« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫کالم؟
‫کالم، نمیای بریم میخونه؟
‫ساعت داره دو می‌شه.
‫پس همون‌جا می‌بینمت؟
‫پس همون‌جا می‌بینمت.
‫واسه چی اومدی خونه؟
‫برادر؟
‫واسه چی اومدی خونه؟
‫در خونه کالم سانی لری رو زدم. ‫همون‌جوری تو خونه نشسته.
‫نشسته و چیکار می‌کنه؟
‫همین‌جوری الکی نشسته.
‫سیگار می‌کشه.
‫خواب بود؟
‫داشت سیگار می‌کشید شیوون.
‫مگه آدم تو خواب سیگار می‌کشه؟
‫با هم دعواتون شده؟
‫با هم دعوامون نشده.
‫گمون نکنم دعوامون شده باشه؟
‫با هم دعوامون شده؟
‫واسه چی نباید در رو ‫روم باز کنه؟
‫شاید صرفا دیگه ازت خوشش نمیاد.
‫یه لیوان نیم‌لیتری بریز جانجو.
‫کالم باهات نیومده؟
‫- نه. ‫- کالم که همیشه باهات میاد.
‫- خودم می‌دونم. ‫- در خونه‌اش رو نزدی؟
‫در خونه‌اش رو زدم.
‫- خب، کجاست؟ ‫- همون‌جا نشسته.
‫نشسته و چیکار می‌کنه؟
‫همین‌جوری نشسته دیگه.
‫سیگار می‌کشه.
‫با هم دعواتون شده؟
‫گمون نکنم دعوامون شده باشه.
‫ظاهرا با هم دعواتون شده.
‫گمون نکنم دعوامون شده باشه.
‫باز هم برم دم خونه‌اش؟
‫بهترین کار همینه.
‫سلام سرکار کیرنی.
‫هیچ‌وقت سلام نمی‌کنه.
‫عوضی هیچ‌وقت سلام نمی‌کنه.
‫کالم؟
‫در باز بود کالم.
‫کالم؟
‫داری کدوم گوری می‌ری؟
‫- همه؟ ‫- نه، راست می‌گم.
‫تو بازی بدون قانون ‫شش امتیاز گرفت.
‫حتی از کوتوله‌ها هم کوچک‌تر بود!
‫راست می‌گم!
‫- سلام. ‫- سلام پادریک.
‫یه جای دیگه بشین.
‫چی؟
‫اِم... ولی لیوانم اینجاست کالم.
‫از قبل که اومده بود...
‫و یه لیوان سفارش داده بود، ‫همون‌جا گذاشته بود کالم.
‫خیلی‌خب.
‫پس من جام رو عوض می‌کنم.
‫دعواتون شده؟
‫گمون نمی‌کردم دعوامون شده باشه.
‫خب، دعواتون شده.
‫رفته تک و تنها...
‫بیرون نشسته.
‫واقعا انگار دعوامون شده.
‫خب، گمون کنم بهتر باشه ‫برم باهاش صحبت کنم.
‫ببینم جریان از چه قراره.
‫بهترین کار همینه.
‫ببین، می‌خوام همین‌جا کنارت بشینم،
‫اگه برگردی تو، ‫دوباره میام تو،
‫اگه بری خونه، ‫دنبالت میام خونه.
‫خب، اگه کار بدی در حقت کردم،
‫بهم بگو چیکار کردم.
‫اگه حرف بدی بهت زدم،
‫شاید وقتی مست بودم ‫حرف بدی بهت زدم و فراموش کردم،
‫ولی گمون نکنم وقتی مست بودم ‫حرف بدی بهت زده و فراموش کرده باشم.
‫اما اگه گفتم، ‫بهم بگو چی گفتم...
‫که بابت حرفم عذرخواهی کنم کالم.
‫از صمیم قلب عذرخواهی می‌کنم.
‫فقط این‌قدر عین بچه مدرسه‌ای‌های ‫مسخره و بی‌اعصاب از دستم فرار نکن.
‫ولی تو حرف بدی بهم نزدی.
‫کار بدی هم در حقم نکردی.
‫خودم هم چنین فکری می‌کردم.
‫صرفا دیگه ازت خوشم نمیاد.
‫تو که از من خوشت میاد.
‫نمیاد.
‫ولی دیروز که ازم خوشت می‌اومد.
‫عه، واقعا؟
‫خیال می‌کردم خوشت میاد.
‫سلام پادریک.
‫سلام دامینیک.
‫چت شده؟
‫چیزیم نشده. امان از دستت.
‫ببین چی پیدا کردم.
‫چوب قلاب‌داره.
‫یعنی به درد چه کاری می‌خوره؟
‫می‌تونیم چیزهایی رو که اندازه چوبه ‫فاصله دارن با قلاب بگیریم؟
‫کجا می‌ری؟
‫می‌رم اینجا.
‫فکر خوبیه!
‫- سیگار نداری؟ ‫- نه.
‫چرا، داری. ‫تو همیشه سیگار داری.
‫کالم سانی لری داره تو میخونه جانجو ‫کلی سیگار به ملت می‌ده.
‫به هر کی سیگار بخواد، می‌ده.
‫- واقعا؟ ‫- نه‌خیر!
‫رفتارت اصلا عادی نیست.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫میخونه تعطیل بود؟
‫نه، باز بود.
‫خبری تو روزنامه خوندی؟
‫- هنوز هم اخبار جنگ داخلیه. ‫- آخ.
‫چه بد.
‫خانم مک‌کارمیک امروز میاد اینجا پادریک. ‫نتونستم از دستش فرار کنم.
‫نمی‌دونم خونه‌ای یا می‌ری بیرون، ‫ولی معمولا بیرونی.
‫واقعا؟
‫واقعا. آره، خودت هم می‌دونی که بیرونی.
‫برام مهم نیست شیوون.
‫اینجا خونه تو هم هست.
‫شش سال از فوت مامان و بابات می‌گذره...
‫یا هفت سال می‌گذره شیوون؟
‫آره خانم مک‌کارمیک، ‫دیگه داره هشت سال می‌شه.
‫داره هشت سال می‌شه؟
‫زمان عین برق و باد می‌گذره، مگه نه؟
‫آره، وقتی آدم خوش باشه، ‫عین برق و باد می‌گذره.
‫ای بابا، اگه می‌خوای مزاحممون بشی،
‫برو میخونه پادریک.
‫لزومی نداره هر شب برم اونجا، مگه نه؟
‫گمون کنم از کالم سانی لری ترسیده.
‫چه خبری از کالم سانی لری به گوشت رسیده؟
‫قبلا با هم رفیق صمیمی نبودین؟
‫هنوز هم رفیق صمیمی هستیم.
‫- نه‌خیر، نیستین. ‫- کی گفته؟
‫ایشون گفته.
‫وای، امان از دستت شیوون.
‫من اصلا چنین حرفی نزدم خانم مک‌کارمیک! ‫داشتم گپ می‌زدم دیگه.
‫تو هم دیگه برو میخونه جانجو...
‫و این‌قدر تو دست و پامون نباش پادریک.
‫خانم مک‌کارمیک که اصلا فرصت نمی‌کنه ‫بیاد اینجا گپ بزنیم.
‫چون خودت ازش فرار می‌کنی ‫فرصت نمی‌کنه.
‫امن که ازش فرار نمی‌کنم!
‫اگه تو جاده ببینیش، ‫پشت دیوار قایم می‌شی.
‫نه‌خیر!
‫پشت دیوار قایم نمی‌شم.
‫نمی‌دونم هدفتون از جنگ چیه،
‫ولی موفق باشین.
‫نشنیده بودم قراره دورهمی داشته باشیم.
‫دقیقه نودی بود.
‫کالم تصمیم گرفت دورهمی بگیریم.
‫همه خانم‌ها کالم رو خیلی دوست دارن. ‫همیشه خیلی دوستش داشتن.
‫واقعا؟ این‌طور نیست.
‫ورودت هنوز هم ممنوعه دامینیک! برو بیرون!
‫گفته بودی ورودم تا آوریل ممنوعه.
‫الان چه ماهیه؟
‫آوریله.
‫خب، اون چوب رو بذار بیرون...
‫و مزاحم خانم‌ها نشو.
‫خانم هم هست؟
‫خانم هم هست.
‫خانم‌های خوبی هم هستن.
‫♪ خب، سگم رو بردم بیرون... ♪
‫♪ و تو شهرستان کیلدر... ♪
‫♪ بهش شلیک کردم... ♪
‫اگه کنار کالم می‌نشستیم، ‫خانم‌ها با ما هم صحبت می‌کردن...
‫و بعدش با خوش و بش کردن ‫مخشون رو می‌زدیم.
‫من فعلا از جام راضی‌ام.
‫عه، جدی؟
‫از جات راضی هستی، ها؟
‫♪ پس جامتون رو... ♪
‫♪ با برندی پر کنین... ♪
‫طاقت این احساساتی‌ها رو ندارم.
‫یه آهنگ قردار بزن کالم!
‫یه چیزی بزن برقصیم...
