‫خیلی‌خب، فیلم رو پخش کنین.
« ارائه شده توسط وب سایت آوا مووی »
‫تصادف ماشین‌ها تو فیلم‌های سینمایی رو ‫عملی خشونت‌آمیز محسوب نکنین.
‫نه، این برخوردهای سهمگین ‫بخشی از سنت دیرینه...
‫مثبت‌اندیشی آمریکایی‌ان.
‫مهر تأیید مجددی ‫بر ارزش‌ها و باورهای سنتی‌ان.
‫این مسائل رو گرامی می‌دارن.
‫این تصادفات رو ‫هم عین روز شکرگزاری...
‫و روز استقلال در نظر بگیرین.
‫ما تو چنین روزهایی ‫واسه مردگان سوگواری نکرده...
‫یا با معجزات شادی نمی‌کنیم.
‫نه‌خیر، این روزها مخصوص ‫مثبت‌اندیشی سکولارن.
‫مخصوص گرامی داشتن اشخاصن.
‫می‌خوان هر تصادف رو ‫بهتر از قبلی در بیارن.
‫مدام دارن ابزار و مهارت‌هاشون رو ‫به روز می‌کنن...
‫و با چالش‌های مختلف مواجه می‌شن.
‫یکی از کارگردانان فیلم آمریکایی می‌گه: ‫«می‌خوام این کامیون...»
‫«دو بار تو هوا پشتک بزنه ‫و انفجاری نارنجی‌رنگ...»
‫«به شعاع یازده متر ایجاد کنه.»
‫فیلم از احساسات پیچیده انسانی ‫فاصله می‌گیره...
‫تا صحنه‌ای اساسی، پرسروصدا ‫و آتشین رو نشونمون بده.
‫هر تصادفی رو ‫تو فیلم‌های آمریکایی در نظر بگیرین.
‫صحنه به شدت مفرحیه،
‫عین بدل‌کاری موقع پرواز...
‫یا راه رفتن رو بال هواپیما می‌مونه.
‫افرادی که این تصادفات رو ‫رقم می‌زن،
‫می‌تونن صحنه‌ای مملو از نشاط ‫و آسایش خاطر ثبت کنن...
‫که تصادفات ماشین‌ها ‫تو فیلم‌های خارجی اصلا به پاشون نمی‌رسن.
‫شاید بگین: ‫«پس اون همه خون و شیشه چی می‌شه؟»
‫«صدای ترمز لاستیک، ‫اجساد له شده...»
‫«و نقص عضوشون چی؟ ‫این دیگه چه‌جور مثبت‌اندیشی‌ایه؟»
‫من در جوابتون می‌گم ‫پشت پرده خشونت رو در نظر بگیرین.
‫به روحیه‌ای مملو از معصومیت و فرح می‌رسین.
‫«سوت ممتد»
‫مترجمان: «نامدار، تارخ علی‌خانی و حامی مغیثی»
‫- [۱. امواج و تابش] ‫- سال اولی‌ها، خوش اومدین!
‫هر سوالی داشتین، ازم بپرسین.
‫خوش اومدین. بیاین سال اولی‌ها.
‫سلام بچه‌ها! خوش اومدین!
‫- باید حرکت کنیم. دوبل پارک کردیم. ‫- هولم نکن.
‫الان ترافیک سنگینه.
‫نمی‌خواین کمکم کنین مستقر بشم؟ ‫من که کلی وسیله دارم.
‫- سلام رفیق! ‫- ردیفش می‌کنیم.
‫باورم نمی‌شه به هم‌اتافیم ‫چنین حرفی زدی.
‫تو که اصلا نمی‌شناسیش. ‫مسائل شخصیم رو بهش نگو.
‫خودت سه بار گره زدیش.
‫- هر دفعه همین شکلی می‌شه. ‫- به نظرم خوشگل نشده بود.
‫[دانشکده نوک تپه]
‫بیاین تا دیر نشده، ‫از این روزهای بی‌هدف لذت ببریم.
‫- بهتر بود می‌اومدی. ‫- کجا می‌اومدم؟
‫امروز مخصوص استیشن واگن بود.
‫باز هم یادم رفت؟ ‫خیر سرت باید یادم بندازی.
‫مراسمش حرف نداشت.
‫تا بعد از بایگانی موسیقی چیده بودنشون...
‫و تا بزرگراه ایالتی هم رسیده بودن.
‫خودت که می‌دونی باید یادم بندازی جک.
‫- سال بعد هم میان. ‫- امیدوارم بیان.
‫متوجه شدم طرح مطالعات هیتلر رو ‫سال ۱۹۶۸ راه انداخته بودم.
‫الان شونزده ساله ‫که شاهد این مراسم بودم.
‫استیشن واگن‌ها برام مهم نیستن. ‫می‌خواستم ملت رو ببینم.
‫امسال چه شکلی بودن؟
‫خانم‌ها دامن چارخونه ‫و پلیور دست‌بافت پوشیده بودن.
‫می‌دونستم. ‫مردها هم کت سوارکاری پوشیده بودن.
‫کت سوارکاری دیگه چیه؟
‫با این همه پول احساس راحتی می‌کنن.
‫واقعا باور دارن ثروتشون حقشونه. ‫تا حدی می‌درخشن.
‫من هم با اون سطح درآمد ‫زیاد به مرگ فکر نمی‌کنم.
‫شاید مرگ طبق تعریف ما وجود نداشته باشه ‫و صرفا اسنادی رو دست به دست کنن.
‫- فضانوردان چطوری معلق می‌مونن؟ ‫- از هوا سبک‌ترن.
‫اونجا که هوا نیست. وقتی نیست، ‫نمی‌شه ازش سبک‌تر باشن.
‫- انگار خودمون استیشن واگن نداریم. ‫- کوچکه، رنگش هم عنابیه.
‫- مگه فضا سرد نیست؟ ‫- درش زنگ زده.
‫- فضا؟ ‫- استیشن واگنمون رو می‌گم.
‫اسم اصلیش کورولاست. ‫تو شبکه «ورد نتورک» دیده بودیم.
‫- مگه کورولا ماشین نیست؟ ‫- همه‌چی ماشینه دیگه.
‫وایلدر کجاست؟
‫وایلدر؟
‫- وایلدر، گرسنه‌ای؟ ‫- فضا چقدر سرده؟
‫هنوز داری با زندانیه بازی می‌کنی؟
‫- گمون کنم گیرش انداخته باشم. ‫- کی رو کشته بود؟
‫- تحت فشار بود دیگه. ‫- به چند نفر شلیک کرده بود؟
‫- پنج نفر. ‫- پنج نفر؟
‫البته پلیس ایالتیه رو حساب نکردم، ‫چون بعدش بهش شلیک کرده بود.
‫قصد نداشتم این شکلی ناهار بخورم.
‫می‌خواستم ماست و جوانه گندم بخورم.
‫- چنین حرفی آشنا نیست؟ ‫- همین‌جا شنیده بودیم دیگه.
‫مدام کلی چیز میز می‌خری ‫که اصلا نمی‌خوریشون.
‫استفی، برج جدی...
‫بابِت خیال می‌کنه اگه هی بخردشون، ‫مجبور می‌شه بخوردشون.
‫عاداتش رو خیلی دوست داریم.
‫تنها کسی که شاید لازم باشه ‫رژیم بگیره، خودم هستم.
‫... به تأسیساتی سودمند بدل گشته ‫و نفع خواهید برد.
‫- صدای چیه؟ ‫- صدای هشدار دوده.
‫- آتش‌سوزی شده؟ ‫- یا باتریش تموم شده.
‫جک، برج سنبله، ‫اخیرا خلاف جهت شنا کرده‌اید...
‫دلیل اکثر آتش‌سوزی‌های خانگی، ‫نقص سیم‌کشیه.
‫همیشه همین عبارت رو به کار می‌برن.
‫- اموالت بیشتر خواهند شد. ‫- جایگزینشون می‌کنم.
‫سعی می‌کنه گوش نکنه، ‫ولی در واقع دلش می‌خواد بشنوه.
‫عین ترکیبی از عشق و نفرت می‌مونه.
‫آشناهاش رو کشته بود ‫یا غریبه بودن؟
‫- اصلا همدیگه رو نمی‌شناختن. ‫- صدایی تو گوشش بود؟
‫- آره، صدای تلویزیون بود. ‫- چه صدایی بود؟
‫می‌گفت اسمت رو تو تاریخ ثبت کن، ‫ولی گمون نکنم ثبت بشه.
‫- آیرن سیتی رسانه‌های بزرگی نداره. ‫- خیلی‌خب!
‫می‌رم دوش بگیرم،
‫بعدش می‌ریم فروشگاه، ‫بعدش هم کلاس ژستم رو تدریس می‌کنم.
‫- نمی‌دونستم چیپس «پرینگلز» داریم. ‫- مگه امروز یه بار دوش نگرفته بود؟
‫می‌شه یکی بردارم؟ ‫نه، راستش، دوتا می‌خوام.
‫چون می‌دونم بعدا باز هم می‌خوای، ‫سه‌تا بهت می‌دم.
‫شاید نخوام.
‫صبحانه خوشمزه‌تون رو با وافل «اگو» ‫محصول «کیلوگ» شروع کنین...
‫دایلاره.
‫[دایلار] ‫[هر سه روز یک بار، یک عدد مصرف کنید]
‫- می‌خوای چیکار کنیم؟ ‫- خودت می‌خوای چیکار کنیم؟
‫من می‌خوام خودت لذت ببری.
‫من از جلب رضایت تو لذت می‌برم.
‫ولی رضایتم با جلب رضایت خودت جلب می‌شه.
‫کار اشتباهیه که مرد ‫ملاحظه یارش رو بکنه؟
‫من وقتی تنیس بازی می‌کنیم، یارت هستم،
‫راستش، بهتره باز هم تنیس بازی کنیم.
‫در غیر اون‌صورت، همسرت هستم.
‫می‌خوای برات کتاب بخونم؟
‫حرف نداره.
‫لطفا کتابی انتخاب نکن...
‫که مردی «درون» زنی باشه ‫یا مردی به زنی «دخول» کنه.
‫- چشم. ‫- ما که سرسرا یا آسانسور نیستیم.
‫«می‌خواستم درون خودم حسش کنم.»
‫انگار طرف می‌تونه کاملا وارد بشه،
‫اتاق بگیره، همون‌جا بخوابه، ‫غذا بخوره و از این حرف‌ها.
‫اگه به کسی «دخول» نکنن ‫و کسی بهشون «دخول» نکنه،
‫برام مهم نیست چیکار می‌کنن.
‫[پوست مخملی]
‫زندگی خوبه جک.
‫واسه چی چنین حرفی زدی؟
‫صرفا حس کردم باید بگم.
‫می‌خوام خودم زودتر بمیرم.
‫انگار مشتاقی که بمیری.
‫اگه تو نباشی، زندگی خیلی ‫غم‌انگیز می‌شه و احساس تنهایی می‌کنم.
‫مخصوصا اگه بچه‌هامون بزرگ شده ‫و رفته باشن خونه خودشون.
‫فعلا در امانیم.
‫تا وقتی بچه‌هامون پیشمون باشن در امانیم. ‫آخه بهمون نیاز دارن.
‫زندگی با بچه‌هامون حرف نداره، ‫ولی وقتی بزرگ و پخش و پلا شدن،
‫می‌خوام خودم زودتر بمیرم.
‫نه‌خیر جک.
‫مرگت شکاف عمیقی تو زندگیم ایجاد می‌کنه.
‫در اون صورت باید با صندلی‌ها ‫و بالش‌ها صحبت کنم.
‫مرگ خودت بدتر از شکافی عمیق ایجاد می‌کنه.
‫- فراتر از شکافی عمیق چی می‌شه؟ ‫- گردابی وسیع.
‫مرگ تو عمق زیادی ایجاد می‌کنه...
‫- همه‌چی رو پوچ می‌کنه. ‫- بی‌شعور نباش دیگه.
‫قطعا تأثیر مرگ تو رو زندگی من ‫بدتر از مرگ من رو زندگی توئه.
‫چیزیت نمی‌شه.
‫سفر می‌کنی ‫و زندگی هیجان‌انگیز نویی رقم می‌زنی.
‫من با کت‌شلوار مراسم ختمت ‫تا ابد رو همون صندلی می‌شینم.
‫اشتباه می‌کنی. ‫ضمنا، واقعا دلت نمی‌خواد زودتر بمیری.
‫نمی‌خوای تنها باشی،
‫ولی میلت به مرگ ‫بیش از ترست از تنهایی نیست.
‫امیدوارم جفتمون تا ابد زنده بمونیم.
‫پیر بشیم، بی‌دندون بشیم،
‫پوستمون خال‌خالی بشه ‫و خیالاتی بشیم.
‫این تصمیمات با کیه؟
‫کی تو آسمونه؟
‫کی هستی؟
‫وقتی ملت می‌ترسن و ناتوان می‌شن،
‫به شخصیت‌های جادویی روی میارن.
‫به شخصیت‌های افسانه‌ای روی میارن.
‫به افرادی حماسی روی میارن...
‫که عامل ارعاب بوده ‫و تصویری شوم ارائه می‌دن.
‫می‌شه از نقشه بیستم ژوئیه اشتاوفنبرگ...
‫واسه کشتن هیتلر بگین؟
‫هدف کل نقشه‌ها مرگه.
‫ذات نقشه همینه.
‫نقشه سیاسی،
‫نقشه تروریستی، ‫نقشه عاشقانه...
‫کاملا بلندش کنین...
‫و نقشه‌های روایی.
‫بگیرین بالا...
‫حتی نقشه‌هایی که تو بازی بچه‌ها دخیلن.
‫حالا دستتون رو مشت کنین...
‫هر بار که نقشه‌ای می‌ریزیم، ‫به مرگ نزدیک‌تر می‌شیم.
‫پای چپ، دست چپ، بعدش چیکار می‌کنیم؟
‫عین قراردادی می‌مونه ‫که همه‌مون باید امضاش کنیم.
‫احسنت!
‫هم نقشه‌ریزان،
‫هم اهداف نقشه‌ها امضاش می‌کنن.
‫بده ببینم.
‫پسش بده.
‫چهل و پنج ساله بود، موی قهوه‌ای ‫و چشم تیره‌رنگی داشت.
‫صد و هشتاد سانت ‫و هفتاد و پنج کیلو بود.
‫- پدیده به شدت خارق‌العاده‌ای بود. ‫- به زبونم دقت کن.
‫«فردا سه‌شنبه است.»
‫«مورگن ایست دینستاگ.»
‫«مورگن ایز دینستاگ.»
‫- «مورگن...» ‫- «مورگن...»
‫- «ایست...» ‫- «ایست...»
‫- «دینستاگ.» ‫- «دینستاگ.»
‫- «مورگن ایست دینستاگ.» ‫- «مورگن ایزت دینستاگ.»
‫«فردا سه‌شنبه است.»
‫فردا که سه‌شنبه نیست. ‫فردا چهارشنبه است.
‫ولی «فردا سه‌شنبه است».
‫«فردا سه‌شنبه اسـ...» خب...
‫«دارم سالاد سیب‌زمینی می‌خورم.»
‫«ایخ اسه کارتوفل‌سالات.»
‫- «ایح...» ‫- «ایخ...»
‫- «ایخ... هف...» ‫- «اسه... ایخ اسه...»
‫«ایخ هفه فورتو... فورتو سالاد.»
‫- «فورتوفو سالاد.» ‫- «ایخ اسه کارتوفل‌سالات.»
‫«ایخ هفه... ایخ هفه فورتوفو...»
‫«ایخ اسه کارتوفل‌سالات.»
‫- «ایحه... ایحه...» ‫- «ایخ...»
‫- «ایح.» ‫- «ایخ.»
‫اگه به کسی نگین ‫بهم تدریس می‌کنین،
‫خیلی ممنون می‌شم.
‫احتمالا خبر نداشته باشین،
‫ولی احتمالا از برجسته‌ترین پژوهشگران...
‫آمریکای شمالی در زمینه مطالعات هیتلر باشم.
‫بنده ج‌ک گلدنی هستم.
‫تو «دانشکده نوک تپه» ‫نازیسم پیشرفته تدریس می‌کنم.
‫در نتیجه، حتما درک می‌کنین...
‫که خیلی بابت آلمانی بلد نبودن ‫خجالت می‌کشم.
‫شاید واسه همین عینک آفتابی می‌زنم،
‫ولی بهتره تحلیلش نکنیم.
‫همون‌طور که احتمالا فهمیدین،
‫پشت زبونم با سقف دهنم رابطه خوبی نداره.
‫بالاخره، دانشجویانم رو مجبور می‌کنم ‫حداقل یه سال آلمانی بردارن.
‫به خاطر کنفرانس هیتلر عجله دارم.
‫قراره بهار امسال ‫تو «دانشکده نوک تپه» برگزار بشه...
‫و پزوهشگرانی از سراسر آلمان شرکت می‌کنن.
