من هیچوقت نمی‌تونم دلدار مردی باشم ‫که تو این‌همه دوستش داری
‫تو برای من و مامان خیلی کارها کردی
‫به خاطر تو هم که شده، ‫حاضرم در خفا زندگی کنم
‫اما مگه تو او رو نمی‌خوای؟ ‫نمی‌خوای با تو باشه؟
‫چرا که نه، خیال کردم,,,
‫مادام
‫ممنون
‫فردا عصر با کالسکه می‌آم دنبالت
‫باشه، همین کار رو بکن
‫«تا مدتی دیدار نخواهیم کرد، خواهر عزیزم
‫حلقه‌ی پدر که مادر به من ‫سپرده بود از حالا برای توست
‫تو بهترین انسان دنیایی
‫اما شما باید در کنار هم راه خود را ‫بیابید
‫دیگر سد راه شما نخواهم بود
‫عهد سنگدلانه‌ای که بسته ‫بودیم، پوچ و بی‌ارزش بود
‫من کوته‌بین، خودخواه و بی‌تفاوت بودم, ‫اگر می‌توانی مرا ببخش
‫با عشق، کارلین»
‫لین!
‫لین، با من بمون!
‫لین!
‫چهار سال بعد
چاپخانه کُتا
‫بیا گمان کنیم که این‌گونه بوده است:
‫در یک روز تابستانی در سال 1793
‫شیلر دگربار خواهر-زنش ‫کارلین را ملاقات می‌کند
‫بیا تا نشونت بدم قالب چطور درست می‌شه
‫در این هنگام پیشرفت‌های چاپ ‫برای او توضیح داده می‌شد
‫روال کار، حرارت دادن کوره‌ای صفحه‌بندی‌ها، ‫با استفاده از قالب‌های گچی بود
‫که سپس قابلیت انبار شدن، و چاپ نسخه‌های ‫بیشمار در زمان دلخواه را فراهم می‌آورد
‫جزواتی که انقلاب پاریس رو برانگیخت,,,
‫چنان که دستگاه چاپ غژغژ می‌کرد
‫شیلر، برای لحظه‌ای کوتاه، صدای ‫او را در میان صدای چاپگرها شنید
‫اما در ابتدا گمان کرد ‫که دچار اوهام گشته است
‫هزاران هزار نسخه که در ‫انقلاب پاریس الهام‌بخش واقع شدند
‫که اگر به خاطر اختراع کلیشه [چاپ] نبود مطلقا رخ می‌‌داد
‫اما هنگامی که او را به عینه دید، ‫سخت یکه خورد
‫اصلا تو خونِ آقای کُتاست, ‫می‌برمت پیشش
‫ایشون آقای اسلیگره, ‫معرفی شده بودند
‫برای نخستین بار، خوشحال بود ‫که باید در ووتمبرگ ناشناس بماند
‫چرا که با توجه به منعی که دوک، سالها قبل ‫برای او مقرر کرده بود
‫هیچکس در آن لحظه نباید ‫به احساسات او پی می‌برد
‫بازگشت به خانه چطوره؟
‫بعد از چهار هفته تازه ‫دارم احساس آشنایی می‌‌کنم
‫خوب شد که برگشتی
‫چه لباس زیبایی، از کجا رسیده؟
‫مال همسر عزیزمه, ‫به قول خودش، ابریشم چینیه
‫لباس مبدلمه, ‫ف,ش رو داخلش دوخته
‫- احوال همسرت چطوره؟ ‫- از گرما نالانه
‫هفت ماهی می‌شه که رفته, ‫دکتر می‌گه حالش خوبه
‫به‌ش اعتماد دارم, ‫خواهرهای کوچکم رو هم او به دنیا آورده
‫اومدیم لودویسبرگ دیدنش
‫پوزش می‌خوام، کُتا، ما تازه ‫رسیدیم، نمی‌دونستیم که,,,
‫اون مرد کی بود؟
‫جدی که نمی‌گی؟ دالبرگ
‫مگه او در مانهایم و وایمار ولینعمتت نبود؟
‫- خدایا، به هر حال باید عذرخواهی کنم ‫- صبر کن, او هم تو رو به جا نیاورد
‫برای من کارستون کردی
‫همگی طبق خواست تو عمل کردند ‫و برای ژورنال مطلب نوشتند
‫شلگل
‫فیشته
‫هومبُلت
‫هردر
‫وُلتمان
‫و گُته
‫می‌دونم، خودم هم خیلی خوشحال شدم
‫شروع فوق‌العاده‌ای برای روزنامه‌ی "دی ‫هُرِن" ماست, چه شور و حالی که به پا بکنه!
‫آینده‌ی آلمانه
‫همه‌شون نقشی رو عهده‌دار شدند
‫چون که احساس می‌کنند روح بشریت ‫داره به اسارت بلوای فعلی درمی‌آد
‫و فقط جستجوی زیبایی می‌تونه ‫به ما رهایی بده
‫خبری از بحث سیاسی نیست
‫فقط زیبایی‌شناسی و تاریخ، ‫هنر و فلسفه
‫همونجوری که باید باشه
‫ببخشید که باز مزاحم شدم
‫هر دالبرگ، ببخشید که نشناختمت
‫آقای شیلر، شما کجا این‌جا کجا؟
‫شیلر عزیزم
‫- چه مدت در توبینگن می‌مونی؟ ‫- فقط امشب
‫من عجله دارم، می‌شه صحبت‌‍تون رو قطع کنم؟
‫- البته ‫- ممنون
‫کُتا، مایل ام چند تا از قطعاتی ‫رو که به دستم رسیده به تو بسپارم
‫چی داری می‌خونی؟
‫من رو نمی‌شناسی، لین؟
‫از کجا باید بشناسمت؟ ‫با اینهمه دنگ و فنگ، نه سلامی نه علیکی,,,
‫باید ناشناس می‌آمدم
‫دوک پارسال منع حضورم رو یک ‫سال تمدید کرده، می‌دونی که,,,
‫دوک سخت ناخوشه
‫نمی‌دونستم اومدی ووتمبرگ, ‫شارلت چیزی نگفته بود
‫خبر نداره, همین‌طور مامان
‫دوک حیلی ناخوشه، حتما که نه از منع ‫چیزی به یاد داره نه از شکل و قیافه تو
‫شک دارم, ‫تا نفس آخر از من بیزار
‫این‌قدر خودت رو جدی نگیر, ‫زمین بدون تو هم می‌چرخه
‫بی‌گمان
‫پس یک بار دیگر دیدار کردیم
‫من در تبعید، و تو در خانه
‫حال شوهرت چطوره؟
‫بلویتز؟ می‌خواد از شرّم راحت بشه, ‫نه، من ام که می‌خوام از دستش خلاص بشم