‫و ناله‌هاش رو گوش ندیم.
‫♪ پس راحت و رها باش... ♪
‫رابطه‌ام باهاش خیلی خوبه، ‫تو هم حرافی می‌کنی؟
‫باهاش به چه مشکلی خوردی؟
‫اِم، صرفا...
‫دیگه نمی‌خواد باهام رفیق باشه.
‫مگه دوازده سالشه؟
‫واسه چی دیگه نمی‌خواد باهات رفیق باشه؟
‫هیس.
‫اگه بابا رو بعد از خودارضایی ‫بیدار کنیم، می‌کشدمون.
‫بابت قاپیدن مشروبش ‫تو دردسر نمی‌افتی؟
‫تو دردسر می‌افتم،
‫ولی به درک.
‫امروز تو بخش اصلی کشور ‫شلیک توپ و تفنگ دیدم.
‫تو هم دیدی؟
‫جنگ داخلیه دیگه.
‫خودم می‌دونم بابا.
‫من اصلا به جنگ‌ها توجهی نمی‌کنم، مخالفشونم.
‫با جنگ و صابون مخالفم.
‫در این حد بگم...
‫که خوب گپ می‌زنیم، مگه نه؟
‫خودم و خودت رو می‌گم.
‫خواهرت از گپ زدن خوشش میاد؟
‫اندازه باقی خانم‌ها خوشش نمیاد، ‫ولی گپ می‌زنه.
‫بیشتر از مطالعه خوشش میاد.
‫مطالعه؟
‫ای بابا.
‫مطالعه.
‫خب، تا حالا برهنه دیدیش؟
‫ندیدم.
‫واقعا؟ تو که برادرشی.
‫حتی تو بچگی هم ندیدی؟
‫از گپ زدن راجع به این مسائل ‫خوشم نمیاد دامینیک!
‫کدوم مسائل؟
‫مسائل مربوط به برهنگی خواهر آدم!
‫خودت که بابام رو برهنه دیدی.
‫ولی تا روز مرگم آرزو می‌کردم ‫کاش ندیده بودم.
‫آره، خودم می‌دونم.
‫با اون آلت قهوه‌ای کوچولوش.
‫چه مرگشه؟
‫شاید خبر بدی به گوشش رسیده؟
‫بابا رو می‌گی؟
‫نه، کالم سانی لری رو می‌گم.
‫مگه نگفتم اگه باز هم بابت اون کودن...
‫غر بزنی، می‌ذارم و می‌رم؟
‫از من بشنو، امشب بهش نمی‌اومد ‫خبر بدی به گوشش خورده باشه.
‫بهش می‌اومد باری از رو دوشش برداشته باشن.
‫[مارس ۱۹۲۳]
‫[آوریل ۱۹۲۳]
‫[یکم آوریل ۱۹۲۳]
‫دارم گاوهام رو می‌چرخونم.
‫چی؟
‫دارم گاوهام رو می‌چرخونم.
‫سعی نداشتم...
‫معمولا این‌طرف نمی‌چرخونیشون.
‫نه، ولی بعدش این کوچولو...
‫اون طرف با یه مرغ دعوا کرد، اینه که...
‫همین الان...
‫همین الان فهمیدم دیروز ‫چه ماهی شروع شده بود.
‫باز هم می‌خوای دروغ بگی؟
‫دیروز اول آوریل بود.
‫خب، امروز که داشتم ‫می‌رفتم میخونه، بیام دنبالت؟
‫میام.
‫بگذریم،
‫بهتره تا این خنگول‌ها...
‫از دستم فرار نکردن، ‫برم دنبالشون.
‫شاید اون‌ها هم دیگه ازم خوششون نمیاد.
‫پس ساعت دو می‌بینمت کالم.
‫نظرت چیه امروز بیای یه مقدار شری بخوری؟
‫دلیلی نداره چنین روز قشنگی خونه‌نشین باشی.
‫میام.
‫کتابه چطوره؟
‫غم‌انگیزه.
‫غم‌انگیزه؟
‫خب، بهتره کتابی بخونی ‫که غم‌انگیز نباشه شیوون،
‫وگرنه خودت غمگین می‌شی.
‫هوم.
‫تو اصلا احساس تنهایی نمی‌کنی پادریک؟
‫اصلا چی نمی‌کنم؟
‫احساس تنهایی.
‫اصلا احساس تنهایی نمی‌کنم؟
‫همه چشون شده؟
‫ای خدا.
‫«احساس تنهایی.» ‫چقدر بدبختم.
‫کالم؟
‫یه لیوان نیم‌لیتری بریز جانجو.
‫حالش چطوره؟
‫گمون کنم خیلی خوبه. ‫حداقل رفتارش با من خوبه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫آها، پس امروز هم می‌خوای ‫حماقت به خرج بدی، مگه نه؟
‫حق ندارم خودم در آرامش ‫یه لیوان نیم‌لیتری بخورم پادریک؟
‫خب، پس از آدم نخواه ‫بیاد خونه‌ات دنبالت،
‫انگار خودش کار و زندگی نداره.
‫من که ازت نخواستم بیای خونه‌ام دنبالم.
‫ضمنا، واقعا خودت کار و زندگی نداری.
‫چی؟
‫خودت کار و زندگی نداری.
‫خودم می‌دونم کار و زندگی ندارم،
‫ولی می‌تونم وقتم رو صرف ‫کلی کار بهتر از اومدن...
‫تا خونه تو بکنم کالم دارتی!
‫مثلا چیکار کنی؟
‫چی؟
‫مثلا وقتت رو صرف چه کاری بکنی؟
‫صرف مطالعه.
‫مطالعه کنی، ها؟
‫من امروز صبح...
‫این آهنگ رو ساختم.
‫فردا بخش دومش رو می‌سازم.
‫پسفردا هم بخش سومش رو می‌سازم.
‫تا چهارشنبه هم آهنگ جدیدی ‫به دنیا اضافه می‌شه...
‫که اگه می‌خواستم کل هفته ‫به چرندیات تو گوش بدم،
‫اصلا ساخته نمی‌شد پادریک سالیبان.
‫خب، می‌خوای خودت لیوانت رو بیرون بخوری...
‫یا من لیوانم رو بیرون بخورم؟
‫خودم لیوانم رو بیرون می‌خورم،
‫آخه آهنگت خیلی مزخرفه...
‫و اگه جات بودم ‫وقتم رو صرفش نمی‌کردم.
‫دیروز خیلی بهت سخت گرفتم.
‫می‌گه دیروز.
‫خودم خوب می‌دونم ‫دیروز خیلی سخت گرفته بودی.
‫امروز هم خیلی سخت گرفتی.
‫صرفا...
‫صرفا حس می‌کنم زمان داره ‫به سرعت از دستم در می‌ره پادریک.
‫به نظرم باید مدت زمانی ‫که برام باقی مونده رو...
‫صرف تفکر و آهنگسازی کنم.
‫صرفا سعی دارم دیگه...
‫به حرف‌های حوصله‌سربرت گوش ندم.
‫ولی از این بابت شرمنده‌ام. ‫واقعا شرمنده‌ام.
‫رو به موتی؟
‫نه، رو به موت نیستم.
‫ولی در این صورت کلی فرصت داری.
‫که گپ بزنم؟
‫- آره. ‫- که بی‌جهت گپ بزنم؟
‫بی‌جهت گپ نمی‌زنی. ‫خیلی عادی و قشنگ گپ می‌زنی.
‫یعنی باز هم بی‌جهت گپ بزنیم...
‫و عمر من به اتمامش نزدیک‌تر بشه.
‫دوازده سال دیگه ‫هم موقع مرگم، به جز...
‫گپ زدنم با آدمی متوسط، ‫هیچ دست‌آوردی نداشته باشم، آره؟
‫گفتم: «بی‌جهت گپ نمی‌زنی.»
‫گفتم: «خیلی عادی و قشنگ گپ می‌زنی.»
‫چند شب پیش دو ساعت تمام ‫داشتی چیزهایی رو...
‫که اون روز تو پهن الاغ کوچولوت ‫پیدا کرده بودی برام تعریف می‌کردی.
‫دو ساعت تعریف کردی پادریک. ‫خودم زمان گرفته بودم.
‫خب، پهن الاغ کوچولوم نبود، مگه نه؟
‫پهن کره اسبم بود، از همین حرفت معلومه ‫که چقدر خوب گوش می‌دادی.
‫این چیزها اصلا به دردم نمی‌خوره، متوجهی؟
‫این چیزها به دردم نمی‌خوره.
‫پس موضوع گپمون رو عوض می‌کنیم.
‫چت شده؟
‫هیچی.
‫مگه قرار نبود بریم شری بخوریم؟
‫حسش نیست.
‫نه‌خیر، امروز دیگه این شکلی تحملت نمی‌کنم.
‫آهای! تو و برادر عوضیم چتون شده؟
‫تو روز روشن نیا اینجا...
‫که سرم داد بزنی، خیلی‌خب شیوون؟
‫نمی‌شه که آدم یهویی...
‫رفاقتش رو با کسی تموم کنه!