‫به نظرتون می‌تونین تا اون موقع ‫مبانی زبانشون رو بهم یاد بدین؟
‫من قایق‌رانی بادبانی هم تدریس می‌کنم.
‫[به زودی بخش قصابی افتتاح می‌شود]
‫مسئول پخش «کلینکس سافتیک»، ‫کامیونت ورودیمون رو مسدود کرده.
‫چه هیجان‌انگیز.
‫تو نیویورک هم این شکلیه.
‫ترکیب رایحه نون تازه...
‫با منظره مردی با لباس خونین...
‫که گوشت گوساله رو قطعه قطعه می‌کنه ‫خیلی هیجان‌انگیزه.
‫سلام موری ساس‌کایند، ایشون همسرم، بابِته.
‫موری امسال از نیویورک به دانشکده‌مون اومده.
‫- عجب. ‫- متخصص اساطیر در قید حیاته.
‫شوهرتون خیلی خارق‌العاده است خانم گلدنی.
‫هر کسی بخواد تو هر دانشگاه کشورمون ‫یه کلمه از هیتلر بگه،
‫حتما باید اشاره‌ای مستقیم ‫یا استعاری به ج‌ک هم داشته باشه.
‫- تو زندگی واقعی جک صداش می‌کنیم. ‫- هیتلر الان دیگه مال گلدنی شده.
‫کاری که باهاش کردی مایه شگفتیمه. ‫می‌خوام خودم همین کار رو با الویس بکنم.
‫- خاک خودمه. ‫- خاک که با خاک فرقی نداره.
‫این بچه‌ها کی هستن؟ ‫بچه‌های خودتونن؟
‫خب، اون دنیزه...
‫«سرد» و «داغ» کلمه‌ان. ‫باید کلمات رو بیان کنیم...
‫- شیشه‌شور «گلس‌پلاس» کم داریم. ‫- نباید همین‌جوری بنالیم.
‫اون هاینریکه...
‫... تعداد مردگان امروز ‫بیش از هر روزی تو کل تاریخه.
‫- اون استفیه. ‫- باید آبمون رو بجوشونیم.
‫بچه‌های خودم و همسر اول و سومم هستن.
‫- اون هم دنیزه... ‫- بارون نپتون از جنس الماسه.
‫بابِت بچه شوهر دومشه.
‫وایلدر بچه خودمونه. ‫همسر چهارم همدیگه‌ایم.
‫فرانسوی‌ها غدد رو هم می‌خورن.
‫خانواده منشأ اطلاعات نادرست کل دنیاست.
‫حتما زندگی خانوادگی خصوصیتی داره ‫که به تولید اطلاعات ناصحیح ختم می‌شه.
‫آخه حقیقت خوشحالی و امنیتمون رو ‫تهدید می‌کنه.
‫به خاطر صمیمیت بیش از حد، سروصدا ‫و گرمای وجود داشتنه.
‫«تگرین»، «دنوراکس» ‫و «سلسان بلو» کم داریم.
‫موی همسرت واقعا شگفت‌انگیزه.
‫آره، همین‌طوره.
‫- موش خیلی مهمه. ‫- گمون کنم متوجه منظورت شده باشم.
‫- امیدوارم قدر این خانم رو بدونی. ‫- معلومه که می‌دونم.
‫- چنین خانمی به راحتی به دست نمیاد. ‫- خودم می‌دونم.
‫«دریستان اولترا» کم داریم. ‫«دریستان اولترا» کم داریم.
‫[آدامس «کرفری»]
‫اگه نمی‌دونستی، باید بگم موقع تولیدش ‫کلی حیوانات آزمایشگاهی سرطان می‌گیرن.
‫خودت می‌خواستی آدامس بدون قند بخورم. ‫پیشنهاد خودت بود.
‫اون موقع رو بسته‌اش هشدار ننوشته بودن.
‫بعدش هشدار نوشتن، ‫ولی گمون نکنم دیده باشیش.
‫یا باید آدامس قنددار با رنگ مصنوعی بخورم،
‫یا آدامس بدون قندی بخورم که موش‌ها ‫به خاطرش اذیت می‌شن. تصمیمش با خودته.
‫اصلا آدامس نخور. ‫تا حالا به ذهنت خطور نکرده؟
‫دنیز.
‫استفی.
‫- یا باید آدامس بخورم، یا سیگار بکشم. ‫- نظرت چیه جفتش رو انجام بدی؟
‫خودت همین رو می‌خوای، مگه نه؟
‫همه‌مون می‌تونیم طبق خواسته‌مون عمل کنیم.
‫البته ممکنه به خاطر سن ‫و قدمون اجازه نداشته باشیم.
‫داری بی‌جهت شلوغش می‌کنی.
‫باید درست می‌گی. ولش کن. ‫یه هشدار رو بسته است دیگه.
‫- یه مشت موشن دیگه. ‫- سه مشت جونده به‌دردنخورن.
‫تازه، ترجیح می‌دم گمون کنم ‫از بس فراموشی داره،
‫روزی دو آدامس بیشتر نخوره.
‫چی رو فراموش می‌کنم؟
‫اشکالی نداره. ولش کن.
‫چی رو فراموش می‌کنم؟
‫«سانی دیلایت» کم داریم. ‫«سانی دیلایت» کم داریم.
‫- لئون! پارسلی! ‫- هفتاد و نه!
‫بذار کمکت کنم بلند شی.
‫اِم، تو راهروی شش ‫«چیریو» ریخته.
‫شرمنده، تو راهروی چهار ریخته.
‫آفتابگیرم رو دزدیدی.
‫عه، پسش بـ...
‫شرمنده. «لاکی چارمز» ریخته.
‫از دنیز عذرخواهی کن.
‫شاید بعدا کردم. ‫یادم بنداز.
‫دختر خیلی خوبیه...
‫و می‌خواد خواهر بزرگ‌ترت باشه. ‫اگه بذاری، دوستت هم می‌شه.
‫گمون نکنم «دوستم» بشه. ‫یه مقدار رئیس‌بازی درمیاره.
‫حواست باشه علاوه بر عذرخواهی، ‫کتابش رو هم بهش پس بدی.
‫مجله طبیه. همیشه می‌خوندش. ‫اصلا عادی نیست.
‫- حداقل یه چیزی می‌خونه. ‫- فهرست یه مشت دوا و داروئه.
‫- می‌خوای بدونی واسه چی می‌خونه؟ ‫- واسه چی؟
‫آخه می‌خواد از عوارض جانبی...
‫دارویی که بابِت مصرف می‌کنه، ‫خبردار بشه.
‫مگه بابِت چی مصرف می‌کنه؟
‫از من نپرس، از دنیز بپرس.
‫- از کجا می‌دونی چیزی مصرف می‌کنه؟ ‫- از دنیز بپرس.
‫- چرا از بابا نپرسم؟ ‫- از بابا بپرس.
‫[زمین بازی «راک‌اسمیت»] ‫[قهرمانان ایالاتی]
‫خودم می‌دونم یه سری چیزها رو فراموش می‌کنم، ‫ولی نمی‌دونستم این‌قدر تابلوئه.
‫تابلو نیست.
‫شماره تلفن طرف رو می‌گیرم، ‫ولی یادم می‌ره دارم به کی زنگ می‌زنم.
‫می‌رم مغازه، ولی یادم می‌ره چی بخرم.
‫همه‌مون فراموش می‌کنیم دیگه.
‫گاهی اوقات استفی رو «دنیز» صدا می‌کنم.
‫یادم می‌ره ماشین رو کجا پارک کردم.
‫حرف دخترها برام مهم نیست. ‫امکان نداره تأثیر آدامسم باشه.
‫- باورش خیلی دشواره. ‫- شاید دلیل دیگه‌ای داره.
‫منظورت چیه؟
‫شاید چیزی به جز آدامس هم می‌خوری.
‫- کی چنین حرفی بهت زده؟ ‫- استفی بهم گفت.
‫- کی به استفی گفت؟ ‫- دنیز گفت.
‫استفی به دنیز گفته ‫چی می‌خورم؟
‫می‌خواستم اول از خودت بپرسم، ‫بعد از خودش.
‫ما که همیشه همه‌چی رو ‫به هم می‌گیم.
‫چیزی نمی‌خورم که رو حافظه‌ام ‫تأثیر بذاره جک.
‫خودم می‌خوام این روزها رو ‫به خاطر داشته باشم.
‫همه مسائلی رو فراموش می‌کنن. ‫اتفاقات زیادی رخ می‌ده دیگه.
‫زندگیم مجموعه‌ای از «یا»هاست.
‫یا باید آدامس عادی بخورم، ‫یا آدامس بدون قند.
‫یا باید آدامس بخورم، یا سیگار بکشم. ‫یا باید سیگار بکشم، یا وزن اضافه کنم.
‫یا باید وزن اضافه کنم، ‫یا رو پله‌های استادیوم بدوم.
‫ظاهرا زندگی حوصله‌سربریه.
‫امیدوارم تا ابد ادامه پیدا کنه.
‫- هنوز قهوه نمی‌خوری؟ ‫- نه.
‫بابا وقتی از کلاسش برمی‌گرده، ‫یه فنجون می‌خوره.
‫خیلی سر کلاسش زحمت می‌کشه.
‫با قهوه خوردن آروم می‌شه.
‫واسه همین خطرناکه.
‫- واسه چی خطرناکه؟ ‫- هرچی آدم رو آروم کنه، خطرناکه.
‫می‌خوایم بابا رو چیکار کنیم؟
‫با اون قرصی که می‌خوره، ‫هیچی یادش نمی‌مونه.
‫ما که مطمئن نیستیم ‫قرصی مصرف می‌کنه یا نه.
‫خودم بسته خالیش رو ‫ته سطل آشغال زیر روشویی آشپزخونه دیدم.
‫- از کجا می‌دونی مال خودشه؟ ‫- خودم دیدم انداختش دور.
‫اسم دارو روش نوشته بود.
‫- اسمش دایلاره. ‫- دایلار؟
‫«هر سه روز یک‌بار ‫یک عدد بخورید»،
‫انگار خطرناک یا اعتیادآوره.
‫- تو کتابت راجع به دایلار چی نوشته؟ ‫- همین دیگه.
‫تو کتابم نیست. ‫چندین ساعت گشتمش.
‫چهار صفحه نمایه داره.
‫حتما اخیرا عرضه شده ‫یا اسمش رو عوض کردن.
‫- می‌خوای خودم دوباره بگردم؟ ‫- نه، خودم گشتم.
‫شاید اگه بتونیم قرصش رو گیر بیاریم، ‫بتونی بدی بررسیش کنن؟
‫نمی‌خوام بیش از حد بزرگش کنم.
‫- می‌تونیم با دکترش تماس بگیریم؟ ‫- هر کسی دارویی مصرف می‌کنه.
‫هر کسی هر از گاهی ‫مسئله‌ای رو فراموش می‌کنه.
‫ولی عین مادرم نمی‌کنه.
‫- خودم همیشه کلی چیز رو فراموش می‌کنم. ‫- خودت چی مصرف می‌کنی؟
‫اِم، قرص فشار خون، قرص استرس، ‫قرص حساسیت،
‫قطره چشم و آسپرین.
‫کابینت داروهاتون رو گشتم. ‫خیال کردم بسته جدیدی پیدا می‌کنم.
‫- لوی دایلار پیدا نکردی؟ ‫- نه.
‫خب، شاید دیگه مصرف نمی‌کنه.
‫واسه چی نمی‌خوای باور کنی ‫که ممکنه یه جای کار بلنگه؟
‫باید به همدیگه اجازه بدیم ‫اسرارمون رو حفظ کنیم، موافق نیستی؟
‫تو اتاق زیرشیروانی کتاب‌های ‫علوم خفیه قایم کرده.
‫خودم پیداشون کردم.
‫ضمنا، گمون نکنم امشب ‫به کلاس ژستش رفته باشه.
‫چرا چنین حرفی می‌زنی؟
‫دم تابلوی ایست، سمت راست پیچید ‫و سمت چپ نرفت.
‫- شاید خواسته از مسیر سرسبزتری بره. ‫- اون هم سمت چپ می‌شه.
‫بجنبین، بیاین. دارن فیلم ‫سقوط هواپیما پخش می‌کنن.
‫... مانوری به نام «هشت کوبایی وارونه»...
‫جتی آزمایشی تو نمایشی هوایی ‫تو نیوزیلند بود.
‫باز هم پخشش می‌کنن.
‫... واسه اجرای کاملش، ‫جای کافی نداشت.
‫هواپیما تو مزرعه‌ای کنار شرکت ‫«بال کورپوریشن» سقوط کرد...
‫به هیچ‌کدوم از هزاران شاهد ماجرا ‫اجازه ندادن وارد اون ناحیه بشن...
‫- بیاین یه سریال کمدی موقعیت تماشا کنیم. ‫- نه‌خیر!
‫... ظاهرا این اف۸۶ داشت موفق می‌شد،
‫اما فاصله و سرعتش کافی نبود.
‫بابا؟
‫حس کردم دارم درون خودم سقوط می‌کنم.
‫انگار شیرجه زده بودم ‫و قلبم داشت می‌ایستاد.
‫یکی اینجا پیشمون بود. ‫موجودی پیشمون بود.
‫طبیعیه.
‫عادیه که افراد خوب و خوش‌نیت، ‫با دیدن فاجعه‌ای...
‫تو تلویزیون، هیجان‌زده بشن.
‫از حواس‌پرتی رنج می‌بریم.
‫نیاز داریم هر از گاهی فاجعه‌ای رخ بده...
‫که بمباران اطلاعات پیوسته رو قطع کنه.
‫مدام اطلاعات دریافت می‌کنیم. ‫با کلمات، تصاویر، اعداد...
‫فقط فجایع توجهمون رو جلب می‌کنن. ‫خودمون خواهانشونیم.
‫حالا پای کالیفرنیا وسط میاد.
‫گل‌شار رخ می‌ده، ‫جنگل آتش می‌گیره...
‫اگه قرصی برات بیارم...
‫قرص؟ قرص واقعی؟
‫آره، قرص.
‫- می‌تونی بررسیش کنی؟ ‫- جک.
‫- چرا از من می‌پرسی؟ ‫- چون نابغه‌ای.
‫همه‌مون نابغه‌ایم. ‫مگه جریان از همین قرار نیست؟
‫تو من رو نابغه خطاب می‌کنی. ‫من تو رو نابغه خطاب می‌کنم.
‫- آلفونسه رو نابغه خطاب می‌کنیم. ‫- هر بلایی سر کالیفرنیا بیاد، حقشه.
‫این مفهوم سبک زندگی رو ‫کالیفرنیا ابداع کرده بود.
‫همین تضمینی بر ‫به فنا رفتنشونه.
‫- جک... ‫- کسی من رو نابغه خطاب نمی‌کنه.
‫زیرک خطابم می‌کنن. ‫می‌گن به موضوع مهمی چسبیدم...
‫منظورت اینه که شیفتگی ‫فجایع تلویزیونی امری نسبتا جهانیه.
‫- قرصه کجاست؟ ‫- باید پیداش کنم.
‫... نمی‌دونم خوشحال باشم یا ناراحت ‫که تجربیاتم رو به همه نسبت می‌دین.
‫جک، باید کمکم کنی...
‫تو گروه خودم مرکز الویس پرسلی راه بندازم.
‫نظر آلفونسه چیه؟
‫ظاهرا به نظرش کوتساکیس بیشتر حق داره.
‫کوتساکیس موقع درگذشت سلطان ‫تو ممفیس بوده.
‫با چند تن از همراهانش مصاحبه کرده بود...
‫تو مستراحی بدون نشیمنگاه ریدی؟
‫مستراح مردونه بی‌نظیر و باحالی بود...
‫الویس از نظر کوتساکیس همون الویسه. ‫ولی الویس در حکم هیتلر منه.
‫چه کمکی از دستم ساخته است؟
‫اگه بتونیم امروز بعدازظهر ‫یه سر بیای کلاسم...
‫و نظری در این رابطه بدی، ممنون می‌شم.
‫اعتبار و حضورت خیلی برام ارزشمنده.
‫شاشیدن تو برف فتیش من هم هست.
‫این مسائل رو تدریس نمی‌کنیم. ‫مستراح بدون نشیمنگاه، شاشیدن تو روشویی...
‫و فرهنگ مستراح عمومی رو می‌گم.
‫من تو کل روشویی‌های ‫غرب آمریکا شاشیدم.
‫من یواشکی از مرز رد شدم ‫که تو روشویی‌های منیتوبا و آلبرتا بشاشم.
‫تا حالا زنی پوسته پوسته کمرتون رو ‫بعد از چند روز تو ساحل موندن کنده؟
‫تو فلوریدا، کوکو بیچ پیش اومده بود. ‫حرف نداشت.
‫دومین یا سومین تجربه برتر عمرم بود.
‫- برهنه بود؟ ‫- تا کمرش برهنه بود.