‫اما کسی رو پیدا نمی‌کنم که ‫هوام رو داشته باشه
‫دالبرگ
‫هوای همدیگر رو داریم, ‫او هم به همراهی با من می‌باله
‫فعلا
‫چی از من پرسیدی؟
‫- پرسیدم چی می‌خونی ‫- "کْلیلی" به قلم مادلن دو سکودری
‫- شنیدی؟ ‫- نه
‫هیچوقت از ادبیات فاخر خانم‌ها خوشم نیومد
‫یک نقشه داره به اسم "قلمروی عشق"
‫در امتداد رودی که به دریای خطرها ‫می‌ریزه، چند تا روستا هم هست
‫اسم‌هایی دارند از قبیل
‫"نامه عاشقانه"، "بی‌تابی"، "لذایذ مشترک"
‫"اشتیاق"
‫"پیام پنهانی"، "بی‌ملاحظگی"، ‫"بی‌وفایی"، "تنهایی"
‫همچنین "دریاچه بی‌تفاوتی"
‫پشت دریای خطرات، "کشور ناشناخته" قرار گرفته
‫مادلن دو سکودری اشراف‌زاده‌ای بود ‫اهل بریتانی
‫که 150 سال پیش در پاریس ‫حسابی معروف شد
‫عشاق زیادی هم داشت، اما فقط ‫با کار کردن راضی می‌شد
‫او حامی "قلمرو عشق"ـی بود ‫که درش شور و شوق همواره کمرنگ اند
‫و در عوض عواطف ‫عمیق حکمرانی می‌کنند
‫فقط همین یک بار, بگذار قلبت ‫پناهگاه و تنت حافظ من باشد
‫- برای آخرین بار ‫- اما چرا؟
‫مرا بابت خواسته‌ام ببخش, ‫دیگر ازش دم نخواهم زد
‫- چرا برای آخرین بار؟ ‫- قول می‌دهم
‫قول می‌دهم
‫دی هُرِن، ژورنال ماهانه
‫اطلاعیه
‫کارل یوگن، دوک سربلند ووتمبرگ
‫جان سپرد
‫چی؟
‫دوک مُرده
‫شارلت
‫ارادت‌مندم، استاد
‫خیلی ممنون
‫حالا دیگه نمی‌خواد پنهانی زندگی کنم
‫شیلره
‫من آمدم خانه!
‫می‌گه داره یک رمان می‌نویسه
‫ازت کمک می‌خوام
‫رمان, انگار همین‌جوریه که هرکسی یکی بنویسه
‫و می‌خواد ناشناس منتشرش کنه، ‫این یعنی خودش رو باور نداره
‫این هم شیوه‌ی مادام فن بلویتز برای رها شدن ‫از دست شوهرشه
‫برای هنر نویسندگی احترام زیادی قائله
‫خودت یک بار گفتی مستعده
‫اون در رابطه با داستان‌های کوتاه بود, ‫ملاحضات مختصر و مفید
‫رمان خیلی فرق داره
‫در هر صورت، دوست دارم نزدیک خودم باشه, ‫خیلی کمک‌مون می‌کنه
‫اگه برای [زاییدن] رمانش من رو به چشم ‫قابله نگاه می‌کنه چرا به خودم نامه نداده؟
‫فقط می‌خواد از این آشوبی که ‫دامن زندگیش رو گرفته در امان باشه
‫برنامه‌ی طلاق,,,
‫رابطه‌ی تقریبا عیان با دالبرگ در مانهایم,,,
‫یک عشق تازه این‌جا، اون‌جا
‫- شوهرش نباید بو ببره ‫- وگرنه به طلاق تن نمی‌ده
‫نخیر، من به این‌جا آمدنش راضی نیستم
‫- چقدر بالاتر؟ ‫- طبقه چهارم یا پنجم
‫- شما؟ ‫- خواهر من هستند
‫- چه کاری از من ساخته‌ست؟ ‫- قابله در راهه
‫برای زایمان، آب داغ می‌خواهیم و حوله
‫در اتاق کار هست
‫لطفا بیدارش نکن، تمام شب ‫مشغول کار بود
‫بجنبید!
‫- خیلی می‌ترسم ‫- خیلی آروم، دَم
‫حالا بازدم
‫لولو، باید جیغ بزنی
‫آره، جیغ بزن، وگرنه ‫گونه‌هات رو نیشگون می‌گیرم
‫لولو، نفس بکش، تندتر
‫نفس بکش
‫هنوز می‌تونی ببینی؟
‫- بفرمایید ‫- اوضاع چطوره؟
‫موفق شدیم
‫همینه
‫همین‌جوری، درسته
‫چه همسری دارید!
‫و همسرتون چه خواهری داره!
‫نمی‌خواهی خبر فرزندت در ژورنال چاپ بشه؟
‫چرا که نه؟ فکر خوبیه
‫در 14م سپتامبر
‫در 14م سپتامبر، 1793
‫پس از چهار سال پیوند زناشویی، ‫شارلت و فردریش صاحب اولین پسرشان شدند
‫کارل فردریش لودویگ شیلر
‫چنان که کارلین بی‌درنگ پی برد، آن روز، ‫نظر به تقویم [انقلابی] نوین فرانسوی
‫روز 22 از ماه فروکتیدُر در دومین سالِ ‫جمهوری بود
‫- باید بجنبیم، آقای عزیز ‫- کالسکه خیلی سرده
‫باید از رسیدن برگچه‌ها به توبینگن ‫مطمئن بشم
‫بهترین روز زندگی رو برای من رقم زدی
‫به‌ش یک‌کم پول دیگه هم دادم
‫پول مال دالبرگه، ‫بلویتز خبردار نمی‌شه
‫لولو، من دیگه برنمی‌گردم پیش او، ‫نمی‌تونم
‫حرمت بین ما شکسته
‫سالها می‌شه که دیگه زوج نیستیم، ‫اما تن به طلاق نمی‌ده
‫می‌ده، صبور باش
‫فعلا پیش ما بمون
‫تیراژ رو دو برابر کردیم
‫مردم از تو دست‌مون می‌قاپن!
‫حتی از شماره اول هم بهتر می‌شه
‫خداوندا، او را سالم و سلامت ‫به هردوی ما بازگردان
‫- به هر سه‌ی ما ‫- آره، به هر سه نفرمون
‫آمین
‫اما چرا؟
‫برای آخرین بار؟
‫می‌دونی چیه؟ ‫انگار که قد کشیدی
‫خیلی مغروره
‫و باید هم باشه
‫پسربچه شیرینیه
‫با چای چطوری؟
‫راستی که باید از مادر-زنت کمی پول بگیری
‫چرا؟
‫چون که جفت دخترهاش حالا ‫با تو زندگی می‌کنند
‫تو نون‌شون رو می‌دی، مگه نه؟
‫یعنی,,,
‫نباید همچین چیزی می‌گفتم؟
‫اون‌یکی که هرروز این‌جا ول می‌چرخه، ‫دست به سیاه و سفید هم نمی‌زنه
‫مامان، زشته، یعنی چه!