‫واسه چی نمی‌شه؟
‫چون از ادب به دوره.
‫می‌خوای برات شری بریزم شیوون؟
‫- نه‌خیر! ‫- باشه.
‫وقتی مست بود ‫حرف بدی بهت زده؟
‫نه، مستیش رو ترجیح می‌دم.
‫مشکلم با باقی اوقاته.
‫پس چه مرگت شده؟
‫آدم پوچیه شیوون.
‫چیه؟
‫آدم پوچیه.
‫ولی اون که همیشه آدم پوچی بوده. ‫چه تغییری رخ داده؟
‫خودم تغییر کردم.
‫دیگه پوچی رو تو زندگیم جا نمی‌دم.
‫ولی تو که ساکن جزیره‌ای ‫نزدیک سواحل ایرلندی کالم.
‫امیدواری چه غلطی بکنی؟
‫می‌خوام کمی آرامش داشته باشم شیوون. ‫همین و بس.
‫می‌خوام خودم کمی آرامش داشته باشم.
‫می‌تونی درکم کنی. ‫مگه نه؟
‫به نظرت من آدم پوچی‌ام؟
‫نه. آخه پوچ نیستی، مؤدبی.
‫خودم هم چنین فکری می‌کردم. ‫من آدم شادی‌ام.
‫یا حداقل بودم.
‫ولی بعدش بهترین دوستم ‫احمقانه رفتار کرد.
‫مشکل از خودشه پادریک.
‫شاید صرفا افسرده شده.
‫خودم هم به فکرش افتاده بودم ‫که افسرده شده.
‫خب، اگه شده باشه،
‫حداقل می‌تونه تو خودش بریزه.
‫عین خودمون تو خودش بریزه.
‫نه جنی! ‫برو بیرون!
‫صرفا می‌خواد تنها نباشه شیوون.
‫بهت که گفته بودم ‫جای حیوان بیرون از خونه است.
‫خب، ملت که پشت سرم ‫مسخره‌ام نمی‌کنن،
‫مگه نه؟
‫نه. واسه چی باید بکنن؟
‫به نظرشون خنگ نیستم؟
‫خنگ؟
‫نه.
‫ظاهرا چندان مطمئن نیستی.
‫معلومه که مطمئنم.
‫خنگ جزیره‌مون دامینیکه، مگه نه؟
‫آره، خودشه. ‫خیلی هم خنگه.
‫اِم، وایستا ببینم، خیلی خنگه؛
‫ولی بعد از اون کی از همه خنگ‌تره؟
‫خب، من خوشم نمیاد ‫چنین صفاتی رو...
‫به ملت نسبت بدم، باشه؟
‫- چه صفاتی رو می‌گی؟ ‫- خنگ بودن رو می‌گم.
‫خب، خودم می‌دونم خوشت نمیاد. ‫من هم خوشم نمیاد، مگه نه؟
‫- ولی سعیت رو بکن. ‫- نه‌خیر!
‫سعیم رو نمی‌کنم.
‫ملت تو این جزیره کوفتی ‫به حد کافی قضاوت می‌کنن، نه‌خیر!
‫تو خنگ نیستی!
‫تو آدم مؤدبی هستی، خب؟ ‫پس ولش کن!
‫حداقل به اندازه خودت زرنگم.
‫در این حد مطمئنم.
‫باشه، این‌قدر احمق نباش.
‫چی؟
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫بابام فهمید مشروبش رو قاپیده بودم.
‫ای خدا، دامینیک!
‫ای بیچاره.
‫با چی کتکت زد؟
‫آخرش با کتری زد.
‫اگه لوله نداشت، اشکالی نداشت.
‫می‌خوای تا کلیسا برسونیمت؟
‫اِم، گور بابای چرت و پرت‌های خدا!
‫دامینیک!
‫ولی می‌تونم امشب پیش شما بمونم؟
‫فقط همین امشب رو بمونم؟
‫هوم...
‫خب، فقط همین امشب رو بمون.
‫ایول! پس شام می‌بینمتون.
‫یوهو!
‫پدر، من رو ببخش، آخه گناه کردم.
‫گمون کنم آخرین اعترافم ‫هشت هفته پیش بوده.
‫بگو کالم.
‫گمون کنم باز هم همون مسائل باشه پدر.
‫مشروب خوردم و افکار شومی داشتم.
‫گمون کنم مقداری ‫هم مغرور شدم.
‫البته به نظر خودم اصلا گناه محسوب نمی‌شه، ‫ولی به هر حال اومدم دیگه.
‫خب...
‫هنوز هم حس یأس داری؟
‫اخیرا زیاد نداشتم. ‫خدا رو شکر.
‫خب، واسه چی دیگه ‫با پادریک سالیبان صحبت نمی‌کنی؟
‫چنین کاری که گناه محسوب نمی‌شه، می‌شه پدر؟
‫نه، گناه محسوب نمی‌شه، ‫ولی کمی از ادب به دوره، مگه نه؟
‫کی بهتون گفته؟
‫ما ساکن جزیره‌ایم دیگه کالم. ‫اخبار به گوش همه می‌رسه.
‫ضمنا، پادریک ازم خواست ضمانتش رو بکنم.
‫که این‌طور.
‫خب...
‫افکار شومت که راجع به اون نیست، مگه نه؟
‫شوخیتون گرفته؟
‫واقعا شوخیتون گرفته؟
‫ملت راجع به مرد جماعت ‫هم افکار شومی دارن.
‫خودت راجع به مرد جماعت ‫افکار شومی دارین پدر؟
‫من راجع به مرد جماعت ‫افکار شومی ندارم.
‫خجالت نمی‌کشی به روحانی جماعت ‫چنین حرفی می‌زنی؟
‫خب، خودتون شروع کردین.
‫خب، دیگه می‌تونی از باجه اعترافم بری بیرون.
‫من هم تا دفعه بعدی ‫بابت این مسائل...
‫نمی‌بخشمت.
‫خب، پس بهتره تا دفعه بدی نمیرم، مگه نه پدر؟
‫در اون صورت خیلی بدبخت می‌شم!
‫واقعا هم خیلی بدبخت می‌شی!
‫آره، خیلی بدبخت می‌شی!
‫لیوان نیم‌لیتری بریزم کالم؟
‫اگه بخوای باز هم باهام حرف بزنی،
‫اگه باز هم بخوای مزاحمم بشی...
‫یا اگه خواهرت یا کشیش رو ‫بفرستی مزاحمم بشن...
‫من که خواهرم رو نفرستادم مزاحمت بشه.
‫خودش واسه خودش تصمیم می‌گیره.
‫البته به کشیش گفته بودم، ‫مچم رو گرفتی.
‫تصمیم گرفتم چنین کاری کنم:
‫تو خونه قیچی دارم.
‫از این به بعد، هر بار که اذیتم کنی،
‫قیچیه رو برمی‌دارم...
‫و یکی از انگشت‌هام رو ‫باهاش قطع می‌کنم.
‫بعدش هم انگشته رو به خودت می‌دم.
‫انگشت دست چپم رو ‫که باهاش ساز می‌زنم قطع می‌کنم.
‫هر روزی که باز هم مزاحمم بشی،
‫یه انگشت دیگه رو قطع می‌کنم ‫و می‌دم به خودت...
‫تا سر عقل بیای و بس کنی.
‫وگرنه انگشتی برام نمی‌مونه.
‫الان فهمیدی شرایط از چه قراره؟
‫نه، راستش نفهمیدم.
‫آخه نمی‌خوام احساساتت رو...
‫خدشه‌دار کنم پادریک.
‫نمی‌خوام.
‫ولی ظاهرا چاره‌ای...
‫جز این کارهای شدید ندارم.
‫کلی چاره داری.
‫واسه چی اول از همه ‫می‌ری سراغ انگشت؟
‫خواهش می‌کنم دیگه باهام...
‫صحبت نکن پادریک. خواهش می‌کنم.
‫التماست می‌کنم.
‫- ولی... ‫- هیس پادریک.
‫- هیس دیگه. ‫- آره، هیس.
‫ساکت می‌شم.
‫ولی به ذهن خودم و خواهرم ‫خطور کرده بود...
‫که ممکنه مقداری افسرده شده باشی کالم.
‫در این حد بهت بگم ‫که جریان انگشت به فکرمون مهر تأیید می‌زنه.
‫موافق نیستی کالم؟
‫از الان شروع می‌شه.
‫خب، به عمرم چنین حرفی نشنیده بودم.
‫من هم به عمرم نشنیده بودم. ‫حتما اصلا ازت خوشش نمیاد پادریک.
‫انگشت!
‫ای خدا. جدی می‌گه بچه‌ها.
‫معلومه که جدیه!
‫از نگاهش معلوم بود جدیه.
‫صرفا چون خیال می‌کنه آدم پوچی هستی.
‫داره زیاده‌روی می‌کنه!
‫کی جریان پوچ بودن رو بهتون گفته؟
‫خب، خودم شنیدم.
‫می‌خواستم چیکار کنم؟
‫به نظر خودم آدم پوچی نیستی.