‫کدوم طرفی وایستاده بود؟
‫[مواد شیمیایی سمی]
‫♪ وایستا، ببین و نگاهم کن عزیز دلم. ♪
‫♪ فلسفه زندگی من از همین قراره. ♪
‫[اشتعال‌پذیر] ‫[سیگار کشیدن تا پانزده متری ممنوع]
‫آیا مادر الویس خبر داشت...
‫الویس جوان‌مرگ می‌شه؟
‫از آدمکش‌ها می‌گفت.
‫از «زندگی به خصوصش» می‌گفت.
‫از زندگی فردی به این مشهوری می‌گفت.
‫مگه ساختار زندگی به شکلی نیست ‫که آدم رو زود از پا دربیاره؟
‫هدف زندگی همینه، مگه نه؟
‫قوانین و دستور‌العمل‌هایی وجود داره.
‫من نسبت به مادرها حس خاصی دارم.
‫مادرها واقعا خبر دارن.
‫روایاتمون حقیقت دارن.
‫هیتلر مادرش رو خیلی دوست داشت.
‫اولین بچه کلارا بود ‫که در نوزادی نمرد.
‫الویس و گلادیس دوست داشتن ‫همدیگه رو ناز کنن.
‫تا به بلوغ جسمانی نرسیده بود، ‫تو یه تخت‌خواب می‌خوابیدن.
‫با همدیگه کودکانه صحبت می‌کردن.
‫هیتلر بچه تنبلی بود.
‫کارنامه‌اش مملو از نمرات نامطلوب بود.
‫گلادیس نگران تو خواب راه رفتنش بود.
‫هر بچه‌ای رو که اذیتش می‌کرد، ‫دعوا می‌کرد.
‫گلادیس هر روز الویس رو می‌رسوند مدرسه ‫و می‌رفت دنبالش.
‫- تو دعواهای خیابونی ازش دفاع می‌کرد. ‫- ولی کلارا خیلی دوستش داشت.
‫لوسش می‌کرد.
‫جای پدرش که بی‌توجهی می‌کرد، ‫بهش توجه می‌کرد.
‫گلادیس معتمدِ الویس بود. ‫دوست‌دخترهاش رو باهاش آشنا می‌کرد.
‫هیتلر واسه مادرش شعری نوشته بود.
‫کلاس پیانو می‌رفت ‫و موزه و ویلا طراحی می‌کرد.
‫وقتی الویس به ارتش ملحق شد، ‫گلادیس مریض و افسرده شد.
‫هیتلر به قول خودمون «پسر مامانی» بود.
‫الویس طاقت ندیدن گلادیس رو نداشت.
‫حالش که بدتر شد، ‫تو بیمارستان شب‌زنده‌داری می‌کرد.
‫وقتی مادر هیتلر به شدت مریض شد،
‫تو آشپزخونه تختی گذاشت ‫که بهش نزدیک‌تر باشه.
‫الویس موقع درگذشت گلادیس فروپاشید.
‫آشپزی و نظافت می‌کرد، ‫کنار قبرش کلی اشک ریخت.
‫- تو تابوتش نازش می‌کرد. ‫- غرق افسردگی و تأسف به حال خودش شد.
‫کودکانه باهاش صحبت کرد.
‫هیتلر تا آخر عمرش طاقت نداشت که...
‫... مرگ گلادیس تغییر بزرگی تو دیدگاه...
‫... کنار درخت کریسمس از دنیا رفت.
‫- ... سلطان ایجاد کرد. ‫- چندین سال بعد...
‫الویس کم‌کم خودش رو دور کرد...
‫... به شدت از همه دوری می‌کرد...
‫... و به حالت مرگ خودش نزدیک می‌شد.
‫هیتلر پرتره مادرش رو تو اتاقش ‫تو اوبرسالزبرگ به دیوار زده بود.
‫کم‌کم با گوش چپش سوتی می‌شنید.
‫الویس به شرایط قراردادش عمل کرد.
‫افراط می‌کرد،
‫رو به زوال می‌رفت، خودش رو نابود می‌کرد، ‫عجیب و غریب رفتار می‌کرد،
‫چاق شد و مغزش مملو از توهین بود، ‫خودش این بلاها رو سر خودش آورد.
‫دیگه جایگاه افسانه‌ایش تضمین شده بود.
‫افرادی که بهش شک داشتن با مرگی زودهنگام، ‫وحشتناک و غیرضروری کنار زد.
‫دیگه کسی نمی‌تونست انکارش کنه.
‫احتمالا مادرش کل این وقایع رو ‫تو تلویزیونی نوزده اینچی...
‫و چندین سال پیش از مرگ خودش دیده بود.
‫هیتلر رو تصور کنین...
‫که اواخر عمرشه...
‫و تو فورربونکر، ‫زیر شهر آتشین گیر افتاده.
‫به یاد اوایل دوران قدرتش می‌افته...
‫که ملت می‌اومدن.
‫افراد زیادی حیاط رو می‌پوشوندن،
‫ترانه‌های میهن‌دوستانه می‌خوندن...
‫و رو دیوارها و بدن حیوانات اهلی ‫سواستیکا می‌کشیدن.
‫کلی آدم به ویلای کوهستانیش می‌اومدن.
‫کلی آدم می‌اومدن ‫که حرف‌هاش رو بشنون.
‫کلی آدم می‌اومدن ‫که با دیدنش تحریک می‌شدن،
‫کلی آدم که قبلا گفته بود ‫تنها عروسش هستن.
‫کلی آدم می‌اومدن که با صداش، ‫ترانه‌های شادی‌آور...
‫و رژه‌های مشعل‌دار هیپنوتیزم بشن. ‫ولی وایستین ببینم!
‫این توصیفات واسه همه‌مون خیلی آشناست.
‫تقریبا برامون عادیه.
‫کلی آدم میان، هیجان‌زده می‌شن،
‫همدیگه رو هل می‌دن...
‫و مشتاقن اعزامشون کنن. ‫اتفاقی عادی نیست؟
‫همه‌مون با چنین حسی آشناییم.
‫خودمون تو این جمعیت‌ها حضور داشتیم.
‫ولی حتما این جمعیت‌ها خصوصیت متفاوتی داشتن. ‫چه خصوصیتی داشتن؟
‫بذارین واژه وحشتناکی رو...
‫از انگلیسی باستان،
‫آلمانی باستان...
‫و نورس باستان زمزمه کنم.
‫مرگ.
‫این جمعیت‌ها به نام مرگ جمع شده بودن.
‫واسه گرامی داشتن مردگان جمع شده بودن.
‫ولی مردگان همون زمان رو ‫گرامی نمی‌داشتن.
‫مردگان آینده رو گرامی می‌داشتن.
‫مردگانی رو که الان ‫کنارمون زنده‌ان گرامی می‌داشتن.
‫دسته‌روی می‌کردن، آهنگ می‌خوندن، ‫سخنرانی می‌کردن، با مردگان حرف می‌زدن...
‫و یه یاد مردگان متونی می‌خوندن.
‫می‌رفتن شاهد هیزم‌ها و چرخ‌های سوزان باشن،
‫چند هزار پرچم رو ‫به نشانه احترام بلند می‌کردن،
‫چند هزار سوگوار با لباس فرم جمع می‌شدن!
‫کلی درجه نظامی و اسکادران داشتن، ‫مناظر مناسبی رو برمی‌گزیدن،
‫پرچم‌های خونین داشتن ‫و لباس‌های فرم مشکی می‌پوشیدن.
‫کلی آدم می‌اومدن که سپری ‫مقابل مرگ خودشون ایجاد کنن.
‫می‌اومدن تا با همدیگه ‫جلوی مرگ رو بگیرن.
‫اگه از جمعیت جدا می‌شدن، ‫ریسک مرگشون رو به جون می‌خریدن...
‫و ممکن بود تک و تنها بمیرن!
‫مهم‌ترین دلیل جمع شدن مردم همین بود.
‫می‌رفتن که کنار هم تجمع کنن.
آوا‌-مـووی
‫[۲. عارضه مسمومیت هوایی]
‫امیدوارم روزها بی‌هدف باشن.
‫فصول به آرامی عوض بشن.
‫طبق نقشه‌مون عمل نکنیم.
‫ضد احتقان، آنتی‌هیستامین، ‫داروی سرماخوردگی، ضد درد.
‫سلام. چی می‌بینی؟
‫رادیو گفت تانکری از خط‌آهن خارج شده، ‫ولی گمون نکنم خارج شده باشه.
‫تصادف کرده و یه چیزی سوراخش کرده.
‫کلی دود بلند شده. ‫ظاهرش خوش‌آیند نیست.
‫چه شکلیه؟
‫- ماشین آتش‌نشانی هم دیدی یا... ‫- خیلی زیادن.
‫ظاهرا زیاد نزدیک نمی‌شن.
‫حتما مواد به شدت سمی ‫یا منفجره‌ایه.
‫- این طرفی نمیاد. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫نمیاد دیگه.
‫خواستم بگم نباید لبه پنجره وایستی. ‫بابا نگران می‌شه.
‫خیال می‌کنی اگه بهم بگی نگران می‌شه، ‫عذاب وجدان می‌گیرم و چنین کاری نمی‌کنم.
‫ولی اگه بگی خودت نگران می‌شی، ‫همیشه تکرارش می‌کنم.
‫پنجره رو ببند.
‫تکالیفت رو انجام دادی؟
‫اون دوده گنده رو از اتاق زیرشیروانی دیدی؟
‫- دوده نیست. ‫- مجبور می‌شیم از اینجا بریم؟
‫- معلومه که نه. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫می‌دونم دیگه.
‫پس اون دفعه که تو مدرسه‌مون ‫نشتی رخ داده بود...
‫و مجبور شدیم تخلیه‌اش کنیم چی؟
‫اون نشتی داخلی بود. ‫این یکی خارجیه.
‫دارن با برگ‌روب روی نشتی رو می‌پوشونن.
‫با چی می‌پوشونن؟
‫چه بدونم، ولی می‌خوان ‫از خطر نشتی بکاهن.
‫- معلوم نمی‌شه دارن چیکار می‌کنن. ‫- نمی‌خوان گسترش پیدا کنه.
‫- چی بخوریم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫اگه گسترش پیدا کنه، ‫چه باد بیاد، چه نیاد، به اینجا می‌رسه.
‫- نمی‌رسه. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫نمی‌رسه دیگه!
‫رادیو دوده گنده‌ای خطابش می‌کنه، ‫ولی این‌طور نیست.
‫- بابا هم همین رو می‌گه. ‫- پس چیه؟
‫شکل خاصی نداره و رو به گسترشه. ‫دودی تیره و مشکیه.
‫- چرا می‌گن دوده است؟ ‫- نمی‌خوان وقت برنامه رو بگیرن.
‫نگفتن چه ماده شیمیایی‌ایه؟
‫اسمش مشتق نایودین یا نایودین دیه.
‫تو مدرسه فیلمی راجع به زباله‌های سمی ‫گذاشته بودن و توضیح داده بودن.
‫- چه عوارضی داره؟ ‫- فیلم همون موش‌ها رو می‌گی؟
‫از عوارضش رو انسان مطمئن نبودن. ‫ولی موش‌ها کلی ورم می‌کردن.
‫تو فیلمه این‌جوری می‌گفت. ‫رادیو چی گفت؟
‫گفت پوست آدم می‌سوزه ‫و کف دستش عرق می‌کنه.
‫- کف دست موش‌ها عرق می‌کرد؟ ‫- رادیو رو می‌گه، فیلمه رو نمی‌گه.
‫بعدش گفتن تهوع، استفراغ ‫و تنگی نفس رو هم شامل می‌شه.
‫- رادیو گفته یا فیلمه؟ ‫- جفتشون.
‫- این طرفی نمیاد. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫نمیاد دیگه. ‫امروز هوا آرومه.
‫اگه این وقت سال باد بیاد، ‫اون طرفی میاد، این طرفی نمیاد.
‫- اگه این طرفی بیاد چی؟ ‫- نمیاد.
‫- اگه همین یه بار بیاد چی؟ ‫- واسه چی باید بیاد؟
‫بخشی از بزرگراه ‫میان‌ایالتی رو مسدود کردن.
‫بهتره مسدود کنن.
‫- واسه چی؟ ‫- واسه چی بهتره بکنن؟
‫بهتره دیگه. ‫احتیاط شرط عقله.
‫- این‌جوری حمل و نقل تسهیل می‌شه... ‫- گوشی دستت باشه هلن. جک همین‌جاست.
‫خانواده استور می‌گن تانکره ‫صد و سی هزار لیتر نشتی داشته.
‫دخترهاش می‌گفتن ‫کف دستشون عرق کرده.
‫عوارضش رو اصلاح کردن. ‫باید بالا بیارن.
‫کسی حالت تهوع نداره؟
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب. ‫مرسی هلن.
‫خبر بده. خانواده استور با مرکز هواشناسی ‫کنار گلسبورو صحبت کردن.
‫دیگه دوده بزرگ خطابش نمی‌کنن.
‫چی خطابش می‌کنن.
‫ابر سیاه بزرگی خطابش می‌کنن.
‫این‌جوری مناسب‌تره. ‫یعنی دارن حلش می‌کنن. خوبه.
‫می‌گن ممکنه توده هوایی ‫از کانادا به سمت جنوب بیاد.
‫همیشه توده هوایی ‫از کانادا به سمت جنوب میاد.
‫درسته. ‫همیشه همین‌طور بوده.
‫از اون‌جایی که کانادا شماله، ‫اگه این ابر بزرگ سمت جنوبمون باشه،
‫اصلا سمت خودمون نمیاد. ‫کی غذا می‌خوریم؟
‫شاید بهتر باشه بیشتر نگران ابره باشیم.
‫خودم می‌دونم نمی‌خوایم ‫بچه‌ها رو بترسونیم...
‫هیچی نمی‌شه.
‫خودم می‌دونم هیچی نمی‌شه، ‫تو هم می‌دونی هیچی نمی‌شه،
‫ولی باید جوانب احتیاط رو رعایت کنیم.
‫کی می‌فهمیم واقعا خطرناکه یا نه؟
‫این بلایا سر ساکنین ‫مناطق آلوده میاد.
‫متأسفانه جامعه به شکلی بنا شده...
‫که فقرا و بی‌سوادان آسیب اصلی...
‫فجایع طبیعی و مصنوعی رو ‫متحمل می‌شن.
‫واقعا غم‌انگیزه.
‫تا حالا دیدی تلویزیون سیلی رو نشون بده ‫که استاد دانشگاهی...
‫قایق تو خیابونشون رفت و آمد کنه؟
‫- چرا می‌خوای این‌قدر زود شام بخوری؟ ‫- ناهار نخوردم.
‫- مرغ سرخ‌شده تند درست کنم؟ ‫- حرف نداره!
‫- وایلدر کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- لباست رو اتو کردم. ‫- ممنون.
‫- قبض تلفن رو پرداخت کردی؟ ‫- پیداش نمی‌کنم.
‫قبض گاز و برق رو پرداخت کردم.
‫بیا کمی به فکر ابره باشیم، خب؟
‫اگه خطرناک باشه چی؟
‫محتوای کل تانکرهای قطارها خطرناکن.
‫ولی عوارضش درازمدته.
‫- یعنی بعدا می‌میریم؟ ‫- نمی‌میریم. دلیل مرگمون این نیست.
‫کافیه در معرضش قرار نگیریم.
‫بیا حواسمون باشه که ازش غافل نشیم.
‫ وایلدر اینجاست. ‫بابا داره مرغ سرخ‌کرده فلفلی درست می‌کنه.
‫اسمش رو گذاشتن ابر مواج سیاه.
‫- خانواده استور هم همین رو گفتن. خوبه. ‫- چرا خوبه؟
‫به خواهرت گفتم که قراره با ‫ دقت بیشتری بررسیش کنن.
‫نگهم دار نیافتم.
‫خیلی‌خب.
‫خب هنوز که اونجاست.
‫به نظر به همون مکان مربوطه.
‫حواست باشه وایلدر به عایق‌ها دست نزنه.
‫یعنی میگی ممکن نیست بیاد این طرفی؟
‫از صدات مشخصه یه چیزی ‫ می‌دونی که من نمی‌دونم.
‫به نظرت میاد یا نه؟
‫می‌خوای که من بگم نمیاد، ‫ تا بعدش حقایقت رو بکوبی توی صورتم.
‫- بیا اینجا رفیق. ‫- چی می‌گن؟
‫درواقع باعث حالت تهوع، استفراغ...
‫یا تنگی نفس نمی‌شه.
‫پس چیکار می‌کنه؟
‫باعث پش قلب و آشناپنداری می‌شه.
‫آشناپنداری؟ بی‌خیال بابا.
‫روی بخش حافظه کاذب مغز تاثیر می‌ذاره.
‫- باور نمی‌کنم. ‫- فقط این نیست.
‫دیگه ابر مواج سیاه صداش نمی‌کنن.