‫بگذارید یک چیزی بگم
‫کارلین از وقتی اومده این‌جا سه [سکه] تالر ‫خرج کرده
‫خب این پول رو از کجا آورده؟
‫محققا از شوهرش که نگرفته
‫نهار آماده‌ست
‫درخواست برای معافیت از خانه‌داری تا ‫چند ساعتی افاقه می‌کنه
‫همراه ما غذا نمی‌خورید؟
‫نه، ممنون
‫کمی هم چای روی اجاقه، لولو
‫- اجاق رو گرم می‌کنم ‫- دو ساعت پیش گرم کردم
‫ممنون
‫گازم گرفت
‫به خودت رفته!
‫پول، پول، پول, ‫باز شروع نکن
‫تازگی‌ها تعداد دانشجویان من ‫در ینا از 400 به 30 رسیده!
‫برای هر خطابه هم پنج ‫تالر کم‌تر از پیش می‌گیرم
‫دیر نیست که جمیع شنوندگان تو خونه‌‍هامون ‫جا بشن!
‫فریتز، بچه خوابیده!
‫بفرمایید، چه سریع
‫بفرما بنشین، غذا هم هست
‫- چه مهربان ‫- بگذار در باز باشه
‫به وُلزُگن و کرنر قول دادم، ‫که اگر برام یک حامی ثروت‌مند پیدا کنند
‫ظرف پنج سال دو تراژدی کلاسیک,,,
‫ و ‫نیم دو جینن شعر بلند بنویسم
‫دیگه از درویشی خسته شدم
‫سال‌ها بعد کارلین به یاد خواهد آورد ‫که آن روز نوامبر، وقتی شیلر,,,
‫نخستین چرک‌نویس از رمان ‫او را خواند، چقدر گرم بود
‫ اتاق زیر شیروانی رو به گرمایش می‌رفت
‫او تمام صبح سردرد داشت
‫و نمی‌دانست علت این گُرگرفتگی ‫اعصاب خودش است یا دمای هوا
‫دست‌خط نثر نوشتنت با نامه‌هات فرق می‌کنه
‫چرا "اَگنسِ سوسن‌ها"؟
‫جمله‌ها رو کوتاه‌تر کن
‫نگاه
‫این بند موصولی حشوه
‫چرا قصه‌ی پدرخوانده ‫رو مستقیم نقل نمی‌کنی؟
‫از این‌جا
‫چون باید همه رو مستقیم نقل می‌کردم
‫نه، از امکانات یکسان استفاده نکن, ‫هربار به یک شکل متفاوت
‫ادبیات با ‫ناسازگاری‌ها کنار می‌آد
‫و هربار که می‌خواهی کشش ایجاد ‫کنی این لحن مهلک زنانه رو به کار نگیر
‫و در صحنه کنار آتشگاه، خواننده ‫تمام اون پیش‌آگاهی تیره‌ای رو ,,,
‫باعث می‌شه مشتاقانه انتظار ‫بخش بعدی رو بکشه، به دست می‌آره
‫- به استعدادت اعتماد کن ‫- تو که اعتماد کنی، من هم می‌کنم
‫اَگنسِ سوسن‌ها ‫ناشناس
‫- می‌شه ببرمش؟ ‫- البته
‫"در تاریکی، خانه‌ای نورانی راه را نشانم داد
‫که تک افتاده بود و در محاصره‌ی ‫چند بنای فرعی قرار داشت
‫چارلز گفت که مادرت را در این‌جا خواهی دید»
‫گوش می‌دی؟
‫مادر
‫«تقریبا به مقصد خود رسیده بودیم,
‫دری کوچک به راهرویی طولانی باز می‌شد ‫که با کورسوی نور تک‌چراغی روشن می‌گشت
‫چارلز درِ کناری را گشود و از من خواست ‫داخل شوم»
‫«به اتاقی تاریک پا گذاشتم
‫چارلز پشت من در را قفل کرد و دستور داد ‫منتظر باشم
‫چند لحظه بعد، دری از سوی دیگر باز شد
‫کورنوری تابید و صدایی مرا صدا زد
‫«بیا داخل، اَگنس عزیزم
‫مادرت بی‌تابانه چشم‌به‌راه توست»
‫این ماه تا همین‌جاست، دوستان
‫ادامه دارد
‫- نه، نه، ‫- بله، بله
‫خدایا، برای بخش بعدی صبر و قرار ندارم
‫خیلی تکان خوردم
پایان دادن در این ‫نقطه گستاخی دلفریبی بود
‫انگار که موسیقی شما رو روی بال‌هاش بنشونه ‫و ببره
‫حالا برای ادامه‌ش باید یک هفته صبر کنم؟
‫نه، یک ماه، پسرم
‫بله، پدر
‫لامصب چقدر
‫مطمئنم که نویسنده اسم-و-رسم‌داریه, ‫باید حسابی معروف باشه
‫این بازی با سرنوشته و قلب ‫خوانندگان با تو همراه می‌شه، نه؟
‫مادام، ای کاش که من این رو نوشته بودم ‫اما از بخت بد,,,
‫کُرنر، ‫شاید کار کسیه که جفت‌مون می‌شناسیمش
‫و الان هم داره یواشکی می‌خنده
‫شاید
‫یعنی استادی که این رمان رو نوشته کیه؟
‫کارلین، یادته که به‌ت گفتم
‫نثر محشری داری، کارلین, ‫همکاران مردت رو شگفت‌زده خواهی کرد
‫پس چرا با اسم "ناشناس"؟
‫ممکنه در این فضای ‫پُرتنش دلواپسی و اضطراب
‫پنجره رو برای احیای دستگاه ‫تنفسی به-هم-پیوسته‌مون باز کنم؟
‫می‌دونستم! تیراژمون شش برابر شده
‫لین، این‌جا خیلی سرده, ‫در پله‌ها رو ببند
‫هنوز داره می‌سوزه، اما باید چوب بریزی روش
‫خیلی خوشحال ام که این‌جا ام
‫می‌تونم بنویسم، او هم کمکم می‌کنه
‫بگذار یک‌کم دیگه هم بمونم
‫تا هروقت که دوست داری بمون
‫بله، لین, ‫کم و کسری که نداری؟
‫لولو، بگذار این بخش رو تموم کنه
‫باید برگه‌ها رو تا امشب به توبینگن برسونه
‫تو این یخبندون؟
‫طوری نیست, من راه رو بلدم
‫بگذارش روی زمین، مادر, ‫مهم نیست
‫لین، در رو ببند, ‫خیلی سرد می‌شه
‫مادام!
‫- آمدم! ‫- بسیار خوب، مادام!