‫ضمنا، اگه می‌خواستم ‫به خاطر هر آدم پوچی...
‫که میاد اینجا، بخشی از بدنم رو قطع کنم، ‫تا الان فقط سرم مونده بود.
‫جری، به نظرت من آدم پوچی‌ام؟
‫نه.
‫با این حال،
‫همیشه با خودم می‌گفتم ‫شما به هم نمیاین.
‫- چرا، میایم. ‫- نه‌خیر، نمیاین.
‫نمیاین. معلومه که نمیاین.
‫آخه الان ترجیح می‌ده خودش رو چلاق کنه، ‫ولی باهات حرف نزنه.
‫کالم از اولش هم آدم متفکری بود.
‫چی؟
‫چرا همه... من هم متفکرم.
‫نه بابا پادریک.
‫تو متفکر نیستی پادریک. ‫خواهرت متفکره.
‫آره، خواهرت متفکره. ‫شیوون متفکره. تو بیشتر...
‫تو بیشتر... ‫چه‌جور آدمیه؟
‫تو از آدم‌های خوب زندگی هستی.
‫آره، تو از آدم‌های خوب زندگی هستی.
‫البته وقتی مستی، خوب نیستی.
‫آره، وقتی مستی، خوب نیستی.
‫خیال می‌کردم چنین خصوصیتی خوبه.
‫از آدم‌های خوب زندگی‌ام.
‫ولی الان انگار بدترین حرفیه ‫که به عمرم شنیدم.
‫ای بابا، این شکلی برداشت نکن پادریک.
‫این شکلی برداشت نکن پادریک.
‫ما طرف خودتیم.
‫به چی می‌خندی؟
‫این چرا این‌قدر غصه می‌خوره؟ ‫طرف مرد بود دیگه بچه‌ها!
‫یه مرد مو قرمز چاق بود!
‫ای بابا.
‫در این حد بگم که میزبان‌های ‫خیلی غمگینی هستین.
‫خوش‌بختانه، مجبور نیستی ‫بیش از یه شب تحملمون کنی،
‫پس سعی کن موقع غذا خوردن حرف نزنی.
‫مگه اینجا فرانسه است؟
‫یه چیزی بهش نمی‌گی پادریک؟
‫این‌قدر رو اعصاب نباش دامینیک.
‫نه. فقط بهش بگو حرف نزنه.
‫امان از دست کالم دارتی ‫و انگشت‌های چاقش.
‫احتمالا حتی نتونه...
‫چربی انگشت‌هاش رو قطع کنه.
‫دلتون نمی‌خواد مجبور بشه ‫یه انگشتش رو قطع کنه...
‫که ببینین الکی گفته یا نه؟
‫نه، دلمون نمی‌خواد.
‫من اگه جاتون بودم، ‫چنین کاری می‌کردم،
‫کاری می‌کردم مجبور بشه یه انگشتش رو قطع کنه ‫که ببینم الکی گفته یا نه.
‫آخه شرط می‌بندم در بدترین حالت...
‫هم باز بتونه با چهار انگشت ساز بزنه.
‫شاید هم بتونه بانجو بزنه.
‫نمی‌خوایم چنین اتفاقی بیفته.
‫دیگه نمی‌خوایم باهاش کاری داشته باشیم.
‫ولی این خرفت می‌خواد.
‫من واقعا خرفتم.
‫تو که خرفت نیستی!
‫ای خدا.
‫خونه‌تون خیلی غم‌انگیزه.
‫یعنی خونه خودتون رو ترجیح می‌دی؟
‫شنیدم اونجا کلی می‌خندین.
‫خب، گل گفتی.
‫چی گفت؟
‫گل گفت. ‫اصطلاح فرانسویه.
‫راستی، واسه چی اصلا ‫ازدواج نکردی شیوون؟
‫به تو هیچ ربطی نداره...
‫که واسه چی اصلا ازدواج نکردم.
‫چرا ربطی نداره؟
‫اصلا آدم مشتاقی نبودی؟
‫مشتاق؟ اصلا آدم مشتاقی نبودم؟
‫اصلا نمی‌فهمم چی می‌گی دامینیک.
‫مشتاق چه کاری باشم؟ ‫عصبانی بشم؟
‫آخه الان دیگه دارم عصبانی می‌شم.
‫منظورم عصبانی نیست. ‫منظورم مشتاقه.
‫مدام داری می‌گی مشتاق دامینیک!
‫- مشتاق! ‫- برادرم بهت گفته بود دیگه، مگه نه؟
‫بهت گفته بود اگه به من خزعبل بگی،
‫باید گوشه جاده بخوابی؟
‫گفت چرت و پرت نگم، ‫نگفت خزعبل نگم.
‫خب، جفتشون رو گفتی، مگه نه؟
‫آره.
‫من می‌رم بخوابم، این هم نباید ‫از فردا اینجا بمونه پادریک.
‫برام مهم نیست چقدر افسرده‌ای.
‫ترجیح می‌دم الاغه رو بیاریم تو خونه.
‫باز هم شکست خوردم.
‫ولی روحیه‌شون لطیفه دیگه.
‫ببین.
‫شما دوتا ردیف می‌شین.
‫واقعا؟
‫سلام خانم اوریوردان، ‫شیرتون رو گذاشتم دم در.
‫گمون کنم دو هفته باشه ‫که پولم رو ندادین.
‫هیچ‌کس از محل سکونت شما...
‫برامون خبری نمیاره پادریک.
‫تو هم عین بقیه خبری نداری؟
‫متأسفانه ندارم خانم اوریوردان.
‫مقداری عجله دارم، اینه که...
‫آیلین کاخلان خبری نداشت.
‫وینسنت شاخنسی خبری نداشت.
‫این هفته خبر خاصی نبود. ‫گاهی اوقات این شکلیه دیگه.
‫کالم سانی لری هم خبری نداشت.
‫واقعا؟
‫طرف اصلا حرف نمی‌زنه.
‫- گاهی اوقات حرف می‌زنه بابا. ‫- خیلی مغروره.
‫آره، آره، بگذریم، ‫خب، داشتم می‌گفتم دو هفته است
‫که پولم رو ندادین خانم اوریوردان.
‫سلام خانم‌ها.
‫عه، پادر اومده.
‫پادر همیشه کلی خبر میاره.
‫- چه خبری آوردی پادر؟ ‫- خبر می‌خوای؟
‫یکی دم گذرگاه راسماک خودکشی کرد.
‫خودش رفت تو دریاچه.
‫احمق بیست و نه ساله بود ‫و هیچ دردی نداشت.
‫خدا به دادمون برسه!
‫نه‌خیر، نمی‌خواد ‫«خدا به دادمون برسه». احمق بود!
‫یکی دیگه...
‫که مسلما پروتستان بود،
‫تو لترکنی خانمش رو به ضرب چاقو کشت.
‫شش بار بهش چاقو زد.
‫یا خدا! ‫خب، از دنیا رفت پادر؟
‫آره، از دنیا رفت.
‫با قاشق که بهش حمله نکرده بود.
‫کلی خبر آوردی.
‫این یکی هیچ خبری نداشت، مگه نه؟ ‫بی‌خبر بودی!
‫- استوکس که همیشه بی‌خبره. ‫- استوکس!
‫چه بامزه.
‫خبری به خاطرم اومد خانم اوریوردان.
‫شنبه بود که پدر دامینیک کیرنی ‫چنان با کتری...
‫کتکش زد...
‫که الان پیش خودم و خواهرم مونده.
‫این‌جوری حداقل پدرش ‫مدتی کتکش نمی‌زنه...
‫و استراحت می‌کنه.
‫پدرش پلیس هم هست.
‫خبر جالبیه، مگه نه؟
‫ای بابا، دامینیک که خیلی بی‌شعوره.
‫خبر به درد بخوری نبود.
‫با این حال، وقتی دیدمش، ‫خیلی داغون بود.
‫اگه سنی ازم نگذشته بود، ‫حاضر بودم خودم با کتری بزنمش.
‫بالاخره خبر محسوب می‌شه دیگه.
‫اصلا خبر محسوب نمی‌شه. ‫خبر به درد نخوری بود.
‫خیلی‌خب خانم اوریوردان، مرسی که...
‫فعلا.
‫به اون پسر فراریم بگو...
‫به نفعشه تا عصرونه خونه باشه،
‫وگرنه خودم میام جفتتون رو...
‫با اون خواهر افسرده‌ات می‌زنم!
‫عه، سلام کالم.
‫امشب میای میخونه جانجو ‫که لیوانی رو که ازت طلب دارم حساب کنی؟
‫تو که لیوانی ازم طلب نداری...
‫میام پادر.
‫آدم خوبی هستی.
‫عه، وایستا.
‫وایستا.
‫چی گفتی جنی؟
‫خودمون تنهایی بریم میخونه؟
‫می‌ریم. بیا.
‫یه مشروب بیشتر نمی‌خوری، ‫بعدش می‌ری خونه خانم.
‫باید صبح پیراهنم رو اتو کنی.
‫باشه بابا.