‫چی صداش می‌کنن؟
‫عارضۀ مسمومیت هوایی.
‫اسمش مهم نیست. جاش مهمه.
‫اون اونجاست و ما اینجاییم. وایلدر!
‫یه جریان‌هوایی بزرگ داره از کانادا ‫ به سمت پایین حرکت می‌کنه.
‫- خودمون می‌دونستیم. ‫- دلیل نمی‌شه مهم نباشه.
‫شاید باشه، شاید هم نباشه. بستگی داره.
‫شرایط آب‌وهوایی داره عوض می‌شه.
‫امشب زود شام نمی‌خوریم؟
‫- چرا زود باشه؟ ‫- چون می‌خوایم سرمون شلوغ نباشه.
‫چرا نباید سرمون شلوغ باشه؟
‫- محض اینکه اتفاقی رخ بده. ‫- مثلا چی؟
‫واقعا خوشمزست بابا. ‫چرا نمی‌خوری عزیزم؟
‫- دنیز؟ خوبی عزیزم؟ ‫- علائمش منسوخ شدن.
‫استفی، می‌شه...
‫- بابا، می‌شه یکم دیگه بهم ذرت بدی؟ ‫- حتما.
‫خیلی ممنونم.
‫- حالت بهتر شد؟ ‫- این فلفل خیلی...
‫- فکر کنم از آتش‌نشانی میاد. ‫- حالا دسر چی داریم؟
‫ابر شیمیایی کشنده.
‫تمامی مکان‌های مسکونی را تخلیه کنید.
‫ابر شیمیایی کشنده. ‫ابر شیمیایی کشنده.
‫تخلیه کنید...
‫می‌گن خونه رو تخلیه کنیم.
‫داشتن پیشنهاد می‌دادن یا ‫ با اجبار حرف می‌زدن؟
‫ماشین مامور آتش‌نشانی بود...
‫که یعنی می‌شه گفت فرصت نکردی...
‫متوجه حالت لحن صحبتش بشی.
‫بخاطر آژیر بوده.
‫صداش داشت می‌گفت:
‫"تمامی مکان‌های مسکونی را تخلیه کنید. ‫ابر شیمیایی کشنده."
‫"ابر شیمیایی کشنده."
‫چیزی نیست.
‫جک! ولش کن!
‫کسی ماسک اسکی من رو ندیده؟
‫- ماسک اسکی من کجاست؟ ‫- ماسک اسکی می‌خوای چیکار؟
‫حین چنین اتفاقاتی لازم می‌شه دیگه.
‫مردم حین مسافرت خیلی وسایل الکی میارن.
‫حالا فکر نکنم گیاه لازم باشه ولی...
‫- مطمئنید همه اومدن؟ ‫- اینطور به نظر میاد.
‫همه رفتن.
‫ما دیر کردیم.
‫ساکنین بلک‌اسمیت باید ‫ از مسیر باغ‌راه بروند.
‫تا به محل خدمت‌رسانی چهارم رسیده... ‫و مسیرشان را تا...
‫رستورانی به نام کاخ کونگ‌فو ادامه دهند.
‫همون‌جاییه که نیلوفر آبی و گوزن زنده داشت؟
‫درسته.
‫- ما باید کجا بریم؟ ‫- می‌گن بهمون.
‫- می‌شه آهنگ‌های من رو پخش کنیم؟ ‫- بعدا عزیزم.
‫امسال زمستون سرده یا معمولیه؟
‫- در مقایسه با کی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- اگه ساکن سمت غربی هستید... ‫- ما رو میگه.
‫به سمت اردوگاه پیشاهنگی گل نرگس بروید.
‫و در آنجا داوطلبان صلیب‌سرخ...
‫- بهشون آب‌میوه و قهوه می‌دن. ‫- خیلی‌خب. حالا برنامه داریم.
‫یعنی از بزرگراه شماره ده، ‫ دقیقا بعد نمایندگی فورد آینرسون.
‫لعنتی.
‫بین خط مرزی شهرستان و ایالتی شماره پنج. ‫از ما خواستند که اشاره کنیم لطفا...
‫اقدام به پناهگیری در محلی خارج ‫ از جای تعیین شده نکنید.
‫منظور جناب آلبرت اینشتین اینه که...
‫وقتی جلوتر خیابان چهار بانده بشه ‫ ترافیک درست میشه.
‫اون‌هایی توی اون کراون ویکتوریا نشستن ‫ انگار نمی‌ترسن.
‫آره، دارن بگو بخند می‌کنن.
‫این‌ها که مشغول بگو بخند نیستن.
‫- کدوم‌ها؟ ‫- فورد واگن بغلیمون.
‫به نظر خیلی ناراحت میان.
‫مگه به ما ربطی داره مردم ‫ توی ماشین چیکار می‌کنن؟
‫- آخه می‌خوام بدونم چقدر باید بترسم. ‫- هنوز مشخص نیست استف.
‫- این باعث می‌شه بیشتر بترسم. ‫- نترس.
‫کسی از روبرو نمیاد.
‫حتما پلیس مسیر رو مسدود...
‫پلیس‌ها کجان؟ ‫ما رو به حال خودمون رها کردن؟
‫همین اطرافن.
‫چرا باید حین یه عارضۀ آب‌وهوایی ‫ اثاثیه منزل بخرن؟
‫- تخفیف خورده. ‫- شاید یه چیزی می‌دونن که ما نمی‌دونیم.
‫- شاید راه فراری نیست. ‫- شاید داره از هوا نایودین دی می‌باره.
‫امکانش هست؟
‫از مردمی که داخل خانه هستند ‫ خواهشمندیم داخل خانه بمانند.
‫- چرا باید چنین چیزی بگن؟ ‫- به ما گفتن خونه رو ترک کنیم.
‫باید در خانه بمانید.
‫اگر درحال حاضر خانه را ترک کردید، ‫فورا به پناهگاه بروید.
‫تکرار می‌کنیم، اگر خانه هستید، ‫ در خانه بمانید.
‫اگر خانه نیستید، مقامات پیشنهاد می‌کنند ‫ که فورا به خانه بروید.
‫دارن از ما جلو می‌زنن بابایی.
‫از لحاظ فنی غیرقانونیه...
‫بابا شام مرغ سرخ‌کرده فلفلی درست کرده بود.
‫غذای موردعلاقه‌ی بابا.
‫بابا گفت که نگران نباشیم، ‫دوده نمیاد این طرفی.
‫ولی دوده نبود. ‫عارضۀ مسموم هوایی بود.
‫فورا وسایل رو جمع کردیم ‫ و سوار ماشین شدیم...
‫و متوجه شدیم که دیر تخلیه کردیم.
‫تمام این‌چیز ها واقعا داره رخ می‌ده؟
‫باران بر سقف استیشن‌واگن‌مان ضربه می‌زد.
‫آسایش چنار و پرچین رو ترک کردیم ‫ تا توی ترافیک گیر کنیم.
‫بابامون توی رادیو دنبال اطلاعات می‌گشت.
‫ماشین‌ها مثل دومینو توی ‫ ترافیک صف کشیده بودن.
‫با وحشت از کنار مردم گذر کردیم.
‫پیوندی وصف‌نشدنی بین ما ‫و همسفرانمان شکل گرفت.
‫و ناگهان تصادف. ‫ماشینی در جاده چپ شد.
‫- مردم برای یاری شتافتند. ‫- مردم بیچاره...
‫ما فقط توانستیم تماشا و ابراز همدردی کنیم.
‫- چی بود؟ ‫- ماشین رو برون جک.
‫گلوت رو دیدم. یه چیزی رو قورت دادی.
‫آب‌نبات بود. حواست به جلوت باشه.
‫آب‌نبات رو می‌ذارن توی دهن...
‫و بدون هیچ مکیدنی قورتش می‌دن؟
‫قورت چیه؟ هنوز توی دهنمه.
‫ولی یه چیزی رو قورت دادی. دیدم.
‫آب دهنم بود که توی دهنم جمع شده بود.
‫می‌شه رانندگی بکنی؟
‫گمان می‌کنم شرایط خیلی ترسناک باشه.
‫بله، با ماده شیمیایی بسیار ‫ترسناکی سر و کار داریم.
‫ممکنه روی عده زیادی تاثیر بذاره.
‫اطلاعی دارید که چند نفر در گلسبورو ‫خانه‌های خودشون رو ترک کردند؟
‫- داریم بنزین تمام می‌کنیم. ‫- اطلاعی ندارم.
‫- همیشه اضافه میاریم. ‫- از کجا اضافه بیاریم؟
‫باک رو اینطوری می‌سازن. که تموم نشه.
‫ممکن نیست. اگه بنزین نزنی تموم می‌شه.
‫تا ابد که نمی‌ری.
‫- پس چطوری باید بفهمی وقت بنزین زدنه؟ ‫- وقتی از پمپ بنزین رد می‌شی.
‫[خروجی هفدهم، رستوران، تلفن، ‫ پمپ بنزین، محل اسکان]
‫ببینید.
‫هیچکس اینجا نیست.
‫کار می‌کنه.
‫[خدمات رسانی شبانه روزی]
‫پولش رو ندادی بابایی.
‫کسی نبود.
‫می‌تونستی پول رو بذاری روی پیشخوان.
‫عجله داشتم.
‫- براشون چک می‌فرستم. ‫- بعید می‌دونم بفرستی.
‫اگه سگ‌ها مسموم بشن چی می‌شه؟
‫- سگ‌ها چیزیشون نمیشه. ‫- از کجا می‌دونی؟
‫- از جک بپرس. ‫- از هاینریک بپرس.
‫ممکنه احتمالش باشه. ‫ می‌تونیم از موش‌ها استفاده کنیم...
‫تا ببینیم چه بیماری‌هایی ‫ممکنه بینمون منتقل بشه.
‫و اگه فکر کنن ممکنه سگ آسیب ‫ ببینه چنین کاری نمی‌کنن.
‫- چرا؟ ‫- سگ پستانداره.
‫- موش هم هست. ‫- موش حیوان موذیه.
‫- می‌شه گفت موش‌ها بیشتر جونده‌ان. ‫- حیوان موذی محسوب می‌شه.
‫- سوسک‌هم حیوان موذیه. ‫- سوسک حشره‌ست.
‫باید از شمردن پاهاشون بفهمی.
‫- حیوان موذی‌ هم هست. ‫- سوسک‌ها...
‫خانواده عامل اصلی پخش اطلاعات غلط دنیاست.
‫دقیقا مثل یه سوسک، ‫ حتی اگه هردوشون موذی باشن.
‫از اونجایی که موش و انسان ممکنه ‫سرطان بگیرن، ولی سوسک نمی‌گیره.
‫حرفش اینه که دو موجودی که پستاندار هستن...
‫نقاط اشتراک بیشتری از دو موجودی ‫ که موذی هستند، دارن.
‫یعنی می‌خوای بگی موش نه‌تنها...
‫موذی و جونده‌ست، بلکه پستاندار هم هست؟
‫لعنتی.
‫نگاهش کنین. نگاهش کنین.
‫- من هم می‌شه با اون ببینم؟ ‫- من هم می‌خوام ببینم.
‫زود بچه‌ها. با هم ببینین لطفا.
‫- با هم می‌بینیم! اول من بعدش... ‫- نه، با هم. یعنی واقعا با هم.
‫به اردوگاه گل نرگس خوش‌اومدید.
‫[اردوگاه گل نرگس]
‫شنیدم فردا صبح زود می‌تونیم بریم خونه.
‫نمی‌دونم دوست دارم برم یا نه.
‫مادرشوهرم اومده خونه ما.
‫- این قضایا بهونه خوبی بوده. ‫- شنیدم ممکنه دو هفته طول بکشه.
‫دولت بیشتر می‌دونه...
‫گزارش‌هایی زیادی به دست ما می‌رسه.
‫ولی خبر مفیدی نمی‌دن.
‫یه هلیکوپتر وارد ابر سمی شد ‫ و کاملا ناپدید شد.
‫حداقلش هفت تا معنی داره.
‫من شیش تا به ذهنم می‌رسه، هفتمی چیه؟
‫خب اگه شیش‌تای تو رو ندونم...
‫سگ‌ها از نیومکزیکو رسیدن...
‫خیلی جسورانه طی یه عملیات شبانه ‫با چتر توی چمنزار فرود اومدن.
‫واقعا قهرمان‌ هستن.
‫یه موسسه معتبر جهانی ‫ از هیپنوتیزم استفاده کرده...
‫و باعث شده صدها نفر تجربیاتی ‫از زندگی قبلیشون رو به یاد بیارند.
‫امثال سازندگان اهرام ثلاثه، ‫دانش‌آموزان خارجی، و آدم فضایی‌ها.
‫توی همین سال گذشته متخصص هیپنوتیزم تناسخ ‫یعنی لینگ تی وان، اعلام کرده که...
‫به صدها نفر کمک کرده جزئیاتی ‫ از زندگی قبلیشون به دست بیارند.
‫چیزی که روش سمپاشی کردن ‫ احتمالا سدیم کربنات بوده.
‫می‌شه گفت دیر کردن و کم هم کردن.
‫حدس من اینه که صبح زود روش ‫سم‌پاشی هوایی می‌کنن.
‫و ابر سمی رو با سدیم کربنات ‫ بیشتری بمباران می‌کنن...
‫که به میلیون‌ها جریان کوچیک ‫ و بی‌ضرر تبدیلش می‌کنه.
‫سدیم کربنات همون کربنات دو سوده...
‫که توی صنایع ساخت شیشه، سرامیک، ‫مواد شوینده و صابون استفاده می‌شه.
‫و ازش برای تهیه بی‌کربنات نوشابه ‫‌ هم استفاده می‌شه...
‫که مطمئنم خیلی‌هاتون توی ‫شب‌نشینی‌هاتون مصرفش کردید.
‫پس احتمالا سوالی که واستون پیش اومده...
‫اینه که این نایودین دی که...
‫اسمش رو می‌شنویم چیه؟
‫خب خوبه که پرسیدید.
‫شکل پودری بدون رنگ و بو داره ‫و به شدت خطرناکه.
‫دو غارتگر رو کشتن...
‫چندین جسم پرنده ناشناخته ‫ این اطراف دیده شده.
‫می‌دونستید قرار بوده رونالد ریگان ‫ توی کازابلانکا باشه؟
‫ظاهرا هاینریک داره گوشه‌گیری ‫ رو کنار می‌ذاره.
‫کجاست؟ ندیدمش.
‫اون گروه مردم رو می‌بینی؟
‫پا نشو. اون دقیقا وسطشونه.
‫داره چیزهایی راجع به عارضۀ مسموم ‫ می‌دونه رو بهشون می‌گه.
‫- چی می‌دونه؟ ‫- ظاهرا خیلی‌چیزها.
‫چرا به ما نگفت؟
‫شاید فکر می‌کنه ارزشش رو نداره که...
‫پیش خانوادش جذاب و بامزه باشه.
‫ما بازخوردهای منفی‌ای بهش می‌دیم.
‫به نظرت بهتر نیست بری اونجا...
‫و بهش نشون بدی که پدرش در ‫ لحظات بزرگ زندگیش کنارشه؟
‫- اگه من برم ناراحت میشه. ‫- اگه من برم چی؟
‫- فکر می‌کنه من فرستادمت. ‫- به نظرت بده؟
‫- فقط آب‌نبات بود؟ ‫- چی؟
‫آب دهنت رو قورت دادی؟
‫آب‌نبات بود.
‫- یکی به من بده. ‫- آخریش بود.
‫- چه مزه‌ای بود؟ زود بگو. ‫- گیلاسی.
‫توجه. توجه.
‫اگر شما برای مدتی طولانی‌تر از ده ثانیه...
‫در معرض عارضۀ مسموم هوایی قرار گرفته‌اید...
‫- لطفا به جلو بیایید... ‫- نشنیدی چی گفت؟
‫- راجع به در معرض قرار گرفتن بود. ‫- درسته.
‫چه ربطی به ما داره؟
‫ما نه. تو.
‫من چرا؟
‫مگه تو نرفتی بیرون که باک ماشین رو پر کنی؟
‫ولی اون‌موقع که عارضۀ هوایی رومون نبود.
‫جلومون بود.
‫یادته وقتی برگشتی توی ‫ماشین اون نورها روشن شد؟
‫- قشنگ بودن. ‫- آره.
‫یعنی داری میگی وقتی پیاده شدم ‫ممکنه ابر اونقدر نزدیک بوده باشه...
‫که روم بباره؟
‫تقصیر تو نیست...
‫ولی عملا حدود دو دقیقه و نیم توش بودی.
‫- چه مدت بیرون ماشین بودی؟ ‫- دنیز گفت دو دقیقه و نیم.
‫زیاده یا کم؟
‫این شامل هرچیزی که باعث بشه پوست...
‫و یا مجرای بدن با انتشارات ‫تماس برقرار کنه می‌شه.
‫این نایودین دی...
‫تبریک میگم!