‫- تا پایین می‌آم ‫- ممنون
‫چرا همین‌جا نمی‌مونید، مادام؟ ‫خودم هم می‌تونم دست‌نوشته رو ببرم توبینگن
‫نه, کالسکه خودمه، اسب خودمه، ‫خودم می‌رونم
‫و تازه دست‌نوشته خودم هم هست, ‫شما فقط محض تامین امنیت این‌جایی
‫دالبرگ هم داره از ماینز به توبینگن می‌آد؟ ‫منتظرته؟
‫امشب تو همون هُتلی که گل سوسن داره ‫دیدار می‌کنید؟
‫برای قرارتون اتاق رزرو کرد
‫پُرس و جو کردم
‫تمام اُدبای آلمان در عجب اند ‫که "اَگنس" رو کی نوشته
‫و مطلقا شک نمی‌کنند که این "ناشناس" ‫با دالبرگ، کارگردان تئاتر، در بستره
‫تصور هم نمی‌کنی مثل من تحت تاهل زندگی کردن ‫چه مکافاتیه
‫شما دو نفر از دل و جان باهم یگانه اید
‫اما نمی‌خوام تا پیش از اینکه طلاق بگیرم ‫برگردم رودل‌اشتات
‫به شوهرت نامه می‌نویسم، ‫باید درک کنه که این‌جوری نمی‌‍شه ادامه داد
‫فریتز، ما سه نفر از فواصل دور ‫پیش هم برمی‌گردیم
‫بینهایت دلتنگ هردوتون ام
‫وقتی که در ینا از پیش جفت‌تون رفتم، ‫قلبم و زندگیم از هم گسسته شد
‫رُمانم که تمام بشه، ‫یک زن آزاد و مجرد ام
‫یک ضیافت برپا می‌کنیم، ‫سه نفری باهم، در وایمار، خب؟
‫و تو به همه خواهی گفت ‫که نویسنده "اَگنس" کیه
‫کنار تو می‌تونم ساعت‌ها این‌جا بایستم
‫یعنی ممکنه همون‌جوری بشه ‫که در توبینگن بود؟
‫نه، نکن, این‌جا نه
‫صبر کن تا برگردیم وایمار و سرانجام ‫همگی باهم زندگی کنیم
‫دوست دارم سه نفری در خانه‌مون پذیرای ‫بزرگ‌ترین و بهترین شعرا باشیم، هان؟
‫برو داخل، نگرانت ام, ‫یادته که پارسال چجوری بیمار شدی,
‫بیا داخل
‫اَگنسِ سوسن‌ها، پخش پنجم ‫ناشناس
‫«لطفا همسرت، کاُرلین لنگلفد، رو رها کن»
‫بله
‫چی؟
‫«لطفا همسرت را,,,
‫در ازای منفعتی همگانی آزاد کن
‫مونسِ شهره به گُریز از ‫بستر و میز را با مونسی وفادار
‫که همانگونه که خود می‌پسندی، فرزندی ‫برایت به بار می‌آورد، معاوضه کن»
‫زیاده از حد رک و پوست‌کنده ‫نیست، مامانِ عزیز؟
‫نظر شما چیه؟
‫نکنه این نویسنده دیوانه شده؟ ‫یعنی با زن من در بستره؟
‫می‌تونم با قطعیت,,,
‫اطمینان بدم
‫که هیچکس شیلر رو به نوشتن این نامه ‫تشویق نکرده
‫از طرف خودش حرف می‌زنه, ‫نیتش خیر بوده
‫اما طبق معمول مقصود رو بالکل از دست داده
‫البته که او روی من تاثیر عکس داره، ‫معلومه
‫«فرزند عزیزم، لین ‫چرا نمی‌توانی شوهر-خواهرت را مهار کنی,,,
‫تا تو را در پیشبرد روابط مخفیانه‌ات ‫بدین شکل احمقانه یاری نکند؟
‫پیوند تو و بلویتز ازدواجی محض آسایش است
‫نه یک ازدواج مضحک و ناچیز ‫عاشقانه
‫که به محض زایل شدن عشق ‫پایان بگیرد
‫نامه‌ی شیلر جز از خدمتکاران برنمی‌آید
‫و ازدواج شما اینک سخت به خطر افتاده است»
‫مادام، من,,,
‫- «لیاقت همسر تو این نیست» ‫- لیاقت,,,
‫«و من از رابطه سه نفره شما ‫در لودویگزبرگ راضی نیستم,
‫دلواپس تو، با عشق، مادر»
‫چرا این‌قدر رسمی، خانم؟
‫جسارت داشته باش، حتی در تمام کردن چیزها
‫مگه همیشه نمی‌گفتیم
‫برای تسلیم توافق کوچک ‫مشترک‌مون به تاریخ یک اشاره کافیه؟
‫اما من یک درخواست آخر هم دارم
‫احساس شَرم کارلین روح او را ‫درمی‌شکافد
‫اما اون این را به مثابه مکافات خیانتی که ‫در همین اتاق به خواهرش کرده می‌انگارد
‫دالبرگ مرد باهوشی‌ست
‫او آسیبی را که از جدایی ‫متحمل شده دفع کرد
‫به طوری که این بار بیش از همیشه ‫کارلین را بابت برهنگی تنش دستمزد داد
‫چرا که می‌دانست این کار، احساس وجدان‌درد ‫و تنهایی او را بیشتر خواهد کرد
‫شاهزاده گفت «چقدر دست-و-دل‌-باز اید
‫که استقلال و آزادی عمل ‫او را چنان ارج می‌نهید
‫که به او اجازه رفتن دادید»
‫می‌تونه محکم‌تر هم باشه, ‫درباره اَگنسه دیگه، هان؟
‫تو صفحه بعد حواست فقط به همین باشه
‫به هنگام وداع، روحمان ‫باید سرزنده‌تر از طبیعت باشد
‫فوق العاده‌ست
‫باید برای این مشکل راه حل ساده‌تری ‫پیدا کنی
‫نمی‌دونم منظورت چیه! ‫من همین‌جوری دوستش دارم
‫«استقلال و آزادی عمل»، ایرادش چیه؟
‫من دوست دارم این‌جوری بگم
‫نه، از این بهتر هم می‌تونی
‫حوزه‌ی آزادی عمل
‫یا حتی بهتر: دایره آزادی عمل
‫دایره به‌مون می‌گه که ‫[مَرده] پیش زنه برمی‌گرده
‫باید این‌جوری باشه
‫احساس دون‌پایگی می‌کنم ‫و ازش بیزارم
‫می‌گی چه کنم؟
‫می‌خواهی من بنویسم؟
‫ببین کی آمده!
‫آهای، پدرِ جوان، نگهبان گَله، بیا بغلم
‫- حضرت آقا از کجا تشریف آوردند؟ ‫- پاریس
‫پنج روز تق و توق و لرزش، ‫اما کالسکه‌های بزرگ‌تری طراحی می‌کنم
‫همین حالا هم دارن برات ‫اسب‌های درشت‌تری بار می‌آرن
‫کی خبر داشت قراره بیاد؟
‫- قرار بود غافلگیرانه باشه ‫- به این می‌گن غافلگیری!