‫آره. صبح می‌رم بخش اصلی کشور.
‫واسه همین باید پیراهن تمیز بپوشم.
‫«خب، واسه چی صبح می‌ری ‫بخش اصلی کشور پادر؟»
‫عه، مرسی که پرسیدی کالم. ‫الان بهت می‌گم.
‫گفتن جهت احتیاط...
‫نیروی اضافه می‌خوان...
‫که اگه اعدام‌ها زیاد شد، انجام بدن.
‫شش شیلینگ بهم می‌دن، ‫ناهارم هم مفتیه.
‫مسلما اگه پولی نمی‌دادن هم می‌رفتم.
‫همیشه می‌خواستم شاهد اعدام باشم، ‫تو نمی‌خواستی؟
‫البته دار زدن رو ترجیح می‌دم.
‫می‌خوان کی‌ها رو اعدام کنن؟
‫دولت آزاد داره یه سری از اعضای ‫ارتش جمهوری‌خواه رو اعدام می‌کنه.
‫شاید هم برعکس باشه؟
‫دنبال کردن اخبار ‫این روزها برام دشواره.
‫وقتی همه‌مون تو یه جناح بودیم...
‫و فقط انگلیسی‌ها رو می‌کشتیم، راحت‌تر نبود؟
‫به نظر من که بود. ‫اون شرایط رو ترجیح می‌دادم.
‫ولی برات مهم نیست ‫کی داره کی رو اعدام می‌کنه؟
‫وقتی شش شیلینگ و ناهار مفتی می‌دن، ‫برام مهم نیست!
‫اصلا شاید خودت رو اعدام کنن.
‫نظرت چیه تو هم باهام بیای؟
‫می‌تونی راجع بهش آهنگ غم‌انگیزی بسازی.
‫نه بابا، سر به سرت می‌ذارم.
‫اون‌ها کی هستن؟
‫گمون کنم هنرجویانی اهل لیزدونوارنا باشن.
‫هر کی که هستن، باز هم ویسکی بریز جانجو.
‫ای وای، امشب داری خیلی می‌خوری‌ها پادریک.
‫جدی؟ به تو چه؟
‫پادریک، کاری نکن...
‫دامینیک، برو شیوون رو بیار، خب؟
‫دنبال چی هستی احمق؟
‫باز هم کتک می‌خوای؟
‫حق دارم با تو صحبت کنم، ‫مگه نه پلیس خان؟
‫فقط حق ندارم با این چاقالو خان صحبت کنم.
‫راستش، نه، ترجیح می‌دم ‫با من هم صحبت نکنی.
‫آها، خب، مهم نیست،
‫می‌خوای بدونی از کدوم سه چیز ‫بیش از همه تو اینیشرین...
‫- متنفرم؟ ‫- راستش، نمی‌خوام.
‫اول از همه...
‫از پلیس‌ها متنفرم.
‫بعدش...
‫از نوازندگان گوشتالو متنفرم.
‫بعدش هم...
‫وایستا ببینم، گزینه بامزه‌ای ‫تو ذهنم بود. چی بود؟
‫اِم، از اول می‌گم. ‫اول از همه...
‫از پلیس‌ها متنفرم.
‫بعدش...
‫از نوازندگان گوشتالو متنفری.
‫از نوازندگان گوشتالو متنفرم.
‫ای بابا، سومی چی بود؟
‫دیگه برگرد پیش رفقای خودت پادریک. ‫شوخی ندارم.
‫شوخی نداری، ها؟
‫داری با من حرف می‌زنی، ها؟
‫شیوون!
‫پادریک کلی ویسکی خورده و خل شده، ‫کالم هم اونجاست.
‫بهتره بیای.
‫جناب کالم دارتی، می‌دونی قبلا چه آدمی بودی؟
‫نه پادریک، قبلا چه آدمی بودم؟
‫آدم مؤدبی بودی!
‫قبلا آدم مؤدبی بودی!
‫مؤدب نبود؟
‫ولی می‌دونی الان چه آدمی هستی؟
‫آدم بی‌ادبی هستی.
‫آها، خب،
‫پس لابد ادب دوام نداره، مگه نه پادریک؟
‫ولی می‌دونی چی موندگاره؟
‫چی موندگاره؟ نگو چیز احمقانه‌ای ‫عین موسیقی موندگاره.
‫- موسیقی موندگاره. ‫- می‌دونستم!
‫نقاشی موندگاره. ‫شعر موندگاره.
‫ادب هم موندگاره.
‫می‌دونی اسم کدوم یکی...
‫از اشخاص قرن هفدهم رو ‫به خاطر ادبشون به خاطر داریم؟
‫- کدومشون؟ ‫- هیچ‌کدومشون.
‫ولی موسیقی اون دوره رو به خاطر داریم.
‫همه اسم موتسارت رو بلدن.
‫خب، من بلد نیستم، ‫فرضیه‌ات خراب شد.
‫اصلا ما داریم از ادب می‌گیم.
‫با این بابایی که گفتی کاری نداریم.
‫مامان من مؤدب بود.
‫من به خاطر دارمش.
‫بابام هم مؤدب بود ‫و به خاطر دارمش.
‫خواهرم هم مؤدبه.
‫به خاطر دارمش. ‫تا ابد به خاطر دارمش.
‫- دیگه کی؟ ‫- دیگه کی چیکار می‌کنه؟
‫شیوون و ادبتون رو به خاطر می‌سپاره؟
‫هیچ‌کس به خاطر نمی‌سپاره.
‫پنجاه سال دیگه،
‫هیچ‌کس هیچ‌کدوممون رو ‫به خاطر نمیاره.
‫با این حال، آثار موسیقیایی ‫کسی که دو قرن پیش زندگی می‌کرد...
‫عین انگلیسی‌ها می‌گه «با این حال».
‫بیا خونه پادریک.
‫موتسارت یا بورواون...
‫یا هیچ‌کدوم اون مسخره‌ها...
‫به هیچ‌جای من نیستن.
‫من پادریک سالیبانم...
‫و آدم مؤدبی هستم.
‫بیا خونه.
‫یعنی ترجیح می‌دی با این رفیق باشی، ها؟
‫با کسی رفیق می‌شی...
‫که از بس هر شب پسر خودش رو ‫عین سگ کتک زده...
‫که دیگه باهاش نمی‌گرده.
‫من اصلا بهش نگفته بودم بابا. ‫حرف‌هاش از روی مستیه.
‫تو قبلا مؤدب بودی.
‫یا نکنه اصلا مؤدب نبودی؟
‫وای خدا.
‫شاید اصلا مؤدب نبودی.
‫من باهاش صحبت می‌کنم کالم.
‫لازم نیست دست به کار شدیدی بزنی.
‫دیگه مزاحمت نمی‌شه.
‫چه حیف.
‫تا حالا این‌قدر آدم جالبی نبوده.
‫گمون کنم باز ازش خوشم اومده.
‫ضمنا، موتسارت تو قرن هجدهم زندگی می‌کرد.
‫قرن هفدهم نبود.
‫به‌به، سلام شیوون سالیبان.
‫فقط اومدم بیکن بخرم خانم اوریوردان.
‫متأسفانه فرصت حرف زدن ندارم.
‫برات نامه اومده.
‫خودش باز شد، مگه نه؟
‫آره، گمون کنم به خاطر گرما باز شد.
‫پیشنهاد کاره، مگه نه؟
‫پیشنهاد کار تو یکی از کتابخونه‌های ‫بخش اصلی کشوره، مگه نه؟
‫لطفا حدود ده عدد بیکن ‫بهم بدین خانم اوریوردان.
‫هیچ‌وقت هیچی بهم نمی‌گی!
‫خب، اگه بری، نابود می‌شه!
‫قرار نیست کسی بره!
‫ببین، نیومدم گپ بزنم.
‫صرفا اومدم بگم ‫حرف‌های دیشبم...
‫به خاطر ویسکی بود کالم.
‫دیشب چی گفتی؟
‫هرچی داشتم می‌گفتم دیگه.
‫داشتی چی می‌گفتی؟
‫اِم... آها. ‫زیاد یادم نیست،
‫ولی همون چیزهایی که یادمه ‫زیاد قشنگ نبودن.
‫خودت که می‌دونی، مگه نه؟
‫خب، بگذریم، صرفا می‌خواستم عذرخواهی کنم.
‫می‌شه قبول کنی؟
‫واسه چی نمی‌تونی ‫من رو به حال خودم بذاری پادریک؟
‫چی؟
‫من که قبلا بهت گفتم، مگه نه؟
‫آره، خودم می‌دونم. صرفا...
‫آخه واسه چی نمی‌تونی ‫من رو به حال خودم بذاری؟
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫امان از دستت.
‫آهنگ جدیدت چطوره؟
‫چی؟
‫وای، امان از دستت پادریک.
‫چند بار باید بگم؟
‫وقتی ناراحتم، ‫الاغم رو بیرون ول نمی‌کنم، خب؟
‫خب، دیروز که آوردیش تو خونه،
‫مجبور شدم کلی پهن دراز جمع کنم!