‫یه جور آلودگی سمی واقعا جدیده. ‫می‌شه گفت پیشرفته‌ترینه.
‫یک بخش در میلیونش می‌تونه ‫یه موش رو وارد زندگی نباتی بکنه.
‫پس کسایی که توی ماشین بودن چی؟
‫برای پیاده شدن و سوار شدن ‫ باید در رو باز می‌کردم دیگه.
‫به نظرم شرایط اون‌ها خیلی خطرناک نبوده.
‫اون دو دقیقه و نیمه که ‫ به نظر من خطرناک بوده.
‫- شبه‌تخلیه یعنی چی؟ ‫- مخفف شبیه‌سازی تخلیه‌ست.
‫برنامه جدید دولتی که دارن ‫سر بودجه‌ش بحث می‌کنن.
‫این تخلیه که شبیه سازی شده نیست.
‫- واقعیه. ‫- می‌دونیم.
‫ولی گفتیم می‌تونیم ازش به ‫ عنوان نمونه استفاده کنم.
‫یعنی داری می‌گی از یه ‫عارضۀ واقعی استفاده کردید...
‫تا شبیه‌سازیتون رو تمرین بکنید؟
‫کاملا همین‌طوره.
‫چطور پیش میره؟
‫منحنی نموندار بیشتر از اونیه که باید باشه.
‫اگه این واقعا شبیه‌سازی بود، ‫الان قربانی‌هامون...
‫اونجایی نیستن که می‌خواستیم باشن.
‫باید به این هم توجه کنیم که ‫ اتفاقات امشب واقعیه.
‫پس کامپیوترها چی؟
‫الان داری اطلاعات واقعی رو ‫ وارد سیستم می‌کنی یا تمرینه؟
‫نگاه کن.
‫من دو دقیقه و نیم بیرون بودم.
‫تنها چیزی که اون خانم در معرضش ‫ قرار گرفته خوش‌شانسیه.
‫چند ثانیه می‌شه؟
‫اعداد پرانتزی می‌شن و چشمک می‌زنن.
‫یعنی چی؟
‫- یعنی قراره بمیرم؟ ‫- اینطور نیست.
‫- منظورت چیه؟ ‫- یعنی نمیشه دقیقا اینطور بیانش کرد.
‫چطوری می‌شه بیانش کرد؟
‫با کلمات نمی‌شه، با تعداد سال می‌شه.
‫تا پونزده سال بیشتر مشخص می‌شه.
‫تا اون‌موقع شرایط هنوز بحرانیه.
‫تا پونزده سال چی‌ مشخص می‌شه؟
‫اگه تا اون‌موقع زنده باشی... ‫ اطلاعاتمون خیلی از الان بیشتر می‌شه.
‫طول عمر نایودین دی حدود سی‌ساله.
‫پس تا اون‌موقع از نصفش گذر کردی.
‫یعنی برای نجات پیدا کردن از این ماده ‫ باید تا هفتاد سالگی عمر کنم؟
‫من اگه بودم نگران چیزی که دیده ‫ یا احساس نمی‌شه، نمی‌شدم.
‫می‌رفتم زندگیم رو می‌کردم.
‫ازدواج می‌کردم، سروسامون می‌گرفتم، ‫ بچه‌دار می‌شدم.
‫با توجه به اطلاعات فعلی دلیلی نمی‌بینم ‫که نتونید این کارها رو بکنید.
‫- ولی گفتی شرایط بحرانیه. ‫- من نگفتم. کامپیوتر می‌گه.
‫حرفی که کامپیوتر می‌زنه شبیه‌سازی نیست.
‫برعکس بازوبندی که زدی واقعیه.
‫واقعیه.
‫ممنونم.
‫می‌خوان مردم فکر کنن که تصادف قطار بوده...
‫ولی درواقع یه بمب هسته‌ای بوده.
‫موری!
‫- تو هم اینجایی که. ‫- جک.
‫سلام آقای گنده.
‫همه سفیدپوست‌ها ‫یه آهنگ موردعلاقه از الویس دارن.
‫فکر کردم رفتی نیویورک.
‫موندم که فیلم تصادف ماشین‌ها رو ببینم.
‫شنیده بودم اینجا زن‌های بی‌بند‌وباری ‫ پیدا می‌شن، اومدم بررسی کنم.
‫یکی‌شون می‌گه یه قسمتی از اونجاش جدا شده.
‫- به نظرت منظورش چیه؟ ‫- به نظر که مشغول نمیان.
‫فکر نکنم چنین فاجعه‌ای باعث پرهیز جنسی بشه.
‫بالاخره که یکی‌ دوتاشون رو گیر میاریم...
‫ولی فکر نمی‌کنم قرار باشه گروهی کاری بکنن. ‫یعنی امشب نه.
‫- توی گروهت کسی آشناپنداری نداشت؟ ‫- نه.
‫کسی توی گروهت کسی آشناپنداری نداشت؟
‫چرا حس می‌کنیم این اتفاقات قبلا رخ داده؟
‫ساده‌ست. واقعا قبلا رخ دادن. ‫توی ذهنمون. مثل بینشی از آینده.
‫فراطبیعیه.
‫شاید وقتی بمیریم با خودمون بگیم که؛
‫«این حس رو می‌شناسم، قبلا اینجا بودم.»
‫حالت چطوره؟
‫دارم می‌میرم موری.
‫دو دقیقه و نیم در معرض ابر سمی بودم.
‫حتی اگه به شیوه مستقیم من رو نکشه...
‫توی بدنم تا زمان مرگم هست.
‫ممکنه توی سقوط هواپیما بمیرم ‫و نایودین دی...
‫بعد مرگم هنوز توی بدنم هست.
‫یه کامپیوتر بهم گفت.
‫واقعا متاسفم دوست من.
‫ولی کامپیوترهام اشتباه می‌کنن.
‫الکتریسیته ساکن فرش می‌تونه ‫ باعث اشتباهشون بشه.
‫توی پناهگاه بودیم. فرشی نبود.
‫پرز. یا موی توی مدار برق. ‫خیلی اشتباهات پیش میاد.
‫راجع به این با بابِت حرفی نزن.
‫- خیلی ناراحت میشه. ‫- باشه.
‫گاهی اوقات واقعا مرگ رو ‫ با چشم‌های خودم می‌بینم.
‫معمولا شب‌ها.
‫چیزی که همیشه ازش می‌ترسیدم. ‫ و حالا هم وقتش رسیده.
‫هممون می‌دونیم که نمی‌شه از مرگ فرار کرد.
‫و با این دانش سنگین باید چیکار بکنیم؟
‫سرکوب می‌کنیم. روش پوشش می‌ذاریم. ‫ولی تو بلد نیستی سرکوب کنی.
‫کاش می‌تونستم یه کاری بکنم. ‫یا یه راه حلی برای این مشکل پیدا کنم.
‫ممکن بود هیتلر ازت مراقبت کنه. ‫بعضی‌ آدم‌ها از زندگی هم قوی ترن.
‫هیتلر از مرگ هم قوی تر بود. ‫کاملا درک می‌کنم.
‫جدی می‌کنی؟ کاش من هم می‌کردم.
‫کاملا واضحه.
‫این ترس بزرگی که داری جای مرگت رو پر کرده.
‫کار جسورانه‌ای انجام دادی. ‫یک پیشروی جسورانه.
‫جسورانه و احمقانه.
‫اگه می‌تونستم میل شخصیم رو از بین ببرم.
‫بیا، این رو بگیر. من خونه‌ توی کشوی ‫اجاقم یکی دیگه دارم.
‫بگیر توی دستت. حسش کن.
‫پره.
‫چیز کوچولوییه، ولی واقعا شلیک می‌کنه.
‫کالیبرش بیست و پنج میلی‌متریه و خودکاره. ‫آلمانیه. قایمش کن.
‫نمی‌خوامش.
‫به نظر من دو نوع آدم توی دنیا هست جک.
‫قاتل‌ها و مقتول‌ها. بیشترمون مقتولیم.
‫تمایل و خشم لازم برای قاتل بودن رو نداریم.
‫ولی واقعا بهش فکر کن که کشتن ‫یه آدم چقدر هیجان‌انگیزه.
‫اگه اون بمیره، یعنی تو نمی‌میری.
‫گرفتن زندگیش یعنی به دست آوردن زندگی. ‫از کجا معلوم؟
‫شاید خشم هم نوعی تولد دوباره باشه.
‫و شاید حتی بشه مرگ رو کشت.
‫و فرار می‌کردن، چون نمی‌دونستن چیکار بکنن.
‫مردم شهر ترسیده بودن.
‫از هیبت ابر ترس داشتن. ‫به شکل عظیمی بالای سرشون بود...
‫♪ سگ‌های نایودینی اومدن که بمونن ♪
‫♪ دولت اطلاعات رو به اشتراک نمی‌ذاره ♪
‫♪ جسم‌های پرنده ناشناخته ‫در فارمینگتون دیده شدن ♪
‫♪ دورمون غارت ها زیاد شده ♪
‫♪ سه‌ تا از گوزن‌های زنده ‫رستوران کاخ کونگ‌فو مُردن ♪
‫♪ این ابر‌های زیبا اون چیزی ‫که نشون می‌دن نیستن ♪
‫♪ اون‌ها رو با لباس مایلکس ببین ♪
‫♪ اومدن که بسوزونن و غارت کنن ♪
‫♪ فرقی بین قرمز و آبی نیست ♪
‫♪ ابر سراغ هممون میاد ♪
‫♪ فرقی بین قرمز و آبی نیست ♪
‫♪ ابر داره میاد ♪
‫♪ یه بار دیگه ♪
‫مسموم! همه چیز مسمومه! ‫همه چیز مسمومه!
‫- جک! پاشو جک! باید بریم! ‫- سوار ماشین‌هاتون بشید!
‫- مامان! مامان! ‫- پنج دقیقه دیگه.
‫همین الان!
‫چرا باید همه چیز رو دوبار بگه؟ ‫صداش رو می‌شنویم دیگه.
‫از شنیدن صدای خودش خوشش میاد.
‫سم داره نزدیک تر می‌شه!
‫مسموم! مسموم!
‫پوشیدن محافظ صورت ضروریه.
‫اسب کوفتی اینجا چیکار می‌کنه!
‫مراقب باش! مراقب باش! مراقب باش!
‫وایستا، وایستا، وایستا!
‫- جک! جک! ‫- بابایی! بابایی!
‫- استفی، خرگوشکت رو گم کردی! ‫- چی؟ چی؟
‫- خرگوشم! بابا، خرگوشکم افتاده. ‫- جک! جک!
‫- اینجام! ‫- جک!
‫استفی خرگوشکش رو گم کرده!
‫جک!
‫خرگوش استفی رو بیار! خرگوشش!
‫- خرگوشش افتاده! ‫- اونجاست!
‫کلیدها! کلیدها رو لازم دارم! ‫کلید ماشین!
‫کلید! کلید!
‫همه فورا برن توی ماشین!
‫ممنون.
‫[کنترل اسلحه مردم یعنی کنترل ذهن مردم]
‫آوردمش.
‫- جک! ‫- داریم اشتباه می‌ریم!
‫چیکار می‌کنی؟
‫یه حسی بهم میگه این لندروور بلده کجا بره.
‫خدای من!
‫اینجا جاده نیست.
‫خیلی‌خب. بخواب.
‫چراغ‌ها سمت چپمونن.
‫دیدم.
‫وای خدا. خدای من.
‫چراغ‌ها نزدیک تر نمی‌شن.
‫حالا اونجان.
‫حالا پشتمونن.
‫بکن. بکن.
‫- موقعیت ساعت دو. ‫- خیلی خوب بود.
‫- رفتیم توی آب بابا. ‫- الان متوجه شدم.
‫[اهمیت بدهید، محیط زیست را آلوده نکنید]
‫ماشین رو خاموش کن بابا.
‫- گوسفندها مژه دارن؟ ‫- از بابات بپرس.
‫- داریم سُر می‌خوریم. ‫- گوسفندها مژه دارن بابا؟
‫کسی نمی‌خواد به اتفاقاتی که ‫داره رخ می‌ده توجهی بکنه؟
‫بابا می‌خواد واسه رد شدن از نهر پز بده.
‫نه، نمی‌خوام پز بدم. ولش کن. ‫برین حرفتون رو ادامه بدین.
‫- اگه آبشار باشه چی؟ ‫- آبشار اینجاست بابایی؟
‫اوه.
‫دوباره روشنش کن.
‫تا ته گاز رو فشار بده.
‫یه بار دیگه!
‫اگه یه نفر خیلی نزدیک بشه...
‫ممکنه کشته بشه؟ یا فقط اذیت می‌شه؟
‫ممنونم.
‫که میل زیادی به ترکیب با مواد سمی ‫ موجود در نایودین دی دارند.
‫ابر داره به مسیرش به سمت غرب ‫ادامه میده و از ساکنین تقاضا داریم...
‫تا به آیرن سیتی نقل مکان کنند.
‫جایی که کسب و کارهای محلی درهایشان را...
‫رو به مسافرانی که از ‫خانه‌هایشان دور شدند باز کردند.
‫دو نفر از حزب‌های پارتیزانی مُردن...
‫و اسید روی لباس مایلکسشون دیده شده.
‫گوش کنید همگی! ‫صحبت کافیه!
‫کسی حق ترک ساختمون رو نداره! فهمیدید؟
‫اگه یه نفر بیاد ‫ و بهم بگه «می‌شه من برم؟»...
‫همین حرف الان رو بهش می‌زنم.
‫کسی حق ترک ساختمون رو نداره.
‫- بابِت چطوره؟ ‫- از خبرهای جدید خوشم نمیاد.
‫بهم بگو.
‫دارن مهندسین هلیکوپتر رو ‫از ارتش می‌فرستن...
‫تا موجودات میکروسکوپی رو ‫ وارد هسته ابر سمی بکنن.
‫- از چیش خوشت نمیاد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫هرچی بحث علمی‌تر می‌شه، بیشتر می‌ترسم.
‫هیچ‌چیز توی شبکه نیست. نه کلمه‌ای، نه عکسی.
‫توی کانال گلسبورو تا الان ‫فقط پنجاه و دو کلمه گفته شده.
‫هیچ فیلمی پخش نشده.
‫هیچ گزارش زنده‌ای پخش نشده.
‫واقعا این اتفاق انقدر معموله ‫که واستون مهم نیست؟
‫- تا سرحد مرگ ترسیده بودیم! ‫- هنوز هم می‌ترسیم.
‫خونه‌هامون رو ترک کردیم.
‫از توی یه طوفان رد شدیم.
‫اون شبح مرگبار رو دیدیم.
‫کشتی مرگباری که از آسمان گذر کرد.
‫می‌خوان بگن بی‌اهمیت بوده؟
‫می‌خوان بگن الکی بوده؟ ‫نمی‌دونن واقعیه؟
‫مگه نباید خیابون الان ‫پر دوربین و خبرنگار باشه؟
‫نباید سرشون داد بزنیم که...
‫«ولمون کنید.»، ‫ «به اندازه کافی سختی کشیدیم.»
‫حق نداریم از سوال‌های احمقانه‌شون ‫ متنفر بشیم؟
‫آره!
‫ببینید چطوری ما رو انداختن این داخل.
‫ما قرنطینه شدیم.
‫آره!
‫مثل جذامیان توی قرون وسطی.
‫درسته!
‫هرچیزی که دوست داشتیم ‫و واسش زحمت کشیدیم توی خطر جدیه.
‫حتی اگه تلفات زیاد نباشه...
‫نباید واسه رنجی که می‌کشیم ‫بهمون بها داده بشه؟
‫- واسه ترسمون؟ ‫- آره!
‫مگه ما نترسیدیم؟
‫آره!
‫ما اهمیت داریم! درسته!
‫این رو قبلا دیدم.
‫چی رو قبلا دیدی؟
‫تو اونجا ایستاده بودی، من اینجا.
‫ظاهرت رو خوب و واضح یادمه.
‫قبلا همه‌ش رخ داده. ‫صدای لوله‌ها.
‫موهای ریز روی صورتت...
‫همون نگاه آشنات.
‫کدوم نگاه؟
‫ترسیده.
‫خاکستری.
‫مفقود.
‫نُه روز قبل روزی بود که ‫گفتن می‌تونیم بریم خونمون.
‫[3. دیلاراما]
‫خوش برگشتید مشتریان.
‫خوشحالم که می‌بینم بعد عارضۀ مسموم...
‫فروشگاه‌ها تغییری نکرده.
‫درواقع فروشگاه‌ها بهتر شده.
‫[قصابی]
‫بین گوشت بسته‌بندی نشده و نون تازه...
‫مثل یه بازار ایرانی شده.
‫همه چیز خوبه.
‫و تا وقتی که اشتباهی نکنن، ‫ همینطور همه چیز خوب می‌مونه.
‫می‌دونستی تبتی‌ها معتقدن بین ‫مرگ و تولد دوباره...
‫ انسان وارد حالت انتقالی می‌شه.