‫ببین کی آمده! ‫ببین کی اینجاست
‫خب، این‌جا چی داریم؟
‫تازه بیدار شده
‫جریانات اون‌جا (فرانسه) ‫در کلام نمی‌گنجه
‫قتل عام، کشتار
‫این کلمات در مقابل اتفاقات در حال وقوع ‫ناچیز اند
‫گناهکار یا بی‌گناه، ‫همه سر از زیر گیوتین درمی‌آرن
‫و وسط خیابون، زنده زنده، تکه‌پاره می‌شن
‫تا سرحد مرگ کتک می‌خورن، زیر سم ‫اسب‌ها لگدکوب می‌شن، عین قرون وسطی
‫تبه‌کارانی حاکم شدند که ‫اهریمن در ژرفای وجودشون لانه کرده
‫و عطشی که برای خون دارند، ‫مخوف‌ترین چیزیه که بنی بشر به چشم دیده
‫ما نباید خبردار می‌شدیم، ویلهلم؟
‫چرا
‫همه
‫هرکسی که سودای پوست‌اندازی ‫[و تجدد] در سرداره باید خبردار بشه
‫من، که خودم اون‌جا ‫بودم، به چنین باوری رسیدم
‫سر تا ته چیزی نیست جز پستی ‫و امیدواری برای یک جنونِ خون‌بار دیگر
‫بفرما
‫همه‌جای شهر می‌شه خرید
‫برگرفته از زندگی واقعی، بدون ‫ذوق، اما به اصطلاح در تماس با واقعیت
‫برای بازدیدکنندگان انقلابه, ‫تیراژهاشون به چند هزار می‌رسه
‫و عوایدش به جیب آدم‌کش‌ها سرازیر می‌شه
‫صورتِ مَرده دریده شده بود
‫به خاطر مقابله به مثل، پشت و رو ‫گذاشته بودنش زیر گیوتین
‫وحشتناکه, نمی‌خوام
‫تو یک بار چیزی از تفتیش ‫عقاید برامون نخوندی؟
‫شده حکایتِ همون
‫بعضی شب‌ها دیگه دلم نمی‌خواست زنده باشم
‫در سرداب هتل قایم شدم, حتی از ترس ‫اسم اشرافی خودم رو هم پنهان کردم
‫این روزها اغلب باهم سر ستیز دارند, ‫برای خودم هم اتفاق جدیدیه
‫می‌آم پیش شما, ‫کوچولو باید بخواب,
‫می‌دونم، تخته‌های آشپزخونه غژغژ می‌کنند
‫می‌شه روی تخت بنشینم؟
‫من باردار ام، فریتز
‫باید 4 5 ماهه باشم, مطمئن نیستم ‫درد [شکم] دارم اما دشتان نه
‫نباید صدای وضعیت او رو دربیاریم
‫وگرنه بلویتز طلاق رو فسخ می‌کنه
‫یعنی الان راضی شده؟
‫نوشته که دیگه نمی‌خواد حرف بزنه, ‫می‌خواد فورا طلاق بگیره
‫اگر بو ببره که لین بارداره، و تازه از کسی ‫غیر از او
‫ممکنه از تصمیمش برگرده
‫آره، درسته، ممکنه
‫فرزند مسئله‌ی همیشگی او بوده
‫مادرت چی؟ ‫از خانه بلویتز بلند می‌شه؟
‫داره بلند می‌شه
‫زیر یک سقف زندگی می‌کنیم ‫و اون‌قدری همدیگر رو نمی‌شناسیم
‫این‌جا آمدن تو هم به همین قضیه مربوط می‌شه؟
‫می‌خواهی بچه رو نگه داری؟
‫آره
‫چرا؟
‫چرا که نه؟ چون,,,
‫چون مطمئن نیستم که ‫دوباره باردار می‌شم یا نه
‫دکترمون می‌گه مستعد ذات الریه ام
‫پوستم به نازکیِ پوست موقرمزهاست
‫نمی‌خوام بدونِ چشیدن طعم اون شادمانیی ‫که تو چشیدی از دنیا برم
‫‌آن‌وقت بچه رو کجا نگه می‌داری؟ این‌جا؟
‫تو مخالفی؟
‫نه
‫نزدیک شافهاوزن یک معلم ‫روستایی می‌شناسم, آقای رُل
‫شاید تا وقتی که کار طلاق صورت بگیره ‫از بچه نگه داری کنه
‫اما تو تازه 5 ماهته
‫وکیلم می‌گه کار طلاق ممکنه یک سال طول بکشه
‫تا اون‌وقت کارلین نباید بی‌گدار به آب بزنه
‫خیلی چیزها در خطره, از ‫بخت بد، پای کلی پول در میونه
‫تو تنها سفر نخواهی کرد
‫من همراهش سفر می‌کنم
‫من این‌جا هیچ قید و بندی ندارم و می‌خوام ‫آنچه رو که در پاریس دیدم فراموش کنم
‫شاید یاری رساندن به یک زن باردار ‫دوباره ایمانم رو به انسانیت تقویت کنه
‫- دالبرگ چقدر پول می‌ده؟ ‫- دالبرگ؟ هیچی
‫او خبر نداره, باهاش به هم زدم
‫ما قراری داشتیم، لین
‫قرار گذاشتیم همیشه همه‌چیز رو به هم بگیم
‫اینکه من و تو به همدیگه نزدیک‌تر باشیم ‫تا به مردهامون
‫این سوگند دیگه اعتباری نداره
‫یعنی آب خیلی از سر گذشته؟
‫من تو زندگی عملی تعریفی ندارم, ‫حتی موقع دنیا آمدن پسرم خواب بودم
‫ولی ویلهلم از قماش دیگریه, ‫عملگراست، پاش روی زمینه
‫خوشحال می‌شه به یک دوست کمک کنه
‫آره
‫تکلیف "اگنس" چی می‌شه؟
‫در سوئیس یک بخش دیگه رو شروع می‌کنم ‫و برات می‌فرستم
‫داری می‌گریزی؟
‫نمی‌تونم این‌جا بمونم, ‫احساس می‌کنم [خواهرم] ازم بیزاره
‫نه، برای چی؟
‫به‌ش نگفتم که در توبینگن ‫دیدار کردیم
‫من هم نگفتم
‫احساس می‌کنه به‌ش خیانت شده
‫یک سوالی هست که محققا ازت نخواهم پرسید
‫پس نپرس
‫اگر می‌شد جواب می‌دادم ‫و فریاد می‌کشیدم
‫بیا
‫اگر دنبال ملایمتی، ‫در اون اتاق دنبالش بگرد
‫- تنها خواسته‌ی من تو هستی, زندگی من تو ای ‫- من تمامِ خواسته‌ی تو نیستم
‫من به قدر کافی خوب نیستم
‫در توبینگن، متلک می‌شنیدم!