‫پهن این الاغ که دراز نیست.
‫حتما اگه چیزی دیدی، نی بوده.
‫شاید هم نی بوده.
‫می‌رم هلیم فرنگیمون رو بیارم.
‫رفتارم دیشب خیلی افتضاح بود؟
‫نه، خیلی هم قشنگ بود.
‫خب، خودم می‌دونم که قشنگ نبود شیوون.
‫حداقل حرفت راجع به من که قشنگ بود.
‫معلومه که حرفم راجع به تو قشنگ بود.
‫مگه می‌شه راجع به تو ‫حرف قشنگ نزد؟
‫صدای چی بود؟ پرنده بود؟
‫چی چی بود؟
‫صدای در رو می‌گم.
‫پرنده بود؟
‫- آره. ‫- نه.
‫پس صدای چی بود؟
‫- صدای در رو می‌گی؟ ‫- آره.
‫صدای چی بود که به در خورد؟
‫اِم...
‫نمی‌تونم راحت دروغ بگم...
‫اِم...
‫انگشت بود.
‫چی بود؟
‫انگشت بود.
‫امان از دستت شیوون! ‫این کوچولو رو زهره‌ترک می‌کنی‌ها!
‫بندازش دور پادریک!
‫انگشتش رو نمی‌اندازم دور! ‫کثیف می‌شه!
‫کجا گذاشتیش؟
‫گذاشتم تو جعبه کفش.
‫وای خدا. وای خدا.
‫خب،
‫پس شوخی نداره.
‫حتما باید موقع غذا خوردن اینجا باشه؟
‫هلیم فرنگیم رو که خوردم، ‫بهش پسش می‌دم.
‫مگه احمقی؟
‫مگه واقعا احمقی؟
‫نه‌خیر، من احمق نیستم. ‫ما که قبلا صحبت کرده بودیم.
‫دیگه باید کلا بذاری ‫به حال خودش باشه پادریک!
‫چنین فکری می‌کنی؟
‫چنین فکری می‌کنم؟ ‫آره، چنین فکری می‌کنم!
‫خیر سرش انگشتش رو قطع کرده ‫و پرت کرده سمتت!
‫بی‌خیال! سمت خودم که پرت نکرد.
‫خب، می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫نمی‌شه که انگشت یه نفر رو نگه داریم.
‫امان از دستت کالم!
‫دردت اومد؟
‫اولش خیلی دردم اومد. ‫گمون می‌کردم از هوش برم.
‫بامزه است، الان که هیجان‌زده شدم، ‫انگار چیزیم نیست.
‫یه فنجون چای میل داری؟
‫میل ندارم کالم. فقط اومدم انگشتت رو پس بدم.
‫عه، واقعا؟
‫مرسی.
‫راستش، خیلی قشنگ قطع شد.
‫خیال نمی‌کردم این‌قدر قشنگ قطع بشه.
‫می‌خوای چیکار کنه ‫که به این جریانات...
‫خاتمه بدی کالم؟
‫می‌خوام ساکت باشه شیوون.
‫فقط می‌خوام ساکت باشه.
‫یه نفر به مردان ساکت اینیشرین ‫اضافه بشه، ایول!
‫پس ساکت می‌شه.
‫به اینیشرین ربطی نداره.
‫صرفا قراره یه آدم حوصله‌سربر...
‫یه آدم دیگه رو به حال خودش بذاره، ‫همین و بس.
‫«یه آدم حوصله‌سربر»! ‫همه‌تون حوصله‌سربرین بابا!
‫بی‌جهت سر هیچ و پوچ غر می‌زنین!
‫همه‌تون حوصله‌سربرین بابا!
‫کاری می‌کنم دیگه باهات صحبت نکنه.
‫حتما بکن.
‫وگرنه دفعه بعد یه انگشت قطع نمی‌کنم، ‫هر چهارتاشون رو قطع می‌کنم.
‫جدی نمی‌گی.
‫خب، اون‌جوری که به درد آهنگ‌سازیت نمی‌خوره.
‫آره.
‫تازه داریم به توافق می‌رسیم.
‫گمون کنم ممکنه بیمار شده باشی کالم.
‫گاهی اوقات نگران می‌شم ‫که صرفا دارم سر خودم رو گرم می‌کنم...
‫و واقعه اجتناب‌ناپذیری رو نادیده می‌گیرم.
‫تو نگران نمی‌شی؟
‫نه، نمی‌شم.
‫چرا، می‌شی.
‫دکلن!
‫سلام!
‫می‌خوای برسونمت؟
‫می‌خوام.
‫مرسی رفیق!
‫عه، تو همون هنرجوی ‫لیزدونوارنایی هستی، مگه نه؟
‫آره. دکلن هستم.
‫چطور مگه؟
‫دم اداره پست بهم گفتن دنبال...
‫هنرجویی لیزدونوارنایی به نام دکلن می‌گردن.
‫آره، برات تلگراف اومده.
‫مامانت فرستاده بود.
‫مامان من که در قید حیات نیست.
‫مامانت نفرستاده بود، ببخشید.
‫گفتم مامانت؟ عمه‌ات بود. ‫آره، عمه‌ات فرستاده بود.
‫راجع به بابات بود.
‫بابام چی شده؟
‫اِم، واگن نون ‫باهاش تصادف کرده.
‫- واگن نون؟ ‫- آره.
‫گفتن بهتره سریع بری خونه پیشش، ‫وگرنه تک و تنها از دنیا می‌ره.
‫از دنیا می‌ره؟
‫یا حالش تک و تنها بدتر می‌شه.
‫امکان نداره.
‫امکان داره.
‫واگن‌های نون زیاد تصادف می‌کنن.
‫خودم می‌دونم!
‫مامانم هم همین‌طوری از دنیا رفت.
‫اگه همون واگن نون باشه، ‫طرف رو می‌کشم.
‫مرسی.
‫واسه چی با قایق‌رانه صحبت می‌کردی؟
‫گمون نکنم به شما هیچ ربطی داشته باشه.
‫معلومه که به من ربط داره. ‫مگه من مأمور قانون نیستم؟
‫مردک احمق.
‫چی؟
‫خب، به اون برادر غرغروت بگو...
‫به زودی میام سراغش ‫که به خدمتش برسم.
‫به خدمتش برسی؟
‫اتفاقا، خوب می‌شه. ‫شاید این‌جوری به خودش بیاد.
‫چی؟
‫واقعا خانم خیلی عجیبی هستی.
‫تعجبی نداره که کسی ازت خوشش نمیاد.
‫عه.
‫سلام خانم مک‌کارمیک.
‫پیش از اتمام همین ماه ‫یکی تو اینیشرین می‌میره.
‫یکی می‌میره، ها؟
‫شاید حتی دو نفر بمیرن.
‫خب، چه غم‌انگیز.
‫باید به درگاه خداوند دعا کنیم...
‫که خودت و شیوون طفلکی جزوشون نباشین.
‫خب، چه حرف قشنگی زدین.
‫سعی نداشتم حرف قشنگی بزنم.
‫سعی داشتم حرف درست بزنم.
‫ای بابا.
‫چی شده؟
‫چیزی نشده.
‫بابام می‌خواد یکشنبه بابت...
‫لو دادن کتک زدنم بکشدت.
‫می‌خواد واقعا من رو بکشه...
‫یا می‌خواد کتکم بزنه؟
‫گمون کنم می‌خواد کتکت بزنه.
‫البته یه بار یکی رو کشته بود.
‫عذر می‌خوام که کتک خوردنت رو ‫لو دادم دامینیک.
‫اون شب تو حال خودم نبودم.
‫بقیه حرف‌هات بامزه بود.
‫واسه همین نمی‌فهمم اون چاقالو ‫واسه چی انگشتش رو سمتت پرت کرد.
‫بهش نمی‌خورد وقتی داشتی ‫می‌کوبیدیش، ناراحت شده باشه.
‫ناراحت شده بود.
‫نشده بود؟
‫گفته بود: «پادریک تا حالا ‫این‌قدر آدم جالبی نبوده.»
‫«گمون کنم دوباره ازش خوشم اومده.»
‫عجب.
‫شاید هدفش همین بوده ‫که روش جدیدی رو پیش بگیری...
‫و کم‌کم از خودت دفاع کنی.
‫به نظرت همین‌طوره؟
‫آره، می‌خواست این‌قدر...
‫غرغرو و بدبخت نباشی.
‫خب، راستش، واقعا کمتر غرغرو و بدبخت بودم.
‫واقعا؟
‫همین دیروز موزیسینی رو دیده بودم...
‫که کالم خیلی باهاش گرم گرفته بود.
‫ولی من چیکار کردم؟
‫کاری کردم از جزیره بره.
‫واقعا؟ چطوری؟
‫بهش گفتم واگن نونی ‫با باباش تصادف کرده...
‫و باید تا نمرده، سریع بره پیشش.
‫وای...
‫گمون نکنم به عمرم ‫کاری بدجنسانه‌تر از این دیده باشم.
‫چی؟
‫خب، آره، کمی بدجنسی کردم، ولی...