‫وقتی میام اینجا به همین فکر می‌کنم.
‫فروشگاه‌ یه جور مکان انتظاره. ‫ما رو از لحاظ روانی ترمیم می‌کنه.
‫یه جور دروازه‌ست.
‫ببین چقدر درخشانه. ‫ببین چقدر مملو از اطلاعات...
‫امواج و ترشحات روانیه.
‫همه‌ی حروف و اعداد اینجان، ‫همه‌ی طیف‌های رنگی...
‫همه‌ی صدا‌ها و نغمه‌ها، ‫تمامی رموز و عبارات تشریفاتی.
‫فقط باید بلد باشیم رمزگشاییش کنیم.
‫وای! خدا!
‫همسر دوست‌داشتنیت چطوره؟
‫اون از زمان عارضۀ یه‌جورایی تغییر کرده.
‫ما دچار آسیب جمعی شدیم.
‫همیشه لباس گرم‌کن می‌پوشه.
‫از پنجره به بیرون خیره می‌شه ‫ و بی‌دلیل گریه می‌کنه.
‫نمی‌دونم چطوری بهش کمک کنم.
‫و خودم هم بخاطر کنفرانس هیتلر ‫وقت زیادی ندارم...
‫- و بچه‌ها چی؟ ‫- برگشتن مدرسه.
‫استفی دیگه ماسک محافظتیش رو نمی‌پوشه.
‫خودت چی؟
‫فردا دوباره قرار دکتر دارم.
‫به عنوان یه مرد نفرین شده ‫چه نظری راجع بهت داد؟
‫بهش نگفتم.
‫اگه خودش متوجه مشکلی نشه، ‫قرار نیست بهش اشاره‌ای بکنم.
‫- همیشه به دکترها دروغ می‌گم. ‫- من هم همین‌طور.
‫ولی خب چرا؟
‫اون مسئله الویس رو یادته ‫ که توش بهم کمک کردی؟
‫مشخص شد که... البته متاسفانه... ‫درهرصورت برنده می‌شدم.
‫- چی شد؟ ‫- کوتساکیس یعنی رقیبم...
‫دیگه زنده نیست.
‫- اون... ‫- مُرده.
‫حین موج‌سواری توی مالیبو گم شده.
‫حین وقت استراحت.
‫یک ساعت پیش فهمیدم. ‫فورا اومدم اینجا.
‫متاسفم که می‌گم.
‫مخصوصا بخاطر شرایطت.
‫کوتساکیس بیچاره.
‫حین موج‌سواری گم شده؟
‫آدم به اون گنده‌ای.
‫- یکم بزرگ بود. ‫- واقعا گنده بود.
‫- گمونم صد و چهل کیلویی وزن داشت. ‫- حداقلش.
‫مُرده. اون هم آدم به این گنده‌ای.
‫این که اطرافیانت بمیرن خوب نیست. ‫ولی خب باز هم از مُردن خودت بهتره.
‫فرض کن انقدر گُنده باشی، بعد بمیری.
‫قیافش هنوز جلوی صورتمه.
‫شاید اگه انقدر مرگ انکار نکنیم، ‫ بتونیم با آرامش بمیریم.
‫همین‌طوری خیلی راحت در در رد بشیم.
‫حالا. آروم.
‫[دکتران کودکی ششصد سال ‫ در یخ بود را به دنیا آوردند]
‫له کنید. تکان دهید. آب پرتقال.
‫نانسی. سنکا.
‫سنکا، نانسی.
‫اگه مرگ فقط صدا باشه چی؟
‫دائما می‌شنویش. صدایی اطرافت.
‫یک‌دست. ممتد.
‫می‌شه گفت عجیبه، مگه نه؟
‫که می‌تونیم مُرده‌ها رو تصور کنیم.
‫پیام آخر را نادیده بگیرید. ‫نادیده بگیرید.
‫صبرکن، چی؟
‫آهان، نادیده نگیرید.
‫چرا انقدر واسه معاینه میایید آقای گلدنی؟
‫قبلا همیشه از این‌که مشکلی باشه می‌ترسیدید.
‫هنوز هم می‌ترسم.
‫خب، خوشحالم که به عنوان یه بیمار، ‫ وضعیتتون رو جدی می‌گیرید.
‫وضعیتم؟
‫وقتی مردم از مطب دکتر بیرون می‌رن...
‫یادشون می‌ره که مریضن.
‫ولی این باعث نمی‌شه بعد وقت کاری ‫ دکترها دیگه دکتر نباشن.
‫مریض‌ها هم باید همین‌طور باشن.
‫از میزان پتاسیم خونتون اصلا راضی نیستم.
‫- معنیش چی می‌شه؟ ‫- وقت توضیح نیست.
‫گاهی اوقات واقعا بالا میره، ‫گاهی اوقات هم الکی بالا میره.
‫دونستن همین کافیه.
‫الان پتاسیم من چقدر بالاست؟
‫می‌شه با مدرک گفت که از سقف هم زده بیرون.
‫این پتاسیم بالا می‌تونه ‫نشانه‌ بیماری‌ای باشه...
‫که داره تازه خودش رو نشون می‌ده؟
‫مریضی‌ای که احیانا توسط ناخواسته ‫در معرض چیزی قرار گرفتن...
‫یا ورود مواد نشتی به بدن از آب و هوا باشه؟
‫با چنین ماده‌ای برخورد داشتید؟
‫در معرض اون ابر بودید؟
‫چرا؟ مگه آمار احتمال در معرض بودن رو می‌ده؟
‫اگه در معرضش نبوده باشید که ‫آمار چنین چیزی نمی‌گفت، مگه نه؟
‫پس موافقیم.
‫و دلیلی نداره که به من دروغ بگی.
‫واسه آزمایشات بیشتر می‌فرستمت گلسبورو.
‫یه مرکز جدید زدن به اسم ‫مزارع برداشت پاییزه.
‫اسمش رو شنیدی؟
‫تجهیزات واقعا به‌روزی دارند.
‫واقعا پیشرفته‌ست.
‫بهشون بگو جواب آزمایش رو ‫محفوظانه برای من بفرستند.
‫با هم، به عنوان دکتر و مریض...
‫می‌تونیم کاری کنیم که تنهایی موفق نمی‌شدیم.
‫دکتر لو، اسم دایلار رو شنیدین؟
‫- اسم جزیره‌ای توی خلیج فارسه؟ ‫- نه، یه جور...
‫با پایانه‌های نفتی. ‫که واسه بقای غرب خیلی مهمن.
‫داروییه که توی یه کپسول سفید فروخته می‌شه.
‫اسمش رو نشنیدم.
‫زندگی با روند کند اما مطمئنی ‫داره در بلک‌اسمیت و اطرافش...
‫به حالت طبیعی برمی‌گرده. ‫بهم خبر دادن که سگ‌های ژرمن شپرد...
‫فقط مقدار کمی از مواد سمی ‫را بیرون شهر پیدا کردند.
‫ولی دیگر خطری جان انسان‌ها ‫و یا حیوانات را تهدید نمی‌کند.
‫آخرین گروه اعزامی اضطراری هم ‫درحال جمع کردن وسایل...
‫و بردن سگ‌ها هستند.
‫خطر اصلی اشعاتی هستند که به ‫ طور روزمره با ما را احاطه کرده‌اند.
‫رادیویتان، تلویزیونتان، مایکروویوتان. ‫خطوط برقی بیرون خانه‌ها.
‫ابرهای سمی رو فراموش کنید.
‫میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی ‫رو جدی بگیرید. اگر حقایق مربوط به...
‫تحقیقاتی که روی آن‌ها صورت گرفته ‫منتشر می‌شد این صنعت فروپاشی می‌کرد.
‫وایلدر کم حرف تر شده؟
‫اگر نتایج منتشر شوند...
‫شکایت‌هایی به ارزش ‫میلیاردها دلار صورت می‌گیره.
‫یکم شدیده، مگه نه؟
‫چی شدیده، چیزی که گفتم، یا چیزی که رخ داد؟
‫چرا کوه‌ها شمال ایالتن؟
‫- کوه‌ها همیشه شمال ایالتن. ‫- بیشتر توضیح بده.
‫برف‌ها طبق برنامه در بهار آب می‌شن...
‫و به آبریزهای نزدیک شهر می‌ریزن.
‫که باعث می‌شه ذخیره آب داشته باشیم.
‫- حقیقت داره؟ ‫- خودت چی فکر می‌کنی؟
‫- واقعا نمی‌دونم. ‫- گوش کنید بچه‌ها.
‫از خیابون که رد می‌شید دست ‫ هم رو بگیرید، باشه؟
‫کنار استخرها هم مراقب باشید.
‫اگه فکر کردید یه نفر آدم‌رباست، ‫ احتمالش هست که باشه.
‫کجا می‌ری؟
‫توی کلیسا یه کلاس جدید بهم دادن.
‫- چه درسی؟ ‫- خوردن و نوشیدن.
‫- مگه واضح نیست؟ ‫- چیش یاد دادن داره؟
‫احیانا یکم دیر نیست؟ شب شده دیگه.
‫شب چیه؟
‫هر هفته هفت بار شب می‌شه، چیش خاصه؟
‫جک.
‫بعد شام می‌تونی توی تکالیفم کمک کنی؟
‫دروغ گفتم تکلیف دارم. ‫می‌خواستم یه چیزی نشونت بدم.
‫[دایلار]
‫دایلار.
‫چهار تا ازش مونده. یکیش رو واسه مدرک بردار. ‫مدرک فیزیکی ازش می‌خوایم.
‫- جلوی بابا هیچ اشاره‌ای نمی‌کنیم. ‫- خیلی‌خب.
‫لابد می‌خواد بگه یادش نمیاد ‫چرا گذاشته بودشون اونجا.
‫فردا اول وقت می‌رم داروخونه،
‫از فروشنده درمورد دایلار می‌پرسم.
‫- خودم قبلاً پرسیدم. ‫- کی؟
‫نزدیک‌های کریسمس.
‫- سه تا داروخونه رفتم. ‫- خب چی گفتن؟
‫اسمش هم نشنیده بودن.
‫- توی فهرست داروهاشون نبود. ‫- داروی قاچاقیه.
‫- باید به دکترش زنگ بزنی. ‫-فردا بهش زنگ می‌زنم.
‫الآن زنگ بزن!
‫مسئله جدیه جک. مشکل داره.
‫الآن زنگ می‌زنم. ‫زنگ می‌زنم به خونه‌اش.
‫غافل‌گیرش کن.
‫اگه به خونه‌اش زنگ بزنم، ‫توی پذیرش رصد نمی‌شم.
‫زنگ بزن خونه‌اش. بیدارش کن.
‫سعی کن از زیر زبونش حرف بکشی.
‫زنگ می‌زنم خونه‌اش. بیدارش می‌کنم.
‫سعی می‌کنم از زیر زبونش حرف بکشم.
‫- الو؟ ‫- سلام دکتر هوکستراتن.
‫جک گلدنی هستم، ‫شما پزشک همسرم بابِت هستید.
‫خیلی‌خب.
‫ببخشید با خونه‌تون تماس گرفتم، ‫ولی نگران بابِت بودم.
‫و تقریباً مطمئنم دارویی که شما تجویز کردید، ‫واسه‌اش مشکلاتی درست کرده.
‫چه مشکلاتی؟
‫لغزش حافظه.
‫زنگ زدی خونۀ یک دکتر ‫تا بهش درمورد لغزش حافظه بگی؟
‫اگه همه واسه لغزش حافظه زنگ می‌زدن ‫خونۀ دکترها، می‌دونی بعدش چی می‌شد؟
‫تعداد تماس‌ها سر به فلک می‌کشید.
‫این لغزش‌ها مکرراً رخ می‌دن.
‫مکرر و طولانی‌مدت.
‫ساعت ده شب زنگ زدی خونۀ یک دکتر،
‫بعد از «لغزش حافظه» واسه‌اش می‌گی؟
‫چرا نمی‌گی دچار باد معده شده؟ ‫واسه باد معده‌اش بهم زنگ بزن.
‫لغزش‌های مکرر و طولانی‌مدته دکتر. ‫حتماً تأثیر داروهاشه.
‫چه دارویی؟
‫- دایلار. ‫- دایلار.
‫اسمش هم نشنیده‌ام.
‫قرص سفید کوچیکه.
‫که توی بطری کهرباییه.
‫توی بطری کهربا...
‫با کلمات سفید و کوچیک ‫یک قرص رو توصیف کردی،
‫بعد ساعت ده شب زنگ زدی به خونۀ دکتر، ‫و انتظار داری جوابت رو بده؟
‫خب چرا نمی‌گی گرده یا نه؟ ‫باز این مورد حیاتی‌تره.
‫آخه داروی قاچاقیه.
‫تا حالا ندیدمش.
‫و مسلماً برای خانمت تجویزش نکرده‌ام.
‫- باشه. ببخشید مزاحم شدم. ‫- بگو سه تا داروخونه رفتیم...
‫هیچ‌وقت روی حرفی که به ‫دکترها می‌زنم، کنترلی ندارم.
‫قرصه رو می‌دم به یکی...
‫توی بخش شیمی مدرسه آنالیزش کنه.
‫نکنه این کارم از قبل کردی؟
‫درواقع این چیزی نیست ‫که ما به اسم قرص می‌شناسیم.
‫محتویات دارویی دایلار توی ‫غشای پلیمری محصور شده.
‫آب از دستگاه گوارش آدم ‫با سرعت کنترل‌شده‌ای،
‫از طریق غشاء نفوذ می‌کنه.
‫بعد این آبه چی کار می‌کنه؟
‫مواد داخل غشاء رو حل می‌کنه.
‫بعدش محتویات دارویی‌اش ‫از طریق سوراخ کوچیکی،
‫از قرص پلیمری خارج می‌شه.
‫مدتی طول کشید تا سوراخش رو پیدا کنم.
‫علتش اینه که با لیزر سوراخ شده.
‫نه تنها کوچیکه، بلکه توی چنین ‫ابعاد کوچیکی خیلی دقیق سوراخ شده.
‫لیزر؟ پلیمر؟
‫من توی این مسائل سررشته‌ای ندارم جک،
‫ولی تا همین حد می‌دونم که ‫سیستم کوچیک فوق‌العاده‌ایه.
‫- عه، کیک اسفنجی! ‫- این همه ظرافت چه فایده‌ای داره؟
‫دارو با نرخ‌های مشخص طی مدت زمان ‫طولانی روی فرد اثر می‌کنه.
‫سیستم مؤثری داره.
‫نمی‌دونم چی بگم. ‫حتی برق از کله‌ام پریده.
‫حالا بگو ببینم این داروئه ‫برای چه کاری طراحی شده؟
‫اصلاً دایلار چیه؟
‫- نمی‌دونم. ‫- خوبم می‌دونی.
‫- تو نابغه‌ای. همه این رو می‌گن. ‫- این رو نگن چی بگن؟
‫من رشته‌ام شیمی اعصابه.
‫هیچ‌کس حتی نمی‌دونه یعنی چی.
‫جک، من فقط از این اطمینان دارم،
‫ماده‌ای که توی دایلار موجوده، ‫نوعی داروی روانیه.
‫احتمالاً برای تعامل با بخش دورافتاده‌ای ‫از قشر مخ انسان طراحی شده.
‫کاش بیشتر ازش بلد بودم. ‫ولی این رو هم بهت بگم:
‫توی بازار نمی‌شه پیداش کرد.
‫منم توی شیشه داروی معمولی پیداش کردم.
‫واسه من که مهم نیست کجا پیداش کردی.
‫داروی ناشناخته‌ایه.
‫وقتشه صحبت مفصلی بکنیم. ‫من می‌دونم، خودتم می‌دونی سر چی.
‫دایلار رو پیدا کردیم.
‫کدوم دایلار؟
‫اذیت نکن بابا. ‫چسبونده بودیش به محفظۀ رادیاتور.
‫چرا باید چیزی رو بچسبونم به رادیاتور؟
‫دنیز دقیقاً پیش‌بینی کرده بود ‫چنین بهونه‌ای میاری.
‫- معمولاً درست حدس می‌زنه. ‫- هر چی از دایلار می‌دونی بهم بگو.
‫اگه بخاطر من نمی‌گی، ‫پس بخاطر دختر کوچولوت بگو.
‫نگرانت شده. بدجورم نگرانته.
‫تازه بماند که دیگه نمی‌تونی بهونه‌ای بیاری.
‫عملاً مچت رو گرفته‌م.
‫یک‌دونه از قرص‌ها رو دادم به ‫یکی از متخصصان آنالیزش کنه.
‫دایلار به اندازۀ جانوران میکروسکوپی،
‫که ابر مواج رو خوردند، دارای هوشیاریه.
‫مسئلۀ دیگه‌ای هم هست که ‫وضعیتت رو خیلی وخیم‌تر می‌کنه.
‫می‌دونیم دایلار برای تجویز عمومی نیست.