‫حالا از خودم بوی فاحشگی استشمام می‌کنم
‫اصلا یادم نمی‌آدم که دالبرگ ‫من رو فریفت یا من او رو
‫یادم نمی‌آدم طی این چند ماه ‫با چه مردهایی بودم
‫- به خودت آسیب نزن ‫- مجبورم، وگرنه نمیتونم برم
‫احساس گناه، پلیدی و ناکامی کردن ‫هیچ جای افتخاری نداره
‫شادکامیه که به تلاش کردن می‌ارزه
‫برای اون معلم نامه می‌نویسم
‫صبح روی میز آشپزخانه می‌یابی‌ش
‫هروقت که رفتی بیدارم کن
‫- شش ماه دیگه برمی‌گردی، مگه نه؟ ‫- برمی‌گردم وایمار, هروقت که آزاد شدم
‫هرروز نامه‌نگاری می‌کنیم, ‫باید از احوالت باخبر باشم
‫بگذار رویای سه‌نفره‌مون رو زندگی کنیم، ‫خواهش می‌کنم
‫در وایمار, هروقت که ‫همگی کنار هم بودیم
‫برات نامه می‌نویسیم
‫«همچنان، دوست دارم بدانم که خوبی هستی,,,
‫و ویلهلم نیز عصای دستت بوده است، ‫که البته از این بابت مطمئن هستم
‫این‌جا همه‌چیز خوب است، لین
‫پسر نیش زنبوری خورد و تب کرد
‫شارلت اسمی درخورد برای شما یافت:
‫"مریم و یوسف در جستجوی اصطبل"
‫ویلهلم، اکنون مستقیم به تو می‌نویسم
‫حسی به من و شارلت می‌گوید ‫که نام شما را در عالم صدا می‌زنیم
‫به شارلت بگو که نوشتن آخرین ‫بخش‌های "اگنس" را شخصا به پایان رساندم
‫آقای رُل نوشته از پیش او رفتی ‫تا در ماه اکتبر بازگردی، صحت دارد؟
‫صحت دارد؟
‫بایست
‫شنیدی؟
‫نیرو؟ طبیعت؟
‫دوستش دارم, خیلی دوستش دارم
‫به من تعلق داره
‫مراقبم باش، ویلهلم، نجاتم بده
‫- از چی؟ ‫- از خودم، هوسم, نجاتم بده
‫- «حالت خوب است؟» ‫- فریاد بزن
‫«آیا ناخوشی؟ تا الان باید زایمان کرده باشی»
‫«پاسخم را بفرست»
‫«شارلت رو نیز بسیار نگران ‫است, آیا اتفاقی برایت افتاده؟»
‫زایش
‫16م آگست
‫1794
‫یک پسر
‫رُل نامه نوشت که کار زایمان ‫به خوبی پیش رفته
‫چرا خبری از خود نمی‌دهی؟ ‫نوشتن را فراموش کرده این؟
‫وُلزگن را گم کرده ای؟
‫حتی در روستاهای کوهستانی سوییس نیز ‫هستند کاتبانی
‫که برای آنان که نمی‌توانند، نامه می‌نویسند
‫چنان کسی را پیدا کن»
‫فعلا کفایت می‌کنه
‫«کارلین، ای داد بیداد، کجا هستی؟ ‫کارلین، چرا برنمی‌گردی؟»
‫وقتی اون‌قدری بزرگ شد که عقلش برسه، ‫به‌ش بگو برمی‌گردم
‫بگو که مادرش به زودی به سراغش می‌آد
‫کارلین فن بلویتز، ‫به زودی در ژنو، سوییس
‫دست‌کم اتفاقی براش نیفتاده
‫اما چه ملودرامی!
‫در همین اثنا، بلویتز با طلاق ‫موافقت نموده بود
‫سوابق رسمی در رودل‌اشتات به عنوان گواه ‫قید شدند:
‫ناسازگاری زناشویی ده ساله
‫کارلین فن لنگفلد از شوهر اول خود ‫غرامتی دریافت نمی‌کند
‫اما افزون بر آگاه‌سازی خانواده شیلر ‫از طلاق خود
‫خبر ازدواج قریب الوقوع خود با ‫وُلزُگن، در سوئیس، را نیز به آنان اطلاع داد
‫او نوشت «ویلهلم خود را به عنوان همراهی ‫وفادار و دوست‌داشتنی اثبات کرده است»
‫او همان مرد و حافظی است که ‫همیشه می‌جستمش, برای من خوشحال باشید»
‫عجیب بود که او هیچ اسمی از فرزند خود ‫به میان نیاورده بود
‫کودکی که شیلر از زاده شدن و پناه گرفتنش ‫نزد آقای رُل آگاه بود
‫از آن روز به بعد ‫شیلر کارلین را,,,
‫"زنی که بله گفتن بلد نیست" صدا می‌کرد
‫یک سال بعد
‫تاریخ تولد آدلف در دفتر ثبت ‫شافهاوزن به 1795 تغییر کرد
‫یحتمل، برای پنهان کردن این حقیقت ‫که فرزند کارلین نامشروع بود
‫این لباس هم باید بسته‌بندی بشه
‫اگر قرار باشه در وایمار بمیرم، ‫دوست دارم با این لباس ببینندم
‫بسیار خوب، مادام
‫باید همه‌چیز رو مکتوب کنم، شونکه
‫تا اگر کار به جای بیخ کشید، ‫مجبور نشی سر تک تک جزئیات,,,
‫با دخترهام چک و چونه بزنی
‫بسیار خوب
‫دوست دارم در محاصره‌ی ده کتاب دلخواهم باشم
‫- ولتر ‫- ولتر
‫و مجموعه نوشته‌های شوهرم
‫بله
‫و عهد جدید و,,,
‫مادام؟
‫دوست دارم این مجموعه رو به شارلت ببخشم
‫تمیز پارچه‌پیچش کن
‫و اون دو پارچ همراهش رو هم ‫تمیز کن
‫و همه رو بگذار در بالکن
‫بسیار خوب
‫پس تا قبل از اینکه برسیم وایمار ‫بوی گند پُلیش رفته
‫بله
‫شونکه، نامه
‫گریه نکن شونکه، وگرنه مجبوری ‫از نو بنویسی
‫«فرزندان عزیزم
‫برای جلوگیری از سوءتفاهمات
‫برای هردوی شما نامه‌ای یکسان می‌نویسم»
‫اواخر بهار 1802
‫پزشک من، با توجه به درد لاعلاج کلیه که ‫تشخیص آن اما و اگری برنمی‌داشت
‫مرا از کوتاهی عمر پیش روی خود ‫آگاه ساخته است
‫و بر آنم داشت تا زمانی که هنوز ‫توانی دارم
‫به تمام امور دنیوی خود سر و سامانی بدهم
‫در کنار تمام امور مالی و مادی
‫می‌خواهم تکلیف روابطمان روشن شود
‫به خصوص روابط شما
‫ظرف دو روز به وایمار سفر خواهم کرد,,,»
‫- سرویس غذاخوری ‫- آرام باش، پسر
‫شونکه، سرویس غذاخوری
‫«,,,و مایل ام هردوی شما را ببینم، ‫شارلت و کارلین، آن‌جا، در کنار هم»
‫کارلین می‌تونه لباس خوابش رو تنش کنه
‫یالا، کارلین کوچولو
‫شب خوش
‫عجیبه که در وایمار با وجود 500 قدم فاصله
‫آدم‌ به ندرت دیگری رو می‌بینه
‫بله، وایمار مثل یک هزارتوئه
‫فریتز می‌تونه تعریف کنه
‫ارنست، بیا این‌جا
‫نظرت درباره ریشم چیه؟ ‫فقط به خاطر تو بلندش کردم
‫به قدر کافی نرم هست؟
‫خب
‫رایزن سلطنتی، گُته می‌پرسند که ‫مادر-خانمت به سلامت رسید؟
‫- چی به‌شون بگم؟ ‫- حقیقت رو, ماهم چشم‌به‌راه ایم و نگران
‫- براش می‌نویسم, قلمم کجاست؟ ‫- می‌آرمش
‫نه، صبر کن, ‫می‌آم اون‌جا می‌نویسم
‫با این وضع چطور به خوندن ادامه بدم؟ ‫کارل، این داستان درباره شماست
‫پدرت یک داستان درباره کارل و ارنست نوشته
‫دو تا پسر از بیخ و بن شرور!