‫وقتی برسه خونه و بفهمه...
‫واگنی با باباش تصادف نکرده، ‫خوب می‌شه دیگه.
‫قبلا خیال می‌کردم از همه مؤدب‌تری.
‫معلوم شد تو هم عین خودشونی.
‫من واقعا از همه مؤدب‌ترم.
‫اذیت نکن دیگه دامینیک!
‫خب، شاید هم آدم شادی نباشم!
‫شاید الان دیگه این شکلی شده باشم!
‫آره.
‫شاید الان دیگه این شکلی شده باشم.
‫سلام!
‫امان از دستت دامینیک!
‫می‌شه این‌قدر یهویی ‫نپری جلوی ملت؟
‫داشتی کاری می‌کردی سکته کنم!
‫یهویی نپریدم جلوت.
‫آروم بهت نزدیک شدم.
‫اون عفریته کم بود، تو هم اومدی، ای خدا!
‫من هم همیشه عفریته خطابش می‌کنم، ‫آخه واقعا عفریته است.
‫وای، من و تو خیلی وجه اشتراک داریم، مگه نه؟
‫افراد مسن رو عفریته خطاب می‌کنیم.
‫دریاچه خیلی قشنگیه، مگه نه؟
‫راستش، خوشحالم که دیدمت.
‫آخه راستش، می‌خواستم سوالی ازت بپرسم.
‫حالا که فهمیدم چقدر وجه اشتراک داریم،
‫بیشتر دلم می‌خواد ازت بپرسم.
‫ما که هیچ وجه اشتراکی نداریم.
‫اِم، صبر کن بپرسم.
‫ولی آره، می‌خواستم ازت بپرسم...
‫می‌خواستم تو این مایه‌ها بگم که...
‫واقعا بهتر بود برنامه‌ریزی می‌کردم.
‫خب، آره، می‌خواستم ازت بپرسم...
‫که احیانا دلت نمی‌خواد، چه بدونم...
‫عاشق پسری مثل من بشی، ها؟
‫وای دامینیک، گمون نکنم عزیز دلم.
‫نه، آره، نه. ‫اِم، خودم هم گمون نمی‌کردم.
‫حتی در آینده که همسن خودت شدم هم نمی‌شه؟
‫آره، نه، خودم هم گمون نمی‌کردم.
‫صرفا با خودم گفتم ازت بپرسم ‫که شاید قبول کنی،
‫بالاخره روحیه لطیفی دارین دیگه.
‫خب، این هم از این آرزوم.
‫خب،
‫بهتره برم اونجا و به کاری ‫که می‌خواستم برسم.
‫اوهوم.
‫♪ از شهر مالو... ♪
‫♪ تا آهادو پیاده رفتم. ♪
‫♪ از دم در زندان تا آهادو بردمش. ♪
‫بیا دیگه سمی، ‫تو هم باید برقصی.
‫♪ عین پادشاهان ایرلندی ‫تو آهادو به خواب رفته. ♪
‫حالت چطوره چاقالو؟
‫با سگت می‌رقصی، ها؟
‫خب، دیگه می‌خوای با کی برقصی؟
‫سگ بدبختت که حق انتخاب نداره.
‫ضمنا، اگه این‌قدر بی‌ادبی ‫که تعارف نمی‌کنی بشینم،
‫خودم می‌گیرم می‌شینم!
‫خب، احوال‌پرسیم چطور بود؟
‫مگه روانی شدی؟
‫من روانی شدم؟
‫نه‌خیر، راستش، من اصلا روانی نشدم.
‫نه تنها روانی نشدم،
‫بلکه ده انگشت دارم که ثابت کنم روانی نیستم.
‫خودت چند انگشت داری ‫که ثابت کنی روانی نیستی؟
‫نه انگشت دارم.
‫نه انگشت داشتن نمونه بارز روانی بودنه.
‫درسته. نمونه بارزه!
‫هه. از این خبرها نیست! ‫نیومدم اینجا که لیسم بزنی!
‫واسه نقطه عکس لیس اومدم اینجا.
‫نقطه عکس لیس چی می‌شه؟
‫چی؟
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫واسه کار خاصی نیومدم.
‫صرفا اومدم که به زور بیام تو ‫و بهت توهین کنم.
‫خب، توهینت رو کردی، ‫پس دیگه می‌تونی بری.
‫ولی هنوز تموم نشده.
‫خب، به خدمت در خونه‌ات رسیدم.
‫ولی توهین کردنم هنوز تموم نشده.
‫داشتیم خیلی خوب پیش می‌رفتیم پادریک.
‫من که چندان خوب پیش نمی‌رفتم.
‫افتضاح پیش می‌رفتم.
‫خیلی‌خب، خودم داشتم ‫خیلی خوب پیش می‌رفتم.
‫باشه، خب، نمی‌شه که همه‌اش ‫به فکر خودت باشی، می‌شه؟
‫آره، می‌شه.
‫- پای جفتمون وسطه. ‫- نه‌خیر، نیست.
‫رقص تانگو دو نفره است.
‫من که نمی‌خوام تانگو برقصم.
‫خب، با سگت که رقصیدی.
‫حالا که حرف از تانگو شد، ‫آهنگ جدیدت در چه حاله؟
‫راستش، ساختش همین الان به اتمام رسید.
‫همین امروز صبح تکمیل شد.
‫نه بابا کالم؟ چه عالی!
‫واسه همین داشتم با سگم می‌رقصیدم.
‫معمولا با سگم نمی‌رقصم.
‫رقصیدن با سگت که ضرر نداره.
‫من هم اگه بلد بودم برقصم، ‫با الاغم می‌رقصیدم. البته خودش هم بلد نیست.
‫قشنگه؟
‫آهنگت رو می‌گم.
‫هوم، اسمش چیه؟
‫تو فکرش بودم که اسمش ‫«بنشی‌های اینیشرین» باشه.
‫ولی اینیشرین که بنشی نداره.
‫می‌دونم، صرفا از واج‌آرایی «ش» خوشم میاد.
‫آره.
‫اینیشرین واج‌آرایی «ش» داره.
‫آره.
‫شاید بنشی هم داشته باشه.
‫ولی گمون نکنم دیگه ‫خبر مرگ رو با جیغ اعلام کنن.
‫به نظرم صرفا یه گوشه لم می‌دن، ‫تماشا می‌کنن و لذت می‌برن.
‫اعلام نمی‌کنن؟
‫نه.
‫همه‌اش تو فکرشم که تو مراسم ختمت ‫برات اجراش کنم؛
‫ولی چنین کاری در حق ‫جفتمون ظلمه، مگه نه؟
‫خب، خیلی خوبه که ساخت آهنگت رو ‫به اتمام رسوندی کالم.
‫واقعا خیلی عالیه.
‫خیلی...
‫خیلی عالیه.
‫خب، می‌خوای تو میخونه قرار بذاریم کالم؟
‫می‌تونیم ساخت آهنگت رو ‫جشن بگیریم.
‫البته اگه خودت دوست داشته باشی.
‫ولی خودم می‌تونم زودتر برم ‫و سفارش بدم.
‫نظرت چیه همین کار رو بکنی پادریک؟
‫نظرم چیه که زودتر برم...
‫و سفارش بدم؟
‫خب، می‌رم.
‫وای، چه خوب پیش رفت! ‫شاید سر راه...
‫تونستم اون هنرجوی دکلن نامت رو هم پیدا کنم!
‫بهش گفته بودم باباش رو به موته ‫که بزنه به چاک و بره خونه...
‫که به حال خودمون باشیم، ‫ولی الان دیگه لزومی نداره!
‫اون هم می‌تونه باهامون بیاد.
‫واسه چی وقتی من اینجام، ‫اونجا نشستی؟
‫صرفا با خودم گفتم تنها بشینم.
‫منتظر دوستم هستم.
‫شوخیت گرفته؟
‫دوست چهار انگشتیت رو می‌گی؟
‫واقعا شوخیت گرفته؟
‫نه، شوخیم نگرفته.
‫صرفا نیاز داشت به زور کمکش کنم.
‫سلام شیوون، شری می‌خوری؟
‫- نه‌خیر. ‫- باشه.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- با منی؟ ‫- آره، با توئم.
‫کاری نمی‌کنم. مشروب می‌خورم.
‫- منتظر نیستی؟ ‫- منتظر نیستم.
‫خب، منتظره شیوون. ‫منتظر کالم دارتیه.
‫منتظر نیستم.
‫خودش الان بهم گفت منتظره.
‫ای خبرچین!
‫باهام بیا خونه پادریک. ‫باید مسئله‌ای رو باهات در میون بذارم.
‫باید مسئله‌ای رو باهام در میون بذاری؟
‫انگار، اِم...
‫دلم نمی‌خواد مسئله‌ای رو ‫باهام در میون بذاری.
‫خب، مجبورم بذارم، ‫آخه دارم می‌رم.
‫می‌ری؟
‫یعنی واقعا می‌ری؟
‫یعنی...
‫اینجا نمی‌مونی؟
‫آره.