‫خودتم خوب می‌دونی،
‫که من حوصلۀ موی دماغ کسی شدن رو ندارم.
‫ولی دنیز اصلاً مثل من نیست.
‫اگه بهم نگی چی می‌دونی، ‫دختر کوچولوت رو به جونت می‌ندازم.
‫با تمام قدرتش بهت حمله می‌کنه.
‫جوری لهت می‌کنه که نتونی دفاع کنی.
‫می‌دونی که راست می‌گم بابِت.
‫فقط بذار به روش خودم بگم.
‫عجله نکن.
‫کل روز وقت داریم.
‫هر چقدر طول بکشه من اینجا می‌مونم.
‫دقیقاً نمی‌دونم از کی شروع شد.
‫شاید یک سال و نیمی بشه.
‫حس می‌کردم دارم از مرحله‌ای گذر می‌کنم.
‫انگار به دورۀ تحولی از زندگیم رسیده بودم.
‫«نطقۀ تحول» یا «عطف».
‫فکر می‌کردم باهاش کنار میام. ‫با دورۀ میانسالی که واردش شدم.
‫می‌گفتم این مشکلم از بین می‌ره، ‫منم فراموش می‌کنم. ولی این‌جوری نشد.
‫چه مشکلی؟
‫- الآن اینش رو ول کن. ‫- تا حالا این‌شکلی ندیده بودمت.
‫کل ذات بابّت همین‌شکلی بوده. ‫آدم شاد و شنگولیه.
‫اصلاً تسلیم غم و حسرتش نمی‌شه.
‫- بذار بگم جک. ‫- خیلی‌خب.
‫تو که می‌دونی نظر من چیه. ‫از نظرم همه‌چیز قابل اصلاحه.
‫آدم بنا بر نگرش درست خودش، ‫می‌تونه با تقسیم شرایط خطرناک،
‫به بخش‌های ساده‌تر، اون شرایط رو تغییر بده.
‫واسه خودم رفتم کتابخانه و کتاب‌فروشی، ‫تلویزیون کابلی تماشا کردم.
‫فهرست و نمودار درست کردم، ‫با یه روحانی سیک توی آیرن سیتی حرف زدم.
‫حتی توی اتاق زیر شیروانی ‫کتاب علوم غریبه می‌خوندم،
‫که یک‌وقت تو و دنیز پیداش نکنید ‫و کنجکاو نشید که قضیه از چه قراره.
‫بدون اینکه من خبردار بشم؟
‫بابِت آدمیه که با من صحبت می‌کنه،
‫رازهاش رو درمیون می‌ذاره و ‫من رو محرم اسرارش می‌دونه.
‫الآن مشکل تأسف تو از اینکه ‫من مشکلم رو نگفتم نیست.
‫مشکل دردیه که من داشتم ‫و تلاش‌هایی که برای خاتمه دادنش کردم.
‫خیلی‌خب.
‫تحقیقات زیادی کردم، ‫ولی به چیزی نمی‌رسیدم.
‫شرایط وخیمم داشت ‫کل زندگیم رو تحت الشعاع قرار داد.
‫بعد که یک روز رفته بودم سوپرمارکت،
‫توی صف داشتم شرح روزنامه‌ای می‌خوندم.
‫تبلیغی توش دیدم. ‫حالا بماند که چی نوشته بود.
‫در همین حد بگم که نوشته بود: ‫فراخوان داوطلب برای پژوهش سرّی.
‫برای فراخوانش اقدام کردم،
‫و بعد شرکت کوچیکی توی زمینۀ ‫روان‌شناسی ازم مصاحبه کرد.
‫فرض کنیم اسمش پژوهشکدۀ گری بود. ‫هرچند اسم واقعیش نیست.
‫فرض کنیم اسم رابط من آقای گری بود.
‫آقای گری ترکیبی از چند شخصیته.
‫اونجا در نهایت با سه یا چهار ‫یا افراد بیشتری در ارتباط بودم.
‫توی یکی از اون ساختمون‌های مرتفع ‫و مخفی آجری‌رنگ با حصار برقی،
‫و بوته‌زارهای کم‌ارتفاع اطرافش.
‫هیچ‌وقت مدیر اونجا رو ندیدم. ‫حالا بماند چرا.
‫خلاصه پشت سر همدیگه آزمایش دادم.
‫آزمایش‌های عاطفی، روانی، ‫حرکتی و فعالیت مغزی.
‫آقای گری در نهایت سه نفر رو انتخاب کرد، ‫که منم جزوشون بودم.
‫سه نفر برای چی انتخاب کرد؟
‫قرار بود نمونه‌های آزمایشی...
‫تولید نوعی داروی فوق تجربی ‫و فوق سرّی باشیم. به اسم:
‫دایلار.
‫آها.
‫آقای گری گیرندۀ دایلاری ‫توی مغز انسان پیدا کرده بود،
‫و در حال اعمال تغییرات نهایی ‫روی قرص خودش بود.
‫بعد از مدت‌ها برای اولین بار ‫امیدوار شده بودم.
‫ولی آزمایشش روی انسان‌ها ‫خطرات زیادی هم داشت.
‫ضررهای زیادی از جمله خطر مرگ داشت. ‫یا ممکن بود جسمم زنده بمونه و مغزم بمیره.
‫یا نمی‌تونستم کلمات رو از اشیاء تشخیص بدم،
‫به طوری که اگه کسی می‌گفت «گلولۀ پرسرعت»،
‫من پرت می‌شدم روی زمین که پناه بگیرم. ‫در نهایت، باعث فراموشی من شد.
‫و همچنان اجازه دادن ادامه بدی؟ ‫اونم مثل یک حیوان آزمایشی انسانی؟
‫نه، اجازه ندادن.
‫آخرش گفتن خطرات زیادی داره. ‫از لحاظ قانونی، اخلاقی و غیره.
‫خب، پس خوب شد.
‫نه.
‫ولی من قبول نکردم.
‫ازت می‌خوام سعی کنی ‫اتفاقی که بعدش افتاد رو درک کنی.
‫اگه بخوام این ماجرا رو واسه‌ات بگم، ‫باید این جنبه‌اش هم لحاظ کنم،
‫این جنبۀ کوچیک و کثیف قلب آدم رو لحاظ کنم.
‫گفتی بابِت در میون می‌ذاره و درد دل می‌کنه؟
‫- اصلاً ذات بابِت همینه. ‫- خوبه.
‫منم در میون می‌ذارم و درد دل می‌کنم.
‫ولی دلت نمی‌خواد بدونی چی شد.
‫به خیالت دوست داری بدونی، ‫ولی باور کن دلت نمی‌خواد.
‫من و آقای گری هماهنگی خصوصی انجام دادیم.
‫خواستیم آزمایش‌ها رو خودسرانه انجام بدیم.
‫قرار بود مشکل من درمان بشه،
‫و اونم به کشفیات خارق‌العادۀ ‫پزشکی خودش برسه.
‫خیلی‌خب.
‫که شامل رفتار غیرعقلانی من شد.
‫فقط این شکلی می‌تونستم دکتر گری رو ‫متقاعد کنم که از داروها استفاده کنم.
‫چون آخرین سنگرم بود، آخرین امیدم بود.
‫اول روانم رو در اختیارش قرار دادم.
‫الآنم بدنم رو در اختیارش گذاشتم.
‫چطوری بدنت رو در اختیار شخص فرضی گذاشتی ‫که ترکیبی از سه چهار نفره؟
‫مگه این شخصیت ترکیبی نبود؟
‫اصلاً بحث اندام تناسلی‌اش رو مطرح کنیم.
‫یعنی چند بار چنین کاری کردی؟
‫این بار فقط یک نفر بود جک.
‫شخص کلیدی ماجرا، مدیر پروژه بود.
‫پس این آقای گری که می‌گیم، ‫دیگه ترکیبی از چند فرد نیست؟
‫الآن شده یک نفر.
‫رفتیم توی یه مسافرخونۀ کثیف و نامرتب.
‫کی و کجاش بماند.
‫نزدیک سقفش... یه تلویزیونی داشت.
‫فقط همینش رو یادمه.
‫انقدر خجالت می‌کشیدم که برای پوشوندن صورتم ‫ماسک اسکی پوشیده بودم.
‫منظورت از غیرعقلانی این بود؟ ‫رفتی سکس کردی تا قرص بگیری.
‫- جک... ‫- عملاً پابرهنه...
‫روی فرش ضدحریق راه رفتی.
‫آقای گری سوئیچ ماشین کرایه‌ایش رو ‫گذاشت روی کمد،
‫بعدم مستقیم بهت دخول کرد.
‫خواهشاً از این اصطلاح استفاده نکن. ‫تو که می‌دونی چه حسی بهم می‌ده.
‫عملی که طرف انجام داده اسمش دخوله.
‫به عبارت دیگه خودش رو داخلت قرار داده.
‫چیزی توی کسی قرار نگرفته.
‫صرفاً کاری که لازم بود رو کردم. ‫اختیارم دست خودم نبود.
‫عقلم سر جاش نبود.
‫صرفاً معاملۀ سرمایه‌داری بود.
‫تو عاشق همسرت هستی ‫که همه‌چیزش رو بهت می‌گه.
‫منم دارم زور می‌زنم واسه‌ات اون آدم باشم.
‫من فقط می‌خوام سعی کنم درکت کنم.
‫چند بار رفتی توی اون مسافرخونه؟
‫کم و بیش چند ماه به صورت مداوم رفتم اونجا.
‫قرارمون همین بود.
‫از...
‫از سکس باهاش لذت بردی؟
‫من فقط...
‫فقط تلویزیونی که روی سقف ‫به سمت خودمون بود رو یادمه.
‫حس شوخ‌طبعی داشت؟
‫می‌دونم زنان از شوخی‌های جنسی ‫آقایون خوششون میاد.
‫متأسفانه من بلد نیستم. ‫و بعد این اتفاق...
‫گمون نکنم دیگه فرصتی باشه ‫که بتونم یاد بگیرم.
‫همون بهتر در حد آقای گری ‫توی ذهنت بمونه. همین و بس.
‫نه قدبلنده، نه کوتاه، نه پیره و نه جوان.
‫نه می‌خنده و نه گریه می‌کنه. ‫برای خودت می‌گم.
‫نه، باید بهم بگی طرف کیه.
‫نه. از کجا معلوم نری بکشیش؟
‫چون من آدم‌کش نیستم.
‫تو مردی جک.
‫همه می‌دونن مردان چه حسادت جنون‌آمیزی دارن.
‫- آقایون توی این مسائل خیلی واردن. ‫- من توش وارد نیستم.
‫من حتی موقع گره زدن کیسه زباله، ‫خود کیسه رو می‌چرخونم.
‫قرارهاتون همچنان ادامه داره؟
‫- نه. ‫- چرا؟
‫چون داروش کارساز نبود.
‫حداقل روی من نبود.
‫شاید بهتره من برم.
‫برم هتل بمونم یا...
‫نمی‌دونم.
‫نه.
‫دیگه من رو به اینجا رسوندی،
‫مجبورم کردی تا این حد تحمل کنم.
‫حداقل بگو مشکلت چیه؟
‫می‌ترسم بمیرم.
‫از مرگ خودم می‌ترسم.
‫تو؟
‫تو که هنوز جوانی.
‫پله‌های استادیوم رو دو تا یکی ‫می‌ری بالا و پایین.
‫این ترسی که داری اصلاً منطقی نیست.
‫فقط نمی‌تونم باور کنم...
‫که ما موجودات داریم به سمت ‫عدم وجود قدم برمی‌دارم.
‫همه‌مون.
‫این تصور آزارم می‌ده جک. ‫اصلاً ولم نمی‌کنه.
‫بابا، همه از مرگ می‌ترسن.
‫ولی آقای گری گفته بود ‫من زیادی روش حساس بودم،
‫که ترس زودهنگام دارم. ‫واسه همین مشتاق بود از من استفاده کنه.
‫بابا، توی این خانواده منم که درگیریم مرگه.
‫همیشه هم خودم بودم.
‫دوستت دارم.
‫آخه ترسم از مرگ بیشتر از عشقم به توئه. ‫و خیلیم عاشقتم.
‫به خودم قول داده بودم ‫یک مسئله‌ای رو بهت نگم.
‫من به صورت آزمایشی قراره بمیرم.
‫حالا قرار نیست فردا یا پس‌فردا بمیرم.
‫ولی در دست انجامه.
‫پس دیگه از ترس و بلاهای معلق صحبت نمی‌کنیم.
‫مسئلۀ سخت پیش‌رومون همینه. ‫واقعیت همینه.
‫ظاهراً طی اون مدتی که...
‫من از ماشین پیاده شدم و تا پمپ بنزین رفتم،
‫به قدری در معرض مواد شیمیایی ‫توی هوا بودم که...
‫اینکه آدم مرگ خودش رو تصور کنه، ‫یکی از حقیرترین و زننده‌ترین و...
‫یکی از خوشایندترین شکل‌های ‫خودخوری کودکانه‌ست.
‫وقتی بچه بودی چقدر از تصور ‫مرگ خودت لذت می‌بردی؟
‫من هنوزم مرگ خودم رو تصور می‌کنم. ‫وقتی بابت چیزی ناراحت می‌شم،
‫تصور می‌کنم دوست‌هام و اقوام و همکارهام،
‫همه‌شون دور تابوتم جمع شدن.
‫خیلی هم ناراحتن که چرا وقتی ‫زنده بودم باهام مهربون‌تر نبودن.
‫کودکان خیلی کارشون توی ‫ترحم به خودشون خوبه،
‫لابد به این معنیه که ‫کاملاً طبیعی و حائز اهمیته.
‫ولی یه چیزی از ترحم به خود، ‫بچه‌گونه‌تر و رضایت‌بخش‌تره،
‫که مشخص می‌کنه چرا من مدام ‫عادت دارم مرگ خودم رو تصور کنم.
‫مثل مرگ، بیماری، فضای خارج از زمین. ‫اینجا همه‌چیزش واضح‌تره.
‫- صبحونه‌ات رو شروع کن... ‫- ...که تهش می‌رسه به همین.
‫که آدم آخرین وداع‌اش رو با بقیه بکنه.
‫ولی آدم با خودش چطوری وداع می‌کنه؟
‫- زبونت رو نشونم بده. ‫- منتظر سخنرانی‌ات هستیم.
‫پاناسونیک.
‫بچه‌ها دلشون برای خانۀ پپرونی من ضعف می‌ره،
‫پس اینجا چند برش پپرونی می‌ذارم،
‫با ژامبون یا سوسیس پخته...
‫بهترین راه برای استفاده از ‫پس‌مونده‌های غذا همینه.
‫از هر چیزی که توی یخچال باشه ‫می‌شه توی ساندویچ استفاده کرد،
‫یا حداقل توی خونۀ من که می‌شه.
‫اینجا کمی پنیر موتزارلا داریم، ‫همه‌اش رو همون وسط می‌ریزم.
‫چی کار می‌کنی؟
‫نترس. منم.
‫می‌دونم خودتی.
‫می‌دونم دنبال چی می‌گردی.
‫با قوطی قرصه چی کار کردی؟ ‫سه تا قرص توش مونده بود.
‫- از کجا معلوم من برداشتمش؟ ‫- من می‌دونم، خودتم می‌دونی.
‫اگه کسی بتونه بهم بگه این دایلار چیه، ‫شاید بتونیم به نتیجه‌ای برسیم.
‫مادرت دیگه اون دارو رو مصرف نمی‌کنه.
‫دیگه عذرت برای قایم کردن ‫اون قوطی موجه نیست.
‫بهم بگو تأثیرش چیه تا بهت بدمش.
‫خیلی‌خب.
‫من اخیراً دچار ترسی شدم.
‫فکر می‌کردم اتفاق ناجوری قراره بیفته.
‫خداروشکر کاشف به عمل اومد ‫که اشتباه می‌کردم.
‫ولی تأثیراتش ماندگار بود.
‫دایلار رو لازم دارم.
‫مشکل چیه؟
‫همین کافی نیست که بدونی ‫یه مشکلی وجود داره؟
‫نمی‌خوام گولم بزنی.
‫کسی نخواست کسی رو گول بزنه. ‫صرفاً داروئه رو می‌خوام.
‫می‌خوای بدیش به مادرم.
‫که محض اطلاعت بگم، ‫گمونم ماسک اسکی دزدیده.
‫- معتاد شده؟ ‫- خودتم می‌دونی چنین آدمی نیست.
‫طلاق که نمی‌خواید بگیرید، نه؟
‫چرا چنین سوالی می‌پرسی؟
‫روی تخت کشویی کاناپه می‌خوابی. ‫خیلیم اذیت می‌شی.
‫مشکلمون درمورد مرگه.
‫من ازش می‌ترسم.
‫احتمالاً قرص‌هاش تأثیری ندارن، ‫ولی شاید روی من داشته باشن.
‫حتی اگه کارساز نباشن مهم نیست چی هستن. ‫من خودم می‌خوام سرخوش بشم.