‫دو تا گردن‌کلفت,,,
‫به نظر من که یک نابغه تمام کارهای ‫نبوغ‌آمیزش رو نادانسته انجام می‌ده
‫- شب خوش ‫- شب خوش
‫یک پیغام برای رایزن ‫سلطنتی شیلر، و خانواده دارم
‫خب، کجا بودیم؟
‫کالسکه‌ی مادام لنگفلد در میانه راه ‫اسیر گل شده
‫حال همه خوبه و نوشیدنی‌ گرم هم ‫فراهم آمده
‫اما تا پیش از فردا امکان حرکت نیست
‫- یعنی در کالسکه می‌مونند؟ ‫- آره
‫بخت با مامان یار بود
‫- من می‌رم طرف‌شون ‫- نه، همین‌جا بمون
‫بیایید اول نامه به رایزن سلطنتی رو بنویسیم
‫آنا، کمکم کن بچه‌ها رو بخوابونم
‫هروقت مامان رسید برمی‌گردیم
‫می‌ریم خونه
‫به زودی خونه ایم
‫- خب پس,,, ‫- همون‌جا، به همون شیوه
‫تا فردا
‫برای چی بوفه رو گذاشته جلوی ورودی سالن؟
‫مسخره‌ست
‫کار خرده-برژوامآبانه‌ایه, ‫انگار که وسایلش رو تو بخت‌آزمایی برده
‫مامان، از اینکه پیش‌مون هستی ‫خیلی خوشحال ایم
‫می‌بینم که همچنان جز مادرت ‫شبیه هیچکس نیستی
‫پدرت پشیمان نیس [که قید تو را زده]؟
‫ همین‌جوری هم خوشحاله
‫- چند سالته، آدلف؟ ‫- شش سال‌مه، مادر عزیز
‫واقعا که
‫نسبت به سن‌ت قدبلندی
‫اون چهار سال اول رو که سوییس بودی، ‫پیش از اینکه مادرت بیاردت این‌جا
‫یادت می‌آد؟
‫نه
‫آبشار راین چطور؟ ‫اصلا اون‌جا نرفتی؟
‫چرا, اون‌جا رو یادمه مادر عزیز
‫آره
‫من هم از آبشار راین خاطراتی دارم
‫مال وقتیه که مادرت و خاله‌ت ‫هنوز خیلی جوان بودند
‫و همدیگر رو خیلی دوست داشتند
‫همیشه رازی رو در گوش هم ‫می‌گفتند
‫مادرت همیشه پچپچه‌ای می‌کرد ‫و خاله‌ت همیشه سر تکون می‌داد
‫این‌جوری
‫پدربزگت,,,
‫نگاهش کن، روی دیوار اون‌طرفه
‫زود از دنیا رفت، و دخترها ‫خیلی به هم نیاز داشتند
‫خاله‌ت دائم سوال می‌کرد ‫«الان دیگه فقیر شدیم؟»
‫من می‌گفتم «نه، هنوز نه,,,
‫هروقت که فقط یکی از دوازده دست سرویس ‫نهارخوری 26-تکه‌مون باقی مونده بود
‫یعنی فقیر شدیم»
‫یادت می‌آد، عزیزم؟
‫می‌بینی؟ حالا آخرین دست باقی‌مونده رو ‫آوردم برات
‫شونکه، نشونش بده
‫و حالا من فقیر شدم
‫اما دیگه نیازی به‌ش ندارم
‫و خداوندگار عزیز، به زودی ‫دوباره من رو غنی می‌کنه
‫مامان، عزیزم
‫بله
‫اما دوست دارم با خواهرت، باهم، ازش بنوشید
‫و اینکه باز دوباره همه‌ش باهم حرف بزنید
‫و مثل سابق همدیگر رو دوست بدارید
‫و اینکه داماد عزیزم، آقای شیلر
‫که در عین اینکه شهرت روزافزونش ‫دل این پیرزن رو بسیار بسیار شاد می‌کنه
‫همزمان از بابت اینکه وقتی ‫اولین بار، 13 سال پیش،
‫تابستانی در رودل‌اشتات، به دیدن ما آمد، ‫نام و آوازه‌ای رو برای او پیش‌بینی نمی‌کرده
‫سحن خجالت‌زده‌ست
‫می‌خوام دست از ستیز بردارید
‫ما ستیزی نداریم
‫شما باهم حرف نمی‌زنید
‫برای هم کارت پستال و دعوت‌نامه‌های ‫مودبانه می‌فرستید، و بعد هم مودبانه جواب رد می‌دید
‫و سعی می‌کنید به هیچ روی باهم روبرو نشید
‫دیگه کافیه
‫دوست ندارم این دنیا رو به نحوی بگذارم و برم ‫که انگار یک میدان جنگ پشت سرم باقی گذاشتم
‫برای همین آمدم این‌جا
‫شما به خودتون آسیب زدید
‫بله، آسیب دیده
‫من رو بخشیده ای؟
‫- چرا هیچوقت نپرسیدی؟ ‫- چه بپرسم؟
‫این آخرین سرویس غذاخوری‌مه
‫- چه باید می‌پرسیدم؟ ‫- یک سوال,,,
‫- کدوم؟ ‫- "پدر آدلف کیه؟"
‫چرا بپرسم؟
‫با اونهمه مردی که اون دوران تو ‫زندگیت داشتی، خودت هم نمی‌دونستی
‫دالبرگ
‫- اما من خبر دارم ‫- نه، نداری
‫- چرا، می‌دونم ‫- نه، نمی‌دونی
‫چرا، می‌دونم
‫- دوست نداری تو هم بدونی؟ ‫- نه
‫- چرا نه؟ ‫- به من مربوط نیست
‫اگه بود چی؟
‫نمی‌خوام بدونم
‫- به من مربوط نیست ‫- چرا هیچکس هیچ کاری نمی‌کنه؟
‫بله، شارت خوب و باهوش ‫حالا باید گوش‌هاش رو بپوشونه
‫تو به خاطر این بچه به من ‫حسادت می‌کردی
‫وقتی در لودویگسبرگ درباره‌ش حرف می‌زدیم,,, ‫چهره‌ت رو,,,
‫هیچوقت فراموش نمی‌کنم، هیچوقت
‫حالا چی؟ حالا تو بردی, ‫تمام او رو مال خودت کردی
‫چطور این مرد رو با ذهنیت کوچک و عوامانه‌ت ‫از عشق مدفون کردی؟
‫چطور این‌قدر احمقی و ‫واقعیت رو نادیده می‌گیری؟
‫هروقت که مسئله‌ای پیش آمد ‫پشت شوهرم رو خالی کردی
‫خودت رو انداختی تو دامنش و بعد هم ‫فرار کردی
‫ما قسم خورده بودیم همه‌چیز رو ‫در میون بگذاریم
‫چی رو باید باهات در میون می‌گذاشتم؟
‫شبی رو که در توبینگن گذروندید؟
‫مردهایی رو که مثل سگ ‫قلاده‌شون رو دست گرفته بودی؟
‫تو زندگی عاطفی یک بانوی فئودال ورشکسته ‫رو پی گرفتی
‫تو فرانسه، سر امثال تو رو ‫زیر گیوتین می‌گذارن
‫درسته، چون اون‌جا قرار بود ‫که آزادی رو حکم‌فرما کنند
‫اما در عوض مدفونش کردند
‫اون‌ها برای آزادی واقعی ‫زیاده کوچک بودند
‫منظور اون‌ها آزادی در تخت خواب نبود, ‫شوهرت رو نگاه کن
‫چقدر غم‌بار, وقتی که تو مشغول عیش و ‫عشرتی این مرد تودار و قوی ساکت می‌مونه
‫خانم‌ها، خانم‌ها، ‫همه ما دوست داریم شاهد طغیان شما باشیم
‫شنیدن توهین‌هایی که شما به هم می‌کنید بسیار ‫هیجان‌انگیزه، اما پای مردهاتون رو وسط نکشید
‫لولو!
‫پزشک! یکی پزشک خبر کنه!
‫لولو!
‫- این حمله از همیشه بدتر به نظر می‌رسه ‫- همیشه همین‌جوری بود
‫این‌جوری نبود
‫- برف‌ها که آب می‌شن من می‌ترسم ‫- اما خیلی وقت پیش آب شدن، عزیزم
‫بگذار کمک کنم
‫ببریمش به بستر
‫شونکه، لگن رو ببر بیرون لطفا
‫امروز همین‌جا می‌مونم
‫باید تا شب صبر کنیم
‫یالا، تخت‌هاتون رو نشون‌تون می‌دم
‫طوریم نیست, ‫تو اون‌یکی اتاق می‌خوابم
‫بگذار باز هم حرف بزنند و قشقرق ‫به پا کنند
‫از این صدا خوشم می‌آد
‫شاید کمی آواز هم خوب باشه
‫ممنونم، هانس
‫تمام زنان خاندان فن لنگفلد استعداد ‫شگرفی دارند در برگزیدن مردانی که,,,
‫در شتافتن به دیار باقی پیشگام اند
‫و سرانجام، هر سه‌ی آن بیوه‌ها ‫کنار هم خواهند ماند
‫و در کنار هم با دلسوزی ‫از شوهران مرحوم خود یاد می‌کنند
‫شاید همینه که اون‌ها رو کنار هم ‫نگه می‌داره
‫چیزی که خودشون درست ‫درکش نمی‌کنند
‫چون که، صرف نظر از همه‌چیز، ‫به چشم‌شون طبیعی جلوه می‌کنه
‫و شیلر هم همیشه به دنبال همین تثلیث بود
‫جامعه‌ی زنانه‌ای که
‫در تابستان 1788
‫او رو در خود راه داده بود
‫سپس او رو نه به بهشت، که به ‫زندان انفرادی ازدواج فرستادند
‫حالا، درست در همین لحظه
‫در پیشگاه بیماری مرگ‌بار او، ‫یک بار دیگر به این نکته پی می‌برند
‫که او پناهنده‌ای‌ست در سیاره‌‌ای سرد و بایر
‫غریب، و بیگانه در این دنیا
‫او که هیچوقت در جستجوی خانه‌ای نبود
‫اما در میان آن‌ها خانه‌ای یافت
‫لین
‫لُته
‫فردریش فن شیلر دگربار، چون سابق، پیروز ‫زورآزمایی با بیماری خود شد و بهبود یافت
‫و سه سال بعد بود که تن رنجورش ‫را تسلیم کرد
‫و در ماه می 1805، در 45 سالی ‫مُرد
‫کارلین فن ولزُگن در سنین بالا ‫زندگی‌نامه کامل دوستش را نوشت
‫فنون نوین چاپ از مدت‌‌ها پیش ‫روی کار آمده بودند
‫و این اثر با تیراژی چاپ می‌شد که ‫شیلر به خواب هم نمی‌دید
‫شاید شمارِ بی‌شمار خوانندگان بود ‫که کارلین را از بی‌ملاحظگی ترساند
‫و او را از ذکر هرگونه جزئیات صمیمانه ‫از زندگی خود، در زندگی‌نامه [شیلر] بازداشت
‫و اندکی پیش از مرگ، تمامی مدارک ‫مکتوبِ مربوط به گذشه را نابود کرد
‫و اطلاع از اینکه آیندگان هیچگاه ‫نخواهند دانست
‫که میان این سه تن چه گذشته است
‫برای او مایه آرامش بود
‫گرچه، بر خلاف میل او، ‫تک‌ یادداشتی باقی ماند
‫همانی که در تابستان 1788 به ‫دست او رسیده، و متن آن چنین بود:
‫«دیشب، و یا امروز صبح، ‫رشته امور بیرون از دستان من بود
‫و شاید عصر امروز به یک ضیافت نهار ‫دیرهنگام دعوت شوم، از طرف رنگمان
‫پزشکی که در این جا به مداوای من می‌پردازد
‫اما بعد، دزدانه به سوی تو می‌آیم»
رسانه اینترنتی برتر موویز bartarMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
‫خواهران دلدار