‫ولی من چی می‌شم؟
‫چی می‌خوای بشی؟
‫هیچ دوستی برام نمونده!
‫- دامینیک که هست. ‫- ای بابا.
‫اون هم دیگه باهام رفیق نیست.
‫اینجا دیگه چه‌جور جاییه که حنگ روستا ‫نمی‌خواد با آدم رفیق باشه؟
‫ضمنا، کی می‌خواد آشپزی کنه؟
‫عه، اولین سوالت همینه، ها؟ ‫«کی می‌خواد آشپزی کنه؟»
‫خب، اولین سوالم که این نبود، مگه نه؟
‫اولین سوالم «ولی من چی می‌شم؟» بود.
‫پادریک.
‫پادریک!
‫الان؟ ‫ولی نمی‌شه الان بری!
‫می‌شه الان برم.
‫دیگه نمی‌تونم اینجا بمونم ‫که شاهد این جنون باشم!
‫چه حرف چرتی بهش زدی پادریک؟
‫حرف خاصی نزدم.
‫خب، می‌شه گفت امروز ‫با دامینیک گپ زده بودم.
‫به نتیجه رسیدم...
‫که بهتره سعی کنم از حق خودم دفاع کنم.
‫ای خدا!
‫قبل از این که کل انگشت‌هاش رو قطع کنه، ‫هیچ مشکلی نبود.
‫کتاب‌هام جا نمی‌شن.
‫می‌شه مراقبشون باشی؟
‫اِم، نرو شیوون.
‫واقعا دار و ندارم همین کتاب‌هان.
‫البته به جز خودت.
‫زود برمی‌گردی، مگه نه شیوون؟
‫وای پادریک!
‫به من نگو «وای پادریک».
‫بگو آره.
‫وای جنی.
‫وای.
‫نمی‌خوام صحبت کنم.
‫نری سگش رو بکشی‌ها.
‫افکاری که به ذهن خودم...
‫خطور نکرده بود رو ‫تو مخم فرو نکن...
‫زنیکه روانی!
‫«روانی!»
‫واسه چی باید بلایی سرت بیارم؟
‫تو تنها خصوصیت خوبشی.
‫حالت چطوره پادریک؟ ‫خوش‌تیپ شدی.
‫خیلی قشنگ بود بچه‌ها.
‫نمی‌خوام عذرخواهی کنی، خب؟
‫خیالم راحت شد.
‫پس بیا بی‌خیال بشیم...
‫و قبول کنیم این دفعه ‫واقعا بریم پی زندگی خودمون.
‫امروز الاغ کوچولوم رو ‫با انگشت‌های تپلت کشتی.
‫در نتیجه، نه‌خیر، بی‌خیال نمی‌شیم.
‫تازه اولشه.
‫- شوخیت گرفته. ‫- آره، نه.
‫شوخیم نگرفته.
‫واسه همین فردا که یکشنبه است...
‫و روز خداست، حوالی ساعت دو...
‫میام خونه‌ات و به آتش می‌کشمش...
‫ امیدوارم خودت خونه باشی.
‫ولی در هر صورت نگاه نمی‌کنم.
‫فقط حواست باشه سگت رو بیرون خونه بذاری.
‫با اون خنگول خصومتی ندارم.
‫یا می‌تونی تمام توانت رو به کار بگیری ‫که جلوم رو بگیری.
‫این جریان رو تا پای مرگ ادامه می‌دیم.
‫در واقع تا پای مرگ یکیمون ادامه می‌دیم.
‫بیا.
‫باید به خدمتت برسم بدبخت.
‫اون بچه احمق من ‫باز هم خونه توئه؟
‫ولش کن پادر. ‫الاغش تازه از دنیا رفته.
‫واقعا؟
‫همون کوچولوئه رو می‌گی؟
‫خب، ای وای، بچه‌ها...
‫ساعت دو میام.
‫یه الاغ کوچولو رو کشتم.
‫اتفاقی بود،
‫ولی احساس بدی دارم.
‫به نظرت الاغ‌های کوچولو ‫واسه کسی اهمیت دارن؟
‫می‌ترسم نداشته باشن.
‫می‌ترسم مشکل اصلی همین باشه.
‫تموم شد؟
‫چی تموم شد؟
‫یه سری مسائل رو از یاد نبردی؟
‫نه، گمون کنم همه‌چی رو گفتم.
‫به نظرت مشت زدن به پلیس گناه محسوب نمی‌شه؟
‫آها.
‫اگه مشت زدن به پلیس گناه محسوب می‌شه،
‫پس بهتره همگی وسایلمون رو جمع کنیم ‫و بریم خونه.
‫نقص عضو تعمدی هم گناه محسوب می‌شه.
‫از بدترین گناهانه.
‫واقعا؟
‫پس مچم رو بابت نقص عضو تعمدی گرفتین.
‫پنج بار مرتکب شدم.
‫دیگه احساس یأس نکردی؟
‫دوباره مقداری می‌کنم.
‫ولی نمی‌خوای کاریش بکنی؟
‫نه، نمی‌خوام کاریش بکنم.
‫سلام پادریک جان،
‫به سلامت تو بخش اصلی کشور ‫مستقر شدم و خیلی قشنگه پادریک.
‫همین الان که دارم نامه می‌نویسم، ‫رودی کنار پنجره‌ام جاریه...
‫و طبق مشاهداتم تو همین مدت کوتاه، ‫مردم کمتر ترش‌رو و روانی‌ان.
‫مطمئن نیستم دلیلش چیه،
‫ولی گمون کنم واسه این باشه ‫که خیلی‌هاشون اسپانیایی‌ان.
‫بیش از هر چیز، می‌خواستم بگم...
‫اینجا یه تخت‌خواب خالی ‫برات کنار گذاشتم پادریک.
‫الان هم که جنگ رو به اتمامه، ‫گمون کنم بتونی اینجا کار پیدا کنی.
‫آخه تو اینیشرین که هیچی نداری.
‫اونجا فقط با تیرگی، کینه،
‫احساس تنهایی، بدخواهی...
‫و گذر کند زمان تا پای مرگ طرفی.
‫آره خب، هرجایی چنین شرایطی هست.
‫پس بیا پادریک. ‫اونجا رو ول کن.
‫دامینیک می‌تونه از جنی ‫و باقی حیواناتت مراقبت کنه.
‫می‌تونن با همدیگه بیان تو خونه.
‫آها!
‫پس خواهش می‌کنم بیا دیگه پادریک.
‫تا کار از کار نگذشته بیا.
‫سلام شیوون جان،
‫مسلما نمی‌دونم «مستقر» یعنی چی،
‫ولی بابت پیشنهاد تخت‌خواب خالی ازت ممنونم.
‫اما متأسفانه پیشنهادت رو قبول نمی‌کنم.
‫همون‌طور که بهت گفتم، ‫زندگی من تو اینیشرینه.
‫دوستانم و حیواناتم اینجان.
‫[جنی]
‫حتی همین الان ‫که دارم نامه می‌نویسم،
‫جنی کوچولوی الاغ داره نگاهم می‌کنه و می‌گه:
‫«خواهش می‌کنم نرو پادریک. ‫دلمون برات تنگ می‌شه.»
‫خنگول خانم خودش رو بهم می‌چسبونه.
‫ولم کن جنی.
‫آهای!
‫خبر دیگه‌ای دارم،
‫خبر غم‌انگیزی دارم،
‫متأسفانه نمی‌تونم از دامینیک درخواستی بکنم.
‫آخه امروز صبح تو دریاچه پیداش کردن.
‫گمون کنم سر خورده و افتاده تو آب.
‫در نتیجه، کلا کسی نیست ‫که از حیوانات مراقبت کنه.
‫[جنی]
‫راستش، خبر دیگه‌ای ندارم...
‫جز این که خیلی دوستت دارم شیوون.
‫دلم هم برات تنگ شده...
‫و امیدوارم اگه روزی برگشتی خونه،
‫باز هم ببینمت.
‫برگرد خونه شیوون.
‫با کمال احترام، ‫از طرف برادر عزیزت،
‫پادریک سالیبان.
‫گمون کنم بعد از سوختن خونه‌ام بی‌خیال شدیم.
‫اگه تو خونه‌ات می‌موندی، بی‌خیال می‌شدیم.
‫ولی نموندی، مگه نه؟ ‫پس هنوز بی‌خیال نمی‌شیم.
‫بابت مرگ الاغت شرمنده‌ام پادریک.
‫واقعا خیلی شرمنده‌ام.
‫اصلا برام مهم نیست.
‫یکی دو روزه که از بخش اصلی کشور ‫صدای شلیک نشنیدم.
‫گمون کنم داره تموم می‌شه.
‫مطمئنم به زودی باز هم ‫جنگ راه می‌اندازن، قبول نداری؟
‫یه سری چیزها رو نمی‌شه فراموش کرد.
‫به نظرم خوبه که نمی‌شه.
‫مترجم: «کیارش نعمت گرگانی»
‫پادریک.
‫به هر حال، مرسی که مراقب سگم بودی.
‫خواهش می‌کنم.
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]
‫[به یاد جان گریگوری]