‫به نظرت یه خرده احمقانه نیست؟
‫عاقبت آدم‌های ناامید همینه دیگه.
‫یادته توی رادیو شنیدی که ابر مواج ‫باعث عرق کردن کف دست می‌شه،
‫بعدش کف دست خودت عرق کرد، آره؟
‫قدرت صلاحدید افراد،
‫بعضی‌ها رو مریض می‌کنه، ‫و بعضی‌ها رو درمان می‌کنه.
‫اگه فکر کنم بهم کمک می‌کنه، ‫پس بهم کمک می‌کنه.
‫- قوطی‌اش رو انداختم دور. ‫- نه، دروغ نگو. کجا انداختیش؟
‫انداختمش توی سطل آشغال.
‫- کی؟ ‫- چند روز پیش.
‫[...می‌ترسید؟]
‫[چگونه توقف در یک کفش‌فروشی آلمانی ‫به یک عمر درد پا پایان داد.]
‫[از مرگ می‌ترسید؟ ‫فراخوان داوطلب برای پژوهش سرّی]
‫الو؟
‫می‌خوام مقداری دایلار بخرم.
‫- واسه درمان ترس؟ ‫- واسه درمان ترس.
‫مختل کردن شبکه.
‫بیا مسافرخونۀ جاده‌ای جرمن‌تاون.
‫اتاق هشت.
‫آره. آره.
‫برو، برو، برو. آره.
‫سخنرانی‌ات حرف نداشت جک.
‫خیلی آب خوردی بابایی.
‫امشب منتظر نمون بیام خونه.
‫- ولی باید برم کلاس، ماشین رو می‌خوام. ‫- ماشین بمونه پیش خودت.
‫من به ماشینمون نیاز ندارم.
‫هوا سوز داره.
‫می‌دونی سوز داشتن هوا یعنی چی؟
‫یعنی چی؟
‫یعنی باید ماسک اسکی پوشید.
‫نمی‌دونستم این همه اطلاعات ‫از سگ هیتلر وجود داره.
‫الویس هم عاشق سگ‌ها بود.
‫وولاون و مافی‌دی و شامپاین بودن...
‫البته یه مافین‌نامی هم بود. ‫وندل هم بود که اون گربه بود.
‫- موری، سوئیچ ماشینت رو می‌خوام. ‫- باشه.
‫جای خریدن، بدزد.
‫جای حرف زدن، شلیک کن.
‫تو مردی جک.
‫همه می‌دونن مردان چه حسادت جنون‌آمیزی دارن.
‫جای خریدن، بدزد.
‫جای حرف زدن، شلیک کن.
‫شاید خشم هم نوعی تولد دوباره باشه.
‫و شاید حتی بشه مرگ رو کشت.
‫[مسافرخانه]
‫[تلویزیون رنگی آر‌سی‌ای]
‫[دفتر پذیرش]
‫[«نو میش بوت زوپ کو»]
‫[مسافرخانۀ جاده‌ای]
‫قلبت درد می‌کنه یا روحت؟
‫می‌شناسمت.
‫آره. زیاد جام رو عوض می‌کنم.
‫تبدیل به آدم متفاوتی می‌شم.
‫اِم...
‫چی می‌گفتم؟
‫چی می‌خوای؟
‫یه مقدار دایلار می‌خوام.
‫خواسته‌ات چیه؟
‫می‌خوام زندگی کنم.
‫ولی داری می‌میری.
‫ولی دلم نمی‌خواد بمیرم.
‫پس تفاهم نظر داریم.
‫ورود به یک اتاق به معنی توافق ‫بر سر نوعی رفتاره.
‫برای مثال با خیابان و پارکینگ فرق داره.
‫نکته‌اش اینه که اتاق‌ها فضای داخلی هستند.
‫گل گفتی.
‫توافق نانوشته‌ای بین کسی هست ‫که وارد اتاق می‌شه،
‫با کسی که وارد اتاقش شده‌ان.
‫اتاق یک فضای داخلیه.
‫افراد توی یک اتاق باید ‫سر این مسئله توافق کنند،
‫همون‌طور که چمن‌زار و غلف‌زار و ‫مزرعه و باغ از هم متمایز هستن.
‫کاملاً منطقی گفتی.
‫برای تبدیل فارنهایت به سلسیوس ‫باید چنین کاری کرد.
‫من از اولش توی چنین وضعیتی نبودم.
‫منم چنین فکری می‌کردم.
‫داشتم کار مهمی انجام می‌دادم.
‫به خودم حسادت می‌کردم.
‫مردن بدون ترس یک امر روزمره‌ست.
‫می‌شه باهاش زندگی کرد.
‫یعنی می‌گی بدون عنصری مثل ترس،
‫ترسی که می‌شناسیم وجود نداره؟
‫که مردم باهاش سازگار می‌شن؟
‫دایلار شکست خورد...
‫اونم با اکراه.
‫روی همه بی‌اثر بود؟
‫روی تمام بدن‌ها.
‫ولی شک ندارم اون روز بالأخره می‌رسه.
‫شاید الآن، شایدم هیچ‌وقت.
‫یعنی می‌گی در نهایت واسه‌اش ‫داروی مؤثری پیدا می‌شه؟
‫بین خودمون بمونه جوجه، ‫من این قرص‌ها رو مثل آب‌نبات می‌خورم.
‫منم چنین فکری می‌کردم.
‫چقدر می‌خوای بخری؟
‫چقدر لازم دارم؟
‫سنت که زیاده. میانسالی؟
‫ببین درست عذابت رو توصیف می‌کنم؟
‫من تو رو فردی می‌بینم...
‫که کت چرم قهوه‌ای تیره،
‫با شلوار شامپاینی‌رنگ پوشیده.
‫حالا بگو چقدر درست گفتم.
‫من با برنامه‌های تلویزیونی آمریکایی ‫انگلیسی یاد گرفتم.
‫به ندرت اون زمانی رو فراموش می‌کنم،
‫که هنوز جایگاهم رو داشتم.
‫خانمی رو با ماسک اسکی یادمه،
‫ولی در حال حاضر اسمش ذهنم پریده.
‫سکس آمریکایی.
‫راستش انگلیسی‌ام رو همین شکلی یاد گرفتم.
‫نمی‌تونستم کلمات رو از اشیاء تشخیص بدم،
‫اگه کسی می‌گفت «هواپیمای در حال سقوط»،
‫من پرت می‌شدم روی زمین که پناه بگیرم.
‫هواپیمای در حال سقوط.
‫سقوط طیاره!
‫- چرا اومدی اینجا سفیدپوست؟ ‫- واسه خرید.
‫خیلی رنگت سفیده، خبر داری؟
‫چون دارم می‌میرم.
‫این حالت رو جا میاره.
‫- همچنان می‌میرم. ‫- ولی دیگه اهمیت نمی‌دی،
‫که یعنی حالت جا میاد.
‫بارش تگرگ.
‫تیرباران.
‫اسم من جک گلدنیه و اومدم بکشمت.
‫قبلاً مقتولی بودم که الآن قاتل شده.
‫همسرم بابِت رو می‌شناسی.
‫ماسک اسکی روی صورتش بود.
‫ماسک اسکی زده بود تا صورتم رو نبوسه،
‫می‌گفت این کارش غیرآمریکایی بود.
‫من بهش گفتم اتاق فضای داخلیه.
‫اگر موافق نیستی وارد اتاق نشو.
‫نکته همینه. برخلاف خط ساحلی نوظهور ‫یا صفحات قاره‌ای،
‫یا...
‫می‌شه غلات طبیعی خورد،
‫سبزیجات، تخم‌مرغ...
‫بدون ماهی،
‫بدون میوه.
‫یا میوه،
‫سبزیجات،
‫پروئین حیوانی،
‫بدون غلات و بدون شیر.
‫یا...
‫کلی شیر سویا برای ویتامین ب۱۲،
‫و کلی سبزیجات برای تنظیم ‫میزان ترشح انسولین،
‫ولی بدون گوشت،
‫بدون ماهی، بدون میوه.
‫کلی ترکیبات کارآمد وجود داره.
‫تا حالا واسه‌ات سوال شده ‫چرا از بین سی و دو دندان،
‫این چهارتا بیشترین دردسر رو درست می‌کنن؟
‫تا یک دقیقۀ دیگه جوابت رو می‌دم.
‫جک؟
‫آخ!
‫بابا؟
‫تیر خوردی!
‫وای.
‫تو هم خوردی.
‫معذرت می‌خوام.
‫این می‌تونه نشان‌دهندۀ ‫روند تصاعدی گرمی هوا باشه.
‫- لابد از مچ دستم کمانه کرده. ‫- بعد خورده به پای من.
‫از کجا می‌دونستی میام اینجا؟
‫مردجماعت قاتله.
‫- کمک می‌خواد. ‫- بیا از اینجا ببریمش.
‫خودمون کمک می‌خوایم.
‫چرا تفنگ پر بهش دادی؟
‫توی ذهنم سه بار بهش تیر زدم، ‫ولی درواقع سه تا زده بودم،
‫و نقشه‌ام این بود که...
‫چه بدونم بابا. کلاً ریدم توی نقشه‌ام.
‫بعداً برمی‌گردم ماشین موری رو ببرم.
‫داره خفه می‌شه.
‫- کی بهم تیر زد؟ ‫- اِم...
‫من...
‫خودت زدی.
‫خودت به خودت تیر زدی.
‫- کی به تو تیر زد؟ ‫- تو زدی.
‫اسلحه دست خودته دیگه.
‫دقیقاً قصدم از این کار چی بود؟
‫حسابی رد داده بودی.
‫خیلی بی‌احتیاطی کردی.
‫ولی می‌بخشیمت.
‫شما کی هستید؟ از لحاظ لغوی.
‫ما رهگذریم. عه، دوستیم.
‫حالا مهم نیست.
‫برخی هزارپایان چشم دارند، برخی ندارند.
‫- باشه. ‫- حتماً.
‫این دلفین‌های بازیگوش،
‫مجهز به فرستندۀ رادیویی هستن.
‫شاید بشه از سرگردانی ‫دور و درازشون چیزی فهمید.
‫روی آنتن هستید!
‫[بخش اورژانس]
‫سرش رو گرفتی؟
‫تنیس نمیاید؟ کسی نمیاد تنیس؟
‫تیر خوردیم!
‫تیر خوردیم.
‫این حوالی زیاد پیش میاد.
‫برانکارد بیارید. ‫چرا فقط دو تا برانکارد داریم؟
‫خواهر هلدیگارد!
‫سبد خرید رو بیار.
‫زودباش دیگه!
‫- می‌شه کارت رو درست انجام بدی؟ ‫- ببخشید خانم.
‫برو سراغ این آقا لاغره... کارل!
‫ببرش اونجا.
‫آروم! دستش رو بگیر.
‫یک، دو، سه!
‫درآمد متورم، تعدیل شده و واقعی.
‫کسی نمی‌دونه چرا پرندگان دریایی ‫عازم سن میگل می‌شن.
‫اسمت چیه؟
‫خواهر هرمان ماری.
‫«خوب، بهتر...» ‫(آلمانی)
‫«بهترین.»
‫«ترجیحاً».
‫«ترجیحاً.»
‫«یک، دو...»
‫«سه، چهار...»
‫«پنج، شش...»
‫«هشت، هشت، نه، ده.»
‫«پا...»
‫«صندلی راحتی.»
‫- «صندلی.» ‫- «صندلی.»
‫امروز کلیسا درمورد بهشت ‫چه داستان‌هایی می‌گه؟
‫هنوز مثل همون بهشت قدیمه؟
‫خیال کردی ما احمقیم؟
‫ما برای مراقبت از افراد ‫مریض و زخمی اینجایم.
‫همین و بس. اگه می‌خواید از بهشت بشنوید، ‫برید یه جای دیگه.
‫پس چرا این عکسه رو زدید به دیوار؟
‫واسه بقیه‌ست، نه واسه ما.
‫یعنی به بهشت باور نداری؟ ‫اون‌وقت راهبه‌ای؟
‫اگه تو باور نداری، ‫من چرا باور داشته باشم؟
‫اگه باور داشتی، شاید ما هم باور می‌کردیم.
‫اگه باور داشتم، شاید شما باور نمی‌کردید.
‫بالأخره یک نفر باید وانمود کنه اعتقاد داره.
‫پس مرگ پایان زندگیه؟
‫هیچ زندگی‌ای بعدش وجود نداره؟
‫می‌خوای باور خودم رو بگم،
‫یا چیزی که وانمود می‌کنم باور دارم؟
‫من دلم نمی‌خواد بشنوم. ‫خیلی وضع زشتیه.
‫- ناسلامتی راهبه‌ای! ‫- عین راهبه‌ها باش!
‫شما از توی خیابان اومدید اینجا، ‫زوج متأهل هستید،
‫یک نفر رو از پاهاش کشیدید و آوردید،
‫و درمورد فرشته‌هایی حرف می‌زنید ‫که توی آسمان هستند.
‫خودتون رو گول نزنید!
‫هر کسی که میاد اینجا و از فرشتگان ‫حرف می‌زنه کودنی بیش نیست.
‫فرشته رو نشونم بدید.
‫لطفاً!
‫می‌خوام یکی‌شون رو ببینم.
‫یک فرشته نشونم دید.
‫یک مو از بدن فرشته نشونم بدید!
‫وظیفۀ ماست...
‫که در جهان به چیزهایی معتقد باشیم، ‫که دیگران نیستند.
‫اگه دست از چنین عقایدی بکشیم،
‫نسل بشر منقرض می‌شه.
‫واسه همین ما اینجایم.
‫مایی که اقلیت هستیم.
‫اگه یک‌وقت خدایی نکرده،
‫وانمود نکنیم که بهشون معتقدیم،
‫زمین و زمان از هم می‌پاشه!
‫جهنم جاییه که هیچ معتقدی نباشه.
‫ما دعا می‌خونیم،
‫شمع روشن می‌کنیم،
‫از مجسمه‌های مختلفی که داریم،
‫طلب سلامت و عمر طولانی می‌کنیم.
‫ولی زیاد طول نمی‌کشه.
‫شما ایمانتون رو از دست خواهید داد.
‫پس شاید بهتر باشه سعی کنید ‫به همدیگه ایمان داشته باشید.
‫آقای دکتر.
‫آقای... آقای دکتر.
‫حالش خوب می‌شه؟
‫تا مدتی نه. ولی زنده می‌مونه.
‫کاش درمورد مشکلم بهت نگفته بودم.
‫چرا؟
‫چون اون‌موقع بهم نمی‌گفتی ‫که اول تو قراره بمیری.
‫دو تا آرزویی که من توی زندگیم دارم،
‫اینه که تو قبل من نمیری،
‫و اینکه وایلدر همین‌جوری که هست بمونه.
‫یک‌بار نزدیک بود قبل عشق‌بازیمون ‫ازت بخوام جوراب ساق گرم‌کن پات کنی.
‫پس چرا نگفتی؟
‫گفتم شاید شک کنی که مشکلی دارم.
‫...سلاح‌های هسته‌ای جدید ‫و سیستم تحویل آنان.
‫علاوه بر این، برنامه‌ریزی تبدیل...
‫برای محافظت از رفاه اقتصادی ‫آن دسته از افراد در جوامعی،
‫که تحت تأثیر انجماد ‫سلاح‌های هسته‌ای قرار می‌گیرند...
‫شترها توی کوهانشون چی ذخیره می‌کنن؟ ‫آب یا غذا؟
‫بستگی داره منظورت کدوم شترها باشه. ‫شتر یک کوهانه و دو کوهانه داریم.
‫یعنی شتر دو کوهانه توی یکیش ‫غذا و توی اون‌یکی آب ذخیره می‌کنه؟
‫مهم‌ترین مسئله اینه که شتر ‫یکی از خوراک لذیذ محسوب می‌شه.
‫- مگه گوشت تمساح نبود؟ ‫- مطمئنی منظورت...
‫کی شتر رو به آمریکا معرفی کرد؟
‫موری می‌گه ما موجودات شکننده‌ای هستیم، ‫که با حقایق خصمانه‌ای احاطه شدیم.
‫- بولیوی قلع داره. ‫- شیلی مس و آهن داره.
‫تا حالا ندیدم کسی مثل خودم ‫از چهارشنبه‌ها خوشش بیاد.
‫شیرمون تموم شد.
‫...که جنگ جهانی بعدی ‫ممکن است بر سر نمک باشد.
‫غافل‌گیری‌های دنیا پایانی ندارند.
‫برای خودمان و نقش عجیبی که ‫در بلایای خود بازی می‌کنیم، ناراحتم.
‫اما از روی احساس یک‌دنده‌ای ‫در ویرانه‌هایی با مقیاس بزرگ،
‫همچنان به یکدیگر امید می‌دهیم.
‫و به همراه یکدیگر در اینجا...
‫منتظر می‌مانیم.
« برتر موویز – مرجع دانلود فیلم و سریال » [ bartarmoviz